skip to main |
skip to sidebar
Durante os últimos anos temos que soportar cada verán a chegada do chamado Festival Aéreo de Vigo, que non é outra cousa que o festival da guerra e o militarismo. Xa durante varios días antes do propio evento escoitamos sobre as nosas cabezas o son estrondoso da morte voando sobre nós, a máis cara e moderna tecnoloxía do ser humano fundida en máquinas cuxa única función é destruír e matar.
Aparecen ante nós mesturadas nun envoltorio de entretemento domingueiro, familiar e coa intención de fascinar á xente máis nova, a cal ten a oportunidade de experimentar nun simulador da Patrulla Águila a emoción de pilotar un caza facendo voos acrobáticos. Todo é un xogo, pero o que se esquecen de reproducir son as consecuencias dos voos dos cazas reais; ou acaso foron creados para soltar fumes de cores como nestes espectáculos? Tiveron tempo as familias bombardeadas en Iugoslavia, Iraq, Afganistán ou Libia para extasiarse e apreciar os xiros desas potentes aeronaves antes de ser aplastadas polas toneladas de metralla e entullos que deixan ao seu paso?
O Exército do Aire español participa nos bombardeos sobre Libia, xunto cos Estados Unidos e o resto de potencias da OTAN. Que clase de insensíbel e morboso Festival se pode facer en Vigo, mentres ese exército do aire bombardea poboacións indefensas nestes mesmos momentos?
A venda de armas como as que exhiben neste festival é un gran negocio para o Estado español, o cal vende en gran medida a Estados involucrados en conflitos armados como Israel, EEUU, Libia, etc. Pero por moitos beneficios económicos que algúns obteñan, estas armas seguen sendo igual de perigosas e mortíferas. Non son un motivo de festa, nin –como se pretende facer ver– instrumentos garantes da paz, como tampouco o son os exércitos. Pola contra, as nosas tropas despregadas polo mundo só buscan defender os intereses comerciais e xeoestratéxicos das potencias mundiais e as multinacionais. O belicismo susténtase en valores de violencia, obediencia cega e desprezo pola vida humana.
O exército, mediante propaganda e espectáculo, pretende insensibilizarnos ante a súa omnipresente presenza en cada vez máis aspectos da nosa sociedade, usurpando funcións que organismos civís farían máis eficazmente. O exército despraza as brigadas antiincendios nos nosos montes; aprópiase das tarefas de rescate e asistencia en catástrofes como a de Lorca; e até actúan de esquirois como sucedeu na folga dos controladores…Mentres vemos como se aplican recortes en todos os ámbitos sociais, as forzas represivas dispoñen de todos os medios ao seu servizo. É inmoral que o gasto militar no estado español sexa 50 millóns de euros ao día, ao mesmo tempo que se recortan gastos en Educación, Sanidade, Pensións, Servizos Sociais, etc.
En calquera caso, aquí e agora, non podemos aceptar que nos fagan a todas cómplices deste sucio lavado de cara do militarismo, asociando o nome da nosa cidade co que supón un festival aéreo da guerra, que se pretende lexitimar como diversión e reclamo de turistas. En vez de construír un modelo de concello máis humano, apacíbel e agradábel para as persoas que vivimos nel, os gobernantes de turno apostan por crear unha imaxe de marca dunha cidade ficticia, baleira, militarista e inhumana; privatizando os espazos públicos en connivencia cos patrocinadores e a hostalería; tentando atraer o turismo depredador que deixa molestias para todas e cartos para unhas poucas empresas, que, casualmente, son as máis explotadoras.
Esiximos que se acabe con este Festival da Guerra, non queremos a guerra nin como espectáculo. Fóra a propaganda militarista e fóra máquinas da morte dos nosos ceos.
Espazo Aberto Antimilitar
Vigo, xullo 2011
O vindeiro 27 de xuño o parlamento europeo ten previsto aprobar o “pacto pola competitividade”, rebautizado, nun intento de ocultar a súa verdadeira esencia, como “pacto do euro”.
Este pacto foi aprobado xa en consello extraordinario polos xefes de estado e goberno o 11 de marzo; e ratificado, na súa maior parte, o 19 de abril pola comisión de economía e asuntos monetarios do parlamento europeo, en medio das manifestacións de oposición que se desenvolveron en Bruxelas.
O pacto recolle unha serie de medidas encamiñadas, disque, a fomentar a competitividade que se concretan nunha imposición da moderación salarial (ligando, por exemplo, salarios a produtividade); nun maior recorte de pensións e gasto social; nunha coordinación da fiscalidade na zona euro (cun control europeo dos presupostos de cada estado, incluso antes de que estes sexan aprobados nos respectivos parlamentos); na obriga do control do déficit (incluíndoo incluso nas constitucións estatais) e, por suposto, nun endurecemento aínda maior das condicións laborais, levando a flexibilidade moito máis aló do que xa era unha situación insoportábel.
