Grupo de Axitación Social (GAS)

Xornadas de Crítica ao Progreso en Vigo

2011-11-24T07:42:00.001+01:00

Sábado 26 de novembro ás 18:30h.

Presentación da Revista de Pensamento Crítico: "Cul de Sac", a cargo dos seu colectivo editorial.

Revista alacantina "nacida coa intención de abrir un espazo de reflexión, desde o que analizar diferentes aspectos da cuestión social". O seu primeiro número está adicado ao progreso, e o segundo centrarase no control social.

Venres 2 de decembro ás 20h.

Palestra: "Novas ameazas do progreso na Galiza: As plantas de Biomasa", a cargo do Ateneo Libertario Lume Negro de Ponteareas.

As xornadas serán no Centro Social "A Cova dos Ratos" r/Romil,3 Baixo.

Organizan: Grupo de Axitación Social e Distribuidora Lapsus.

Manifestación contra a represión dos movementos sociais na Galiza

2011-10-20T09:57:00.002+02:00

DIA 22 DE OUTUBRO AS 18 PM, OBELISCO DE A CORUÑA

Convócase a nivel Galego , unha concentración unitaria en A Coruña, contra a criminalización dos movementos sociais. Este acto unitario amais de server de denuncia da imputación realizada pola subdelegación contra a familia de Diego viña, pretende facerse eco e visibilizar publicamente a persecución levada ao cabo pola subdelegación do goberno coas persoas e colectivos solidarios coas persoas presas, e particularmente cos mais de 70 sancionados/as por acudir a concentración anual celebrada na cadea de Teixeiro. A concentración e convocatoria tamén se fai eco e se solidariza contra toda forma de persecución e criminalización que o estado ao través da subdelegación do goberno esta a facer con colectivos sociais de todo tipo. Dende os grupos ecoloxistas, indignados/as, etc.

Por elo os animamos a participar en estos actos de solidariedade co obxecto de que as protestas non queden silenciadas pola criminalización e persecución que as ameaza.

Fractura Nº0, Outubro de 2011

2011-10-06T13:26:00.004+02:00

A “crise” actual (ao igual que aconteceu nas pasadas) é a gran escusa para profundar nas condicións de explotación nas que vivimos.

Rematamos o curso 2010/2011 coa imposición duns recortes en dereitos sociais e laborais que nos fixo retroceder lustros nas nosas condicións de vida.

Pero a maquinaria de “axuste” está moi lonxe de deterse. Polo tanto, consideramos imprescindible facer balance da situación na que nos atopamos, analizar o futuro que se nos pretende construír e tomar posición ao respecto.

Con esta publicación pretendemos contribuír a este proceso de reflexión.

Neste primeiro número, centrámonos nas últimas reformas relacionadas co ámbito laboral, recollendo unha pequena escolma dos aspectos máis destacados das mesmas.

Podedes descargar o arquivo en .pdf dende esta ligazón.

Na defensa dos nosos dereitos, na defensa das nosas vidas

2011-09-28T18:14:00.002+02:00

Malia que os gobernos quérennos convencer repetindo deseguido que a situación económica non se está a traducir en recortes nos servizos públicos nin na coberturas sociais, a realidade que vivimos a maioría de nós deixa exemplos diarios desta perda de dereitos básicos a favor dunha minoría enriquecida que continúa sumando beneficios e mantendo os seus privilexios. Dentro da lóxica dos mercados, semella que poñer en perigo esta xenerosa marxe de beneficios sería moito máis desastroso que calquera tipo de recorte social.

Se detemos as nosas olladas no terreo das prestacións sociais básicas decatámonos da debilidade da súa cobertura. Segundo os datos da Xunta o número de RISGAs é de 5.115, que de media cobrarían algo menos de 400€/mes. O orzamento destinado para este ano é tan só de 22 millóns de euros, para que comparedes o quilómetro das faraónicas obras do AVE a Galiza custa 60 millóns.

En Vigo os datos revelan que ata o mes de agosto había 1.111 perceptoras da RISGA, ás que a Xunta vai dedicar 5 millóns de euros, isto son migallas se o comparamos cos 85 millóns que custou o novo auditorio da cidade no que non cremos que entren as 29.320 persoas paradas da cidade.

Nesta realidade sobradamente vivida e contada temos que engadir:

- Para conceder unha nova RISGA hai que dar unha baixa. Os cartos que dedica a Xunta a prestacións sociais básicas lonxe de medrar -un mísero 3% na partida para este ano- quedan estancados. Pese a que non parar de aumentar os problemas económicos en Galiza, con 22.000 fogares nos que non entra ningún ingreso.

- Deixan de concederse AES para troco de vivenda, co argumento de que en Galiza temos a (im)posibilidade de acollernos a tan efectiva política de vivenda protexida.

- O endurecemento dos requisitos de acceso. A RISGA renóvase anualmente, nestes momentos todas as renovacións míranse con lupa co obxecto de limpala de impostores. Chama a atención o rápido que avanza o discurso de que moitas das perceptoras enganan ou defraudan á administración.