No estado español, estas medidas estanse a impoñer xa a través das sucesivas reformas que estamos a sufrir nos últimos tempos, así, a reforma laboral, a reforma das pensións, e, na actualidade, a reforma da negociación colectiva, que vén a dinamitar un dos últimos parapetos para a defensa colectiva das traballadoras. A todo isto, cómpre sumar as privatizacións, subas de impostos, recortes sociais, etc. Porén, o proceso de “axuste” non está nin moito menos rematado.
Agora ben, non estamos ante unha situación nova (cando menos no cualitativo) ou ante unha perversión do modelo europeo. Desde a súa orixe, a construción europea é a construción dun mercado e unha moeda única, onde o capital busca maximizar os seus beneficios. Elimináronse fronteiras internas para a circulación de capital e mercadorías, pero reforzáronse as fronteiras externas (e tamén as interiores, mediante lexislacións, creación de centros de internamento, etc.) para regular a circulación das persoas. Impúxose o desmantelamento dos sectores produtivos de cada territorio para forzar a dependencia do mercado e a creación de circuítos de comercialización cada vez máis longos, para maior beneficio das multinacionais da distribución. Avánzase, desde os seus inicios, no desmantelamento dos servizos públicos para entregar á explotación privada a cobertura das necesidades sociais básicas. Equipáranse os dereitos laborais e sociais de millóns de persoas mediante o intento de igualalos a cero. E, desde logo, créase un espazo único para o control e a represión social.
Deste xeito, a oposición á aprobación e imposición do pacto do euro debe ser a oposición á propia construción da Unión Europea.
Sen esquecer, iso si, que o problema non remata en Europa, senón no sistema no que esta se sustenta.
Grupo de Axitación Social
Vigo, xuño 2011
O Espazo Aberto Antimilitar convoca o sábado 18 de xuño ás 18h30 diante do MARCO un acto de rúa contra o Gasto Militar e a Guerra de Libia.
Un ano máis, dende o Espazo Aberto Antimilitar continuamos cuestionando a existencia do exercito como institución. Tentando manter o debate sobre a súa utilidade e conveniencia, os seus fins e a súa realidade, e denunciando a crecente militarización da sociedade, así como o desproporcionado gasto humano e económico que supón o seu mantemento.
Nun contexto como o actual, de recortes tanto de dereitos, coma de inversións en certos ámbitos (eliminación de subsidios, redución de pensións, perda de poder adquisitivo, etc.) o estado español gastará no ano 2011 uns 2.006 millóns de euros só en armamento; o equivalente a manter 421.910 pensións mínimas todo un ano. Pero en total, os orzamento militares para o ano 2011 no estado español ascenden a 17.244 millóns de euros. Unha inversión un 5% menor á do ano 2010, pero que ven a representar o 4.8% do orzamento total do estado. Un dato que, ademais, debemos confrontar co descenso noutros ministerios, onde se chega a un 15,6% de recortes. E sen esquecer que, un ano tras outro, no sector militar as inversións finais superan dun xeito significativo o orzamentado.
Pero o problema dos gastos militares non é unicamente o desvío cara esta finalidade de fondos (procedentes, non o esquecemos, do noso traballo) que poderían estar sendo invertidos en obxectivos socialmente desexables, senón tamén o emprego que en si mesmos van ter. O Exercito continua a ser, e así será porque está na súa esencia, unha ferramenta dos Estados para intervir noutros territorios, mediante a súa participación en guerras ou ocupacións, de cara a defender e fortalecer os intereses económicos da clase dominante. Aos pasados exemplos de Iraq ou Afganistán, sumamos na actualidade o caso de Libia. Ocupacións todas elas de territorios xeoestratéxica e enerxeticamente cobizados, disfrazadas de supostas intervencións “ humanitarias” que profundan o empeoramento das condicións de vida da poboación civil (cando non provocan directamente a súa morte).
Porén, a actuación do exército non se limita ao exterior das fronteiras legais do Estado, senón que, sumándose ás restantes forzas de represión, é empregado para controlar tamén á poboación propia. Unha realidade esta que, se ben xa a vivimos recentemente coa militarización do espazo aéreo tras a declaración do Estado de Alarma en decembro do ano pasado, farásenos cada vez máis presente nun contexto de crise permanente e degradación universal onde a dominación pretende saír reforzada a toda costa.
Deste xeito, a oposición á persistencia dos exércitos, e ao militarismo en xeral, faise especialmente urxente nestes momentos. E a obxección fiscal é unha das ferramentas para facelo. Porque nos negamos a que un euro máis vaia dirixido a alimentar esta maquinaria.