Cando escoitamos verbas coma fraude ou engano gustaríanos que antes se detiveran a mirar datos como o de que as grandes fortunas e empresas evadiron no Estado Español 42.711 millóns de euros no ano 2010. Se a isto engadimos que en Galiza hai 54.000 fortunas e que elas soas teñen nos seus petos 37.500 millóns de euros. As contas saen moi ben, a mágoa é que non a nós, xa que os cartos para que vivamos con dignidade seguen nas mans dunhas poucas.

Mentres rescatan á banca dos seus descalabros por especulacións de alto risco, ou miran cara outro lado ante as grandes empresas defraudadoras, quérennos facer crer que a RISGA só a cobran persoas vagas, e mentirosas que se dedican a defraudar polo que cómpre facer limpeza. Como se os nosos problemas viñeran de que a catro avispadas lles funcionen as súas pequenas trampas e estratexias de supervivencia, pola contra gustaríanos saber como hai que facer para pasar o mes con só 400€.

Aqueles gobernantes que falan de perseguir o fraude nos perceptores de RISGA (e que tremen ante a perspectiva de declarar o seu patrimonio real) gustaríanos miralos facendo cabriolas para estirar 400€ pagando luz, auga, alimentos, vivenda...; posto que a RISGA é incompatible con outros ingresos.

E no caso de Vigo aínda temos que seguir vendo as nosas miserias encarnadas con maior crueza, na situación das persoas sen fogar que continúan sen ter o albergue na escola de hosteleria, mentres o Concello, iso si, pechou o 31 de agosto o piso de inserción para mulleres, demostrando que si hai recortes nos gastos sociais en todas as administracións públicas.

E isto fai que á oficina achéguense cada vez máis persoas/familias agobiadas pola acumulación de facturas sen pagar de auga-luz-gas, con débedas de vivenda que moitas veces rematan en desahucio, etc. Todo mentres agardan meses e meses polas escasas axudas sociais ou na mellor das situacións tiran dos lazos familiares e sociais que aínda persisten, malia a debilidade das relacións comunitarias.

Cunha situación na que cada mes aumenta o número das persoas desempregadas e empobrecidas, é urxente corrixir os beneficios das multinacionais, da Banca e das grandes fortunas. A riqueza que xeramos socialmente e que unhas poucas usurpan para si, debe recuperarse para facer fronte ás crecentes necesidades sociais.
En resumo, estamos sobrevivindo coa que está a caer pero ata cando...

Vigo, setembro 2011

Grupo Axitación Social (GAS) e Oficina Dereitos Sociais - Coia (ODS-Coia)

Fontes: Instituto Galego de Estatística (IGE) - Consellería de Traballo e Benestar - Instituto Nacional de Estadística (INE) - Sindicato de Técnicos del ministerio de Hacienda - Axencia Tributaria

Non á guerra nin como espectáculo - Contra o Festival Aéreo de Vigo 2011

2011-07-15T20:29:00.005+02:00

Durante os últimos anos temos que soportar cada verán a chegada do chamado Festival Aéreo de Vigo, que non é outra cousa que o festival da guerra e o militarismo. Xa durante varios días antes do propio evento escoitamos sobre as nosas cabezas o son estrondoso da morte voando sobre nós, a máis cara e moderna tecnoloxía do ser humano fundida en máquinas cuxa única función é destruír e matar.

Aparecen ante nós mesturadas nun envoltorio de entretemento domingueiro, familiar e coa intención de fascinar á xente máis nova, a cal ten a oportunidade de experimentar nun simulador da Patrulla Águila a emoción de pilotar un caza facendo voos acrobáticos. Todo é un xogo, pero o que se esquecen de reproducir son as consecuencias dos voos dos cazas reais; ou acaso foron creados para soltar fumes de cores como nestes espectáculos? Tiveron tempo as familias bombardeadas en Iugoslavia, Iraq, Afganistán ou Libia para extasiarse e apreciar os xiros desas potentes aeronaves antes de ser aplastadas polas toneladas de metralla e entullos que deixan ao seu paso?

O Exército do Aire español participa nos bombardeos sobre Libia, xunto cos Estados Unidos e o resto de potencias da OTAN. Que clase de insensíbel e morboso Festival se pode facer en Vigo, mentres ese exército do aire bombardea poboacións indefensas nestes mesmos momentos?

A venda de armas como as que exhiben neste festival é un gran negocio para o Estado español, o cal vende en gran medida a Estados involucrados en conflitos armados como Israel, EEUU, Libia, etc. Pero por moitos beneficios económicos que algúns obteñan, estas armas seguen sendo igual de perigosas e mortíferas. Non son un motivo de festa, nin –como se pretende facer ver– instrumentos garantes da paz, como tampouco o son os exércitos. Pola contra, as nosas tropas despregadas polo mundo só buscan defender os intereses comerciais e xeoestratéxicos das potencias mundiais e as multinacionais. O belicismo susténtase en valores de violencia, obediencia cega e desprezo pola vida humana.

O exército, mediante propaganda e espectáculo, pretende insensibilizarnos ante a súa omnipresente presenza en cada vez máis aspectos da nosa sociedade, usurpando funcións que organismos civís farían máis eficazmente. O exército despraza as brigadas antiincendios nos nosos montes; aprópiase das tarefas de rescate e asistencia en catástrofes como a de Lorca; e até actúan de esquirois como sucedeu na folga dos controladores…Mentres vemos como se aplican recortes en todos os ámbitos sociais, as forzas represivas dispoñen de todos os medios ao seu servizo. É inmoral que o gasto militar no estado español sexa 50 millóns de euros ao día, ao mesmo tempo que se recortan gastos en Educación, Sanidade, Pensións, Servizos Sociais, etc.

En calquera caso, aquí e agora, non podemos aceptar que nos fagan a todas cómplices deste sucio lavado de cara do militarismo, asociando o nome da nosa cidade co que supón un festival aéreo da guerra, que se pretende lexitimar como diversión e reclamo de turistas. En vez de construír un modelo de concello máis humano, apacíbel e agradábel para as persoas que vivimos nel, os gobernantes de turno apostan por crear unha imaxe de marca dunha cidade ficticia, baleira, militarista e inhumana; privatizando os espazos públicos en connivencia cos patrocinadores e a hostalería; tentando atraer o turismo depredador que deixa molestias para todas e cartos para unhas poucas empresas, que, casualmente, son as máis explotadoras.

Esiximos que se acabe con este Festival da Guerra, non queremos a guerra nin como espectáculo. Fóra a propaganda militarista e fóra máquinas da morte dos nosos ceos.

Espazo Aberto Antimilitar

Vigo, xullo 2011

Contra o euro | Contra o pacto | Contra a Unión Europea

2011-06-19T10:21:00.002+02:00

O vindeiro 27 de xuño o parlamento europeo ten previsto aprobar o “pacto pola competitividade”, rebautizado, nun intento de ocultar a súa verdadeira esencia, como “pacto do euro”.

Este pacto foi aprobado xa en consello extraordinario polos xefes de estado e goberno o 11 de marzo; e ratificado, na súa maior parte, o 19 de abril pola comisión de economía e asuntos monetarios do parlamento europeo, en medio das manifestacións de oposición que se desenvolveron en Bruxelas.

O pacto recolle unha serie de medidas encamiñadas, disque, a fomentar a competitividade que se concretan nunha imposición da moderación salarial (ligando, por exemplo, salarios a produtividade); nun maior recorte de pensións e gasto social; nunha coordinación da fiscalidade na zona euro (cun control europeo dos presupostos de cada estado, incluso antes de que estes sexan aprobados nos respectivos parlamentos); na obriga do control do déficit (incluíndoo incluso nas constitucións estatais) e, por suposto, nun endurecemento aínda maior das condicións laborais, levando a flexibilidade moito máis aló do que xa era unha situación insoportábel.

No estado español, estas medidas estanse a impoñer xa a través das sucesivas reformas que estamos a sufrir nos últimos tempos, así, a reforma laboral, a reforma das pensións, e, na actualidade, a reforma da negociación colectiva, que vén a dinamitar un dos últimos parapetos para a defensa colectiva das traballadoras. A todo isto, cómpre sumar as privatizacións, subas de impostos, recortes sociais, etc. Porén, o proceso de “axuste” non está nin moito menos rematado.

Agora ben, non estamos ante unha situación nova (cando menos no cualitativo) ou ante unha perversión do modelo europeo. Desde a súa orixe, a construción europea é a construción dun mercado e unha moeda única, onde o capital busca maximizar os seus beneficios. Elimináronse fronteiras internas para a circulación de capital e mercadorías, pero reforzáronse as fronteiras externas (e tamén as interiores, mediante lexislacións, creación de centros de internamento, etc.) para regular a circulación das persoas. Impúxose o desmantelamento dos sectores produtivos de cada territorio para forzar a dependencia do mercado e a creación de circuítos de comercialización cada vez máis longos, para maior beneficio das multinacionais da distribución. Avánzase, desde os seus inicios, no desmantelamento dos servizos públicos para entregar á explotación privada a cobertura das necesidades sociais básicas. Equipáranse os dereitos laborais e sociais de millóns de persoas mediante o intento de igualalos a cero. E, desde logo, créase un espazo único para o control e a represión social.

Deste xeito, a oposición á aprobación e imposición do pacto do euro debe ser a oposición á propia construción da Unión Europea.

Sen esquecer, iso si, que o problema non remata en Europa, senón no sistema no que esta se sustenta.

Grupo de Axitación Social
Vigo, xuño 2011

Acto de rúa contra o Gasto Militar e a Guerra de Libia [18.06.11]

2011-06-12T23:27:00.009+02:00

O Espazo Aberto Antimilitar convoca o sábado 18 de xuño ás 18h30 diante do MARCO un acto de rúa contra o Gasto Militar e a Guerra de Libia.

Un ano máis, dende o Espazo Aberto Antimilitar continuamos cuestionando a existencia do exercito como institución. Tentando manter o debate sobre a súa utilidade e conveniencia, os seus fins e a súa realidade, e denunciando a crecente militarización da sociedade, así como o desproporcionado gasto humano e económico que supón o seu mantemento.