Espazo Aberto Antimilitar
Xóves 9 de xuño ás 20.30 horas no CS A Cova dos Ratos (r/Romil, 3)
Charla-presentación da Plataforma pola Protección da Serra do Galiñeiro; os seus obxectivos, actividade e ameazas inmediatas ás que se enfrenta a Serra, a cargo dun dos seus membros.
Esta presentación enmárcase na campaña pola Obxección Fiscal ao Gasto Militar desenvolvida polo Espazo Aberto Antimilitar, ao ser a Plataforma pola Protección da Serra do Galiñeiro un dos destinos propostos para a campaña deste ano 2011.
Presentación dos libros:
- "Ejércitos en las calles. Algunas consideraciones sobre el informe Urban Operations in the year 2020 de la OTAN"
e
- "Si vis pacem. Repensar el militarismo en la época de la guerra permanente: Textos de las Jornadas Antimilitaristas de Barcelona, septiembre de 2010"
A cargo de dous membros de Bardo Ediciones (http://bardoediciones.net/) o Mártes 17 de maio ás 20 horas no CS A Cova dos Ratos de Vigo (R/Romil, 3).
Organiza: Espazo Aberto Antimilitar
O Exército continua a ser, e así será porque está na súa esencia, unha ferramenta dos Estados para intervir noutros territorios, mediante a súa participación en guerras ou ocupacións, de cara a defender e fortalecer os intereses económicos da clase dominante. Porén, a actuación do exército non se limita ao exterior das fronteiras legais do Estado, senón que, sumándose ás restantes forzas de represión, é empregado para controlar tamén á poboación propia. Unha realidade esta que, se ben xa a vivimos recentemente coa militarización do espazo aéreo tras a declaración do Estado de Alarma en decembro do ano pasado, farásenos cada vez máis presente nun contexto de crise permanente e degradación universal onde a dominación pretende saír reforzada a toda costa:
“Para os que se obstinan en pensar que o razoamento aquí detallado concierne soamente ao limes do imperio, e non ao seu centro orgánico, para os que queren de todos os xeitos proxectar a escena do conflito noutro lugar calquera con tal de que non sexa aquí, en fin, para os que aínda continúan sentíndose “en paz” co existente (ou sexa, cunha existencia de paz), no informe simúlase unha intervención da OTAN nun teatro de operacións no cal as “cidades de interese estratéxico” non son nin Teherán (Irán), nin Pyongyang (Corea do Norte), nin "como hipótese extrema" Pequín (China), senón que son as cidades francesas de Rouen, Lle Havre, Evreux e Dieppe.
O control preventivo e a represión de sublevacións ou insurreccións eventuais volveranse cada vez máis prerrogativas do exército, o cal terá que efectuar, por tanto, verdadeiras funcións de policía territorial, mentres esta se “paramilitariza”. Ademais de controlar o territorio, o exército terá que levar a cabo actividades de xestión da poboación civil: xestión física (refuxiados, evacuados, etc.) e xestión psicolóxica (control e monopolio das informacións, relacións coas autoridades locais, pero tamén con todas as realidades asociativas dispostas a colaborar).
Nesta perspectiva será necesario dotar ás forzas armadas dunha adecuada preparación para conflitos urbanos, para evitar a histórica “incoercibilidade” das “forzas rebeldes” na guerra asimétrica. Ao mesmo tempo, será preciso afacer á xente a ver aos militares patrullando as cidades, para que ninguén, por máis avezado e/ou aterrorizado que estea, arrísquese a mover un dedo (nin sequera o do medio).
Estamos a nos dirixir cara a un “Estado militarizado”. Tanto as tropas asignadas a Pianura (Nápoles) como as que están en Via Padova (Milán) lémbrannos que, de feito, o ano 2020 non está tan lonxe.”
De bardoediciones.net
http://www.nonaogastomilitar.org/
Nela participarán:
- Eduardo Romero. Colectivo Cambalache (Asturies)
- Mari Fidalgo. Foro da Inmigración (Compostela)
- Diego Lores . Oficina de Dereitos Sociais - Coia (Vigo)
Será o martes 10 de maio ás 20h30 na Cova dos Ratos (Romil, 3 - Vigo). O xoves 12 de maio ás 19h00 teremos mesa tamén en Compostela na biblioteca Ánxel Casal.
“A destrución…espectacular de emprego nos dous últimos anos, con taxas de desemprego da poboación inmigrante superiores ao 30% e que chegan a triplicar ás da poboación autóctona, confirman o papel que xogaron como poboación excedentaria que debe acudir no momento en que se precisa e é abandonada á súa sorte cando se acaba o período de crecemento”
Eduardo Romero: “Un deseo apasionado de trabajo más barato y servicial. Migraciones, fronteras y capitalismo”
A situación descrita por Eduardo Romero no seu libro sérvenos de base para ollar cara a realidade actual. Pero ademais do paro e as dificultades económicas é necesario engadir o control de fronteiras, as políticas de retorno ou a humillación da identificación en calquera hora e lugar simplemente por ter unha cor de pel diferente. Por este motivo xurde a Campaña Ninguén sobra nunha crise do Foro Galego da Inmigración. Esta campaña ten como obxectivo fundamental evidenciar a situación na que se atopan as persoas migrantes ante a situación de crise e en concreto ante os recortes dos dereitos sociais que conlevaron as políticas de enfrontamento á mesma.