Nun contexto como o actual, de recortes tanto de dereitos, coma de inversións en certos ámbitos (eliminación de subsidios, redución de pensións, perda de poder adquisitivo, etc.) o estado español gastará no ano 2011 uns 2.006 millóns de euros só en armamento; o equivalente a manter 421.910 pensións mínimas todo un ano. Pero en total, os orzamento militares para o ano 2011 no estado español ascenden a 17.244 millóns de euros. Unha inversión un 5% menor á do ano 2010, pero que ven a representar o 4.8% do orzamento total do estado. Un dato que, ademais, debemos confrontar co descenso noutros ministerios, onde se chega a un 15,6% de recortes. E sen esquecer que, un ano tras outro, no sector militar as inversións finais superan dun xeito significativo o orzamentado.

Pero o problema dos gastos militares non é unicamente o desvío cara esta finalidade de fondos (procedentes, non o esquecemos, do noso traballo) que poderían estar sendo invertidos en obxectivos socialmente desexables, senón tamén o emprego que en si mesmos van ter. O Exercito continua a ser, e así será porque está na súa esencia, unha ferramenta dos Estados para intervir noutros territorios, mediante a súa participación en guerras ou ocupacións, de cara a defender e fortalecer os intereses económicos da clase dominante. Aos pasados exemplos de Iraq ou Afganistán, sumamos na actualidade o caso de Libia. Ocupacións todas elas de territorios xeoestratéxica e enerxeticamente cobizados, disfrazadas de supostas intervencións “ humanitarias” que profundan o empeoramento das condicións de vida da poboación civil (cando non provocan directamente a súa morte).

Porén, a actuación do exército non se limita ao exterior das fronteiras legais do Estado, senón que, sumándose ás restantes forzas de represión, é empregado para controlar tamén á poboación propia. Unha realidade esta que, se ben xa a vivimos recentemente coa militarización do espazo aéreo tras a declaración do Estado de Alarma en decembro do ano pasado, farásenos cada vez máis presente nun contexto de crise permanente e degradación universal onde a dominación pretende saír reforzada a toda costa.

Deste xeito, a oposición á persistencia dos exércitos, e ao militarismo en xeral, faise especialmente urxente nestes momentos. E a obxección fiscal é unha das ferramentas para facelo. Porque nos negamos a que un euro máis vaia dirixido a alimentar esta maquinaria.

Espazo Aberto Antimilitar

Palestra sobre a Serra do Galiñeiro o 9 de xuño

2011-06-04T08:41:00.005+02:00

Xóves 9 de xuño ás 20.30 horas no CS A Cova dos Ratos (r/Romil, 3)

Charla-presentación da Plataforma pola Protección da Serra do Galiñeiro; os seus obxectivos, actividade e ameazas inmediatas ás que se enfrenta a Serra, a cargo dun dos seus membros.

Esta presentación enmárcase na campaña pola Obxección Fiscal ao Gasto Militar desenvolvida polo Espazo Aberto Antimilitar, ao ser a Plataforma pola Protección da Serra do Galiñeiro un dos destinos propostos para a campaña deste ano 2011.

Palestra: En Estado de Alarma. Exército nas rúas

2011-05-12T09:43:00.001+02:00

Presentación dos libros:

- "Ejércitos en las calles. Algunas consideraciones sobre el informe Urban Operations in the year 2020 de la OTAN"

e

- "Si vis pacem. Repensar el militarismo en la época de la guerra permanente: Textos de las Jornadas Antimilitaristas de Barcelona, septiembre de 2010"

A cargo de dous membros de Bardo Ediciones (http://bardoediciones.net/) o Mártes 17 de maio ás 20 horas no CS A Cova dos Ratos de Vigo (R/Romil, 3).

Organiza: Espazo Aberto Antimilitar

O Exército continua a ser, e así será porque está na súa esencia, unha ferramenta dos Estados para intervir noutros territorios, mediante a súa participación en guerras ou ocupacións, de cara a defender e fortalecer os intereses económicos da clase dominante. Porén, a actuación do exército non se limita ao exterior das fronteiras legais do Estado, senón que, sumándose ás restantes forzas de represión, é empregado para controlar tamén á poboación propia. Unha realidade esta que, se ben xa a vivimos recentemente coa militarización do espazo aéreo tras a declaración do Estado de Alarma en decembro do ano pasado, farásenos cada vez máis presente nun contexto de crise permanente e degradación universal onde a dominación pretende saír reforzada a toda costa:

“Para os que se obstinan en pensar que o razoamento aquí detallado concierne soamente ao limes do imperio, e non ao seu centro orgánico, para os que queren de todos os xeitos proxectar a escena do conflito noutro lugar calquera con tal de que non sexa aquí, en fin, para os que aínda continúan sentíndose “en paz” co existente (ou sexa, cunha existencia de paz), no informe simúlase unha intervención da OTAN nun teatro de operacións no cal as “cidades de interese estratéxico” non son nin Teherán (Irán), nin Pyongyang (Corea do Norte), nin "como hipótese extrema" Pequín (China), senón que son as cidades francesas de Rouen, Lle Havre, Evreux e Dieppe.

O control preventivo e a represión de sublevacións ou insurreccións eventuais volveranse cada vez máis prerrogativas do exército, o cal terá que efectuar, por tanto, verdadeiras funcións de policía territorial, mentres esta se “paramilitariza”. Ademais de controlar o territorio, o exército terá que levar a cabo actividades de xestión da poboación civil: xestión física (refuxiados, evacuados, etc.) e xestión psicolóxica (control e monopolio das informacións, relacións coas autoridades locais, pero tamén con todas as realidades asociativas dispostas a colaborar).

Nesta perspectiva será necesario dotar ás forzas armadas dunha adecuada preparación para conflitos urbanos, para evitar a histórica “incoercibilidade” das “forzas rebeldes” na guerra asimétrica. Ao mesmo tempo, será preciso afacer á xente a ver aos militares patrullando as cidades, para que ninguén, por máis avezado e/ou aterrorizado que estea, arrísquese a mover un dedo (nin sequera o do medio).

Estamos a nos dirixir cara a un “Estado militarizado”. Tanto as tropas asignadas a Pianura (Nápoles) como as que están en Via Padova (Milán) lémbrannos que, de feito, o ano 2020 non está tan lonxe.”

De bardoediciones.net

http://www.nonaogastomilitar.org/

Mesa redonda e presentación “Ninguén sobra nunha crise”

2011-05-05T10:55:00.002+02:00

Nela participarán:

- Eduardo Romero. Colectivo Cambalache (Asturies)

- Mari Fidalgo. Foro da Inmigración (Compostela)

- Diego Lores . Oficina de Dereitos Sociais - Coia (Vigo)

Será o martes 10 de maio ás 20h30 na Cova dos Ratos (Romil, 3 - Vigo). O xoves 12 de maio ás 19h00 teremos mesa tamén en Compostela na biblioteca Ánxel Casal.

“A destrución…espectacular de emprego nos dous últimos anos, con taxas de desemprego da poboación inmigrante superiores ao 30% e que chegan a triplicar ás da poboación autóctona, confirman o papel que xogaron como poboación excedentaria que debe acudir no momento en que se precisa e é abandonada á súa sorte cando se acaba o período de crecemento”

Eduardo Romero: “Un deseo apasionado de trabajo más barato y servicial. Migraciones, fronteras y capitalismo”

A situación descrita por Eduardo Romero no seu libro sérvenos de base para ollar cara a realidade actual. Pero ademais do paro e as dificultades económicas é necesario engadir o control de fronteiras, as políticas de retorno ou a humillación da identificación en calquera hora e lugar simplemente por ter unha cor de pel diferente. Por este motivo xurde a Campaña Ninguén sobra nunha crise do Foro Galego da Inmigración. Esta campaña ten como obxectivo fundamental evidenciar a situación na que se atopan as persoas migrantes ante a situación de crise e en concreto ante os recortes dos dereitos sociais que conlevaron as políticas de enfrontamento á mesma.

Na presentación da Campaña contaremos coa presencia de Eduardo Romero, investigador do colectivo asturiano Cambalache. Ademais do libro anteriormente citado Eduardo ten editados materiais sobre “migracións e desenvolvemento”, intereses das multinacionais ou lei de extranxeiría. Por outra banda ten participado en campañas contra a represión das persoas migrantes en Asturias.

A Oficina de Dereitos Sociais tentará achegar a realidade do mundo dos servizos sociais, que en tempos de crise queda espido amosando que as respostas que propón para aqueles que veñen sufrindo as miserias do sistema capitalista son de tipo superficial e que se dirixen a manter a orde establecida. Na relación con ese sistema as persoas migrantes sofren coma outros colectivos os atrasos nas tramitacións de prestacións básicas, a insuficiencia de recursos, a perda de dereitos sociais, etc.

Participa na organización o Grupo de Axitación Social (GAS) que comparte coa Oficina de Dereitos Sociais campañas de denuncia sobre os recortes sociais que sufrimos nos últimos tempos.

A utilización de man de obra barata, o endurecemento da lexislación sobre migracións, a utilización mediática da chegada de novas persoas migrantes e a saída á luz de sentimentos e actitudes xenófobas serán algúns dos temas que se tratarán nesta mesa redonda, a través da cal pretendemos reflexionar sobre as consecuencias que o sistema capitalista ten sobre todas as persoas explotadas e dar a coñecer o traballo dos diferentes colectivos que participan.

Carta sobre os cegos para uso dos que ven

2011-04-30T17:01:00.004+02:00

“Isto é un chamamento. É dicir que se dirixe aos que o escoitan. Non faremos o esforzo de demostrar, de argumentar, de convencer. Iremos á evidencia”

Chamamento e outros fogonazos.

Se a política é a guerra por outros medios, qué lugar queda entón para a economía. Sen dúbida o mellor de todos, o do noso desafecto. Con todo, non é suficiente. A medida que a dominación vai gañando terreo, a economía tende a se volver evidente e sutil por igual.

É por iso que en tempos de crise a atracción polo traballo é máis forte que a atracción por liberarse, solapando de paso un desexo por longo tempo aprazado. A causa da emancipación é a causa nunca resolta até o momento. E todo indica o seu estancamento definitivo de persistir o actual estado de cousas, alí onde reinen as condicións modernas de produción. Nomeadamente por todas partes.

De feito, esas mesmas condicións que fixeron posíbel o advento da ditadura do capital fixeron posíbel a derrota dos seus inimigos declarados. A saber, co triunfo da democracia e en consecuencia do mercado revelouse a súa verdadeira natureza totalitaria, en guerra aberta contra todo e contra todos. Desta maneira debutou a banda sonora da súa vitoria, por sempre repetida até a saciedade.