Na presentación da Campaña contaremos coa presencia de Eduardo Romero, investigador do colectivo asturiano Cambalache. Ademais do libro anteriormente citado Eduardo ten editados materiais sobre “migracións e desenvolvemento”, intereses das multinacionais ou lei de extranxeiría. Por outra banda ten participado en campañas contra a represión das persoas migrantes en Asturias.
A Oficina de Dereitos Sociais tentará achegar a realidade do mundo dos servizos sociais, que en tempos de crise queda espido amosando que as respostas que propón para aqueles que veñen sufrindo as miserias do sistema capitalista son de tipo superficial e que se dirixen a manter a orde establecida. Na relación con ese sistema as persoas migrantes sofren coma outros colectivos os atrasos nas tramitacións de prestacións básicas, a insuficiencia de recursos, a perda de dereitos sociais, etc.
Participa na organización o Grupo de Axitación Social (GAS) que comparte coa Oficina de Dereitos Sociais campañas de denuncia sobre os recortes sociais que sufrimos nos últimos tempos.
A utilización de man de obra barata, o endurecemento da lexislación sobre migracións, a utilización mediática da chegada de novas persoas migrantes e a saída á luz de sentimentos e actitudes xenófobas serán algúns dos temas que se tratarán nesta mesa redonda, a través da cal pretendemos reflexionar sobre as consecuencias que o sistema capitalista ten sobre todas as persoas explotadas e dar a coñecer o traballo dos diferentes colectivos que participan.
“Isto é un chamamento. É dicir que se dirixe aos que o escoitan. Non faremos o esforzo de demostrar, de argumentar, de convencer. Iremos á evidencia”Chamamento e outros fogonazos.
Se a política é a guerra por outros medios, qué lugar queda entón para a economía. Sen dúbida o mellor de todos, o do noso desafecto. Con todo, non é suficiente. A medida que a dominación vai gañando terreo, a economía tende a se volver evidente e sutil por igual.
É por iso que en tempos de crise a atracción polo traballo é máis forte que a atracción por liberarse, solapando de paso un desexo por longo tempo aprazado. A causa da emancipación é a causa nunca resolta até o momento. E todo indica o seu estancamento definitivo de persistir o actual estado de cousas, alí onde reinen as condicións modernas de produción. Nomeadamente por todas partes.
De feito, esas mesmas condicións que fixeron posíbel o advento da ditadura do capital fixeron posíbel a derrota dos seus inimigos declarados. A saber, co triunfo da democracia e en consecuencia do mercado revelouse a súa verdadeira natureza totalitaria, en guerra aberta contra todo e contra todos. Desta maneira debutou a banda sonora da súa vitoria, por sempre repetida até a saciedade.
Así as políticas destinadas a menoscabar os últimos redutos do consenso obteñen como resposta unha vulgar representación estereotipada de nós propias. Un exercicio voluntarista que leva ao extremo as nosas máis íntimas contradicións. Os novos aires de malestar social semellan non traer unha modificación substancial nos nosos comportamentos, se non é favorecendo a súa parte negativa. O gusto por desertar das nosas obrigas no momento presente.
Se o final dunha época perfila no seu ocaso as liñas xerais da que está por chegar, nada habería que dicir dos tempos que se aveciñan que non sexa aterrador. Porque na actualidade estase a experimentar con réximes no ámbito da produción que en nada desmerecen ao universo concentracionario tantas veces recorrente na literatura de anticipación, coa salvedade de que xa non só se trata de palabras senón aínda mellor de feitos. Do perverso uso de sofisticados métodos de encadramento que faciliten prolongar a desolación no medio asalariado. Ese e non outro é o cometido dos últimos asaltos contra a lexislación laboral.
O paradoxo reside en que ninguén parece percibilo. Na súa completa normalidade fóra de toda lóxica. É entón que se fai urxente, por necesario, recapacitar sobre os fundamentos mesmos da ideoloxía do poder, en tanto que ideoloxía e en tanto que poder, para interromper a súa administración sobre a vida das persoas. O perigo de ser engulidos por un mundo que xa deu todo de si só é comparábel ao perigo de formar parte do mesmo no preciso instante do seu afundimento. Negar esta evidencia é negar a posibilidade de se armar sobre as ruínas. As nosas propias ruínas.
Grupo de Axitación Social
Vigo, maio 2011.