Así as políticas destinadas a menoscabar os últimos redutos do consenso obteñen como resposta unha vulgar representación estereotipada de nós propias. Un exercicio voluntarista que leva ao extremo as nosas máis íntimas contradicións. Os novos aires de malestar social semellan non traer unha modificación substancial nos nosos comportamentos, se non é favorecendo a súa parte negativa. O gusto por desertar das nosas obrigas no momento presente.

Se o final dunha época perfila no seu ocaso as liñas xerais da que está por chegar, nada habería que dicir dos tempos que se aveciñan que non sexa aterrador. Porque na actualidade estase a experimentar con réximes no ámbito da produción que en nada desmerecen ao universo concentracionario tantas veces recorrente na literatura de anticipación, coa salvedade de que xa non só se trata de palabras senón aínda mellor de feitos. Do perverso uso de sofisticados métodos de encadramento que faciliten prolongar a desolación no medio asalariado. Ese e non outro é o cometido dos últimos asaltos contra a lexislación laboral.

O paradoxo reside en que ninguén parece percibilo. Na súa completa normalidade fóra de toda lóxica. É entón que se fai urxente, por necesario, recapacitar sobre os fundamentos mesmos da ideoloxía do poder, en tanto que ideoloxía e en tanto que poder, para interromper a súa administración sobre a vida das persoas. O perigo de ser engulidos por un mundo que xa deu todo de si só é comparábel ao perigo de formar parte do mesmo no preciso instante do seu afundimento. Negar esta evidencia é negar a posibilidade de se armar sobre as ruínas. As nosas propias ruínas.

Grupo de Axitación Social

Vigo, maio 2011.

Acto de presentación da campaña contra o gasto militar e pola obxección fiscal [26.04.11]

2011-04-26T18:45:00.003+02:00

O vindeiro martes 26 de abril dende o Espazo Aberto Antimilitar convídamos a asistir/participar no acto de presentación da campaña contra o gasto militar e pola obxección fiscal 2011.

Este ano a campaña leva por título: “Eles non o farán, fagámolo nós: Recortemos o Gasto Militar" na que animamos a obxectar aos gastos militares na declaración da renda.

A charla será o martes 26 de abril ás 20h30 na Escola Popular Galega (rúa Real, 12 baixo - Vigo). Nela presentaremos a campaña, os datos sobre gasto militar, os destinos propostos para este ano, ademais de ter espazo para resolver as vosas dúbidas sobre OF.

www.nonaogastomilitar.org

“Eles non o farán, fagámolo nós: Recortemos o Gasto Militar”

2011-04-26T18:32:00.003+02:00

Un ano máis, dende o Espazo Aberto Antimilitar continuamos cuestionando a existencia do exercito como institución. Tentando manter o debate sobre a súa utilidade e conveniencia, os seus fins e a súa realidade, e denunciando a crecente militarización da sociedade, así como o desproporcionado gasto humano e económico que supón o seu mantemento.

Nun contexto como o actual, de recortes tanto de dereitos, coma de inversións en certos ámbitos (eliminación de subsidios, redución de pensións, perda de poder adquisitivo, etc.) o estado español gastará no ano 2011 uns 2.006 millóns de euros só en armamento; o equivalente a manter 421.910 pensións mínimas todo un ano. Pero en total, os orzamento militares para o ano 2011 no estado español ascenden a 17.244 millóns de euros. Unha inversión un 5% menor á do ano 2010, pero que ven a representar o 4.8% do orzamento total do estado. Un dato que, ademais, debemos confrontar co descenso noutros ministerios, onde se chega a un 15,6% de recortes. E sen esquecer que, un ano tras outro, no sector militar as inversións finais superan dun xeito significativo o orzamentado.

Pero o problema dos gastos militares non é unicamente o desvío cara esta finalidade de fondos (procedentes, non o esquecemos, do noso traballo) que poderían estar sendo invertidos en obxectivos socialmente desexables, senón tamén o emprego que en si mesmos van ter. O Exercito continua a ser, e así será porque está na súa esencia, unha ferramenta dos Estados para intervir noutros territorios, mediante a súa participación en guerras ou ocupacións, de cara a defender e fortalecer os intereses económicos da clase dominante. Aos pasados exemplos de Iraq ou Afganistán, sumamos na actualidade o caso de Libia. Ocupacións todas elas de territorios xeoestratéxica e enerxeticamente cobizados, disfrazadas de supostas intervencións “ humanitarias” que profundan o empeoramento das condicións de vida da poboación civil (cando non provocan directamente a súa morte).

Porén, a actuación do exército non se limita ao exterior das fronteiras legais do Estado, senón que, sumándose ás restantes forzas de represión, é empregado para controlar tamén á poboación propia. Unha realidade esta que, se ben xa a vivimos recentemente coa militarización do espazo aéreo tras a declaración do Estado de Alarma en decembro do ano pasado, farásenos cada vez máis presente nun contexto de crise permanente e degradación universal onde a dominación pretende saír reforzada a toda costa.

Deste xeito, a oposición á persistencia dos exércitos, e ao militarismo en xeral, faise especialmente urxente nestes momentos. E a obxección fiscal é unha das ferramentas para facelo. Porque nos negamos a que un euro máis vaia dirixido a alimentar esta maquinaria.

Espazo Aberto Antimilitar

Vigo, abril 2011

www.nonaogastomilitar.org

Charla: "Autoorganización e loita fronte á exclusión capitalista" [25.02.11]

2011-04-26T18:30:00.001+02:00

Venres, 25 de febreiro, ás 20 h. no CS A Cova dos Ratos (r/Romil, 3 baixo) de Vigo:

Charla: "Autoorganización e loita fronte á exclusión capitalista: Cooperativas, Proxectos formativos, Iniciativas de Desenvolvemento Comunitario".

A cargo de:

- Toni e Amalia (Coordinadora de Colectivos Parke Alcosa de Valencia)

- Emiliano Tapia (Asociación Desenvolvemento Comunitario do barrio de Buenos Aires – Salamanca)

- Manolo e Mariajo de Zambra (Asociación de ámbito estatal para o apoio de iniciativas sociais e comunitarias).

Organizan: Grupo de Axitación Social, Oficina de Dereitos Sociais de Coia e Baladre.

Programa do resto do Encontro:

http://odscoia.arkipelagos.net/content/encontro-de-baladre-en-coia-vigo-252627-de-febreiro

Na defensa...das nosas vidas! [27-01-11]

2011-04-26T18:23:00.002+02:00

Na defensa...das nosas vidas!

Porque iso é o que está en xogo.

Estásenos a presentar un futuro de afondamento na explotación xa presente.

Cun mercado de traballo onde os mínimos dereitos conseguidos ao longo da historia, serán iso, historia. Onde teremos que vender a nosa forza de traballo durante 40 anos para cobrar una pensión, que se poderá chamar digna, quizais, para quen fai da necesidade unha virtude. E deberemos ter cotizados como mínimo 15, quizais 20, ou xa veremos cantos anos, para ter dereito a unhas migallas.

Non sabemos cantos contratos teremos que acumular para acadar isto no mercado de traballo da precariedade e o libre despedimento. O que si sabemos, porque o estamos a vivir xa, é que será nun entorno de traballo cada vez máis hostil, máis explotador, peor pagado, e onde perderemos incluso a capacidade de decisión sobre a distribución do noso tempo, grazas á implantación de horarios e calendarios “flexíbeis”. Onde non teremos nin sequera xa, nin a posibilidade de conseguir pequenas melloras a través da incidencia nos convenios colectivos.

Neste contexto, apelar á negociación, ao “arrimar o ombreiro”, ou a loitar por ter dereito a facérmonos un oco na engrenaxe deste sistema, supón case ben, un chamamento ao suicidio colectivo.

Os dereitos polos que cabe loitar son, en todo caso, os de non ser explotadas/os. O dereito a ter cubertas as nosas necesidades. A que, entre outros, o acceso á vivenda, á cobertura sanitaria, e incluso a bens absolutamente esenciais como a auga, sexa un dereito, e non un gran negocio. A recuperar a capacidade de decisión e o control sobre as nosas vidas. E a que a propia loita por estes dereitos non sexa reprimida e criminalizada.

A nosa loita non pasa porque nos deixen seguir producindo unha riqueza que, a maiores dos prexuízos causados na súa creación, lonxe de beneficiar ao conxunto da sociedade, é apropiada e malversada por unhas poucas mans.

O noso obxectivo non pode ser convertérmonos nunha peza máis dunha engrenaxe que nos espremerá durante toda a vida.

Senón parala.

Xa.

Grupo de Axitación Social, xaneiro de 2011.

Texto repartido en Vigo durante as manifestacións sindicais do 27 de xaneiro.

Acción en Vigo de cara a Folga Xeral do 27 de xaneiro [01.11]

2011-04-26T18:20:00.005+02:00

Nos últimos días varios milleiros de automóbiles, estacionados en diferentes rúas de Vigo, atopáronse cunha inusitada multa nos seus parabrisas. A sanción imposta supón traballar até os 67 anos, con contratos cada vez máis precarios, despedimento libre e barato. En tanto que desempregada aceptar un control exhaustivo ou someterse aínda máis á explotación das ETT´s. Para alén diso cumplir co requisito de ter máis de 15 anos cotizados de cara a cobrar unha mísera pensión computada sobre os últimos 20 ou 25 anos traballados, pagar máis impostos directos e indirectos, esquecerse de subsidios e prestacións ou a perda de cobertura de dereitos sociais como son a educación e a sanidade grazas a súa progresiva privatización. No reverso da multa ábreselle á infractora a posibilidade de recurso mediante a súa participación na folga xeral convocada para o 27 de xaneiro así como unha serie de propostas de accións para as que non poidan secundala.

Esta acción ten como obxectivo a activación social de cara a participación na xornada de loita e folga xeral do 27 de xaneiro. Para quen queira difundir ou facer a acción na súa rúa, barrio, etc. pódese descargar unha copia en A3 (8 multas) dun arquivo listo para imprimir desde a seguinte ligazón: http://www.megaupload.com/?d=JEYAQK0Z

De: http://prod.galiza.indymedia.org/gz/2011/01/25218.shtml

Mesa redonda informativa: Ante as últimas reformas, cales son os nosos dereitos laborais e a cobertura social actual? [20.01.11]

2011-04-26T18:18:00.001+02:00

Cunha nova reforma laboral xa aprobada, unha reforma do sistema de pensións en proceso de negociación (con vistas a aprobarse o 28 de xaneiro) e un continúo recorte de prestacións e dereitos sociais, faise patente que se lexisla en contra dos nosos intereses. Por suposto, non somos informadas: Ante as últimas reformas, cales son os nosos dereitos laborais e a cobertura social actual?

Mesa redonda informativa:

- Reforma laboral e das pensións. Novidades introducidas polas reformas e marco de dereitos actual.

Ricardo Castro e Isidro Román, membros do espazo unitario de mobilización social e representantes sindicais.

- Prestacións sociais. Prestacións existentes, requisitios de acceso, e políticas de recorte.

Diego Lores, Oficina de Dereitos Sociais de Coia

Xoves 20 de xaneiro, ás 20:30 h. no Salón Parroquial do Cristo da Vitoria (r/ Baiona nº9, liñas C3,C4A,C4B...)

Organiza: Espazo unitario de mobilización social.

Presentación do libro "Aprendiendo a decir no. Conflictos y resistencias en torno a la actual forma de concebir la ciudad de Granada" [04.01.11]

2011-04-26T18:17:00.002+02:00

Presentación do libro "Aprendiendo a decir no. Conflictos y resistencias en torno a la actual forma de concebir la ciudad de Granada"

A cargo de Juan Rodríguez Medela, membro do Grupo de Estudios Antropológicos "La Corrala" de Granada (http://gealacorrala.blogspot.com/) e co-autor do libro.

O martes 4 de xaneiro de 2011 ás 20:30 horas no CS "A Cova dos Ratos" de Vigo (r/Romil, 3 baixo)

Organiza: Grupo de Axitación Social

"Baixo o título Aprendiendo a decir No. Conflictos y resistencias en torno a la forma de concebir y proyectar la ciudad de Granada aglutínanse os aspectos fundamentais da investigación levada a cabo entre o outono de 2006 e a primavera de 2009 sobre os procesos de transformación que actualmente vive a metrópole de Granada e as confrontacións que estes causan.

Neste libro pretendemos analizar e interpretar a posta en práctica das diversas estratexias, tanto no ámbito económico coma no social, o político e o cultural, que entran en xogo nos procesos de concepción e transformación da cidade, sexa desde o punto de vista das que accionan –empresas, entidades públicas, propietarias, etc.- ou desde a perspectiva das que responden ante este tipo de intervencións –asociacións, colectivos, veciñas, inquilinas, etc.- Aínda que estes procesos non van necesariamente unidos a conflitos sociais, si é bastante factíbel que algunhas das persoas ou colectivos saian desfavorecidas neste tipo de transaccións, sen que iso signifique a activación necesaria dunha forza social. A pesar de que se trata dun procedemento que se dá en multitude de lugares do espazo xeográfico estatal –tamén na maior parte do mundo onde hai un choque de intereses entre as diferentes clases sociais–, este estudo centrouse na cidade de Granada, entre os anos 1990 e 2008, de aí o seu carácter diacrónico.

Os procesos de concepción e transformación da cidade de Granada repítense en moitas urbes do Estado español de características máis ou menos similares, como xa apuntamos. Isto débese a que se trata dun modelo xeneralizado asentado sobre idénticos piares: a habitación do espazo, vinculada á vivenda e aos servizos e a mobilidade, vinculada ás grandes infraestruturas do transporte.

Estes procesos, estruturalmente interrelacionados, son basicamente dous: a reforma urbana, coas conseguintes consecuencias de gentrificación en barrios coma en Albayzín, e o crecemento/expansión da cidade que se reflicte na implantación de grandes infraestruturas e conglomerados urbanísticos, coma o peche da primeira circunvalación ou a expansión polo este-norte, tras case finalizar a apropiación do solo en La Vega granadina.

As dinámicas derivadas deste modelo de cidade son a actual Área Metropolitana de Granada, a modo de aglomeración urbana (centro-periferia), composta por un cinto de máis de trinta municipios e a sectorización xeográfica.

Entre os impactos máis xerais desta ordenación territorial destacan a ruptura das redes sociais (desestruturación comunitaria e segregación social) e o deterioro/destrución do medio natural. Isto, no ámbito local de Granada, tradúcese, entre outras cousas, nunha revitalización económica sectorial da urbe; a orientación de cara ao turismo de determinados barrios coma os de Sacromonte e Albayzín (transformación de casas veciñais en hoteis, substitución de comercios, preponderancia da imaxe sobre a habitación do espazo); financiamento público de fins privados a través de certas axudas á rehabilitación; a desaparición da contorna natural periurbana coma o Monte del Loro; a motorización e a cementación de espazos coma o Paseo de la Fuente de la Bicha; etc.

Independentemente da diversidade de frontes relacionados con este tipo de procesos tomamos tres deles, principalmente, coma factores de análise do obxecto de estudo. En primeiro lugar, as estratexias dos axentes do solo, tanto os do sector privado coma os do sector público; en segundo lugar, a xestión por parte do goberno, local e/ou autonómico, das políticas públicas sobre a ordenación urbana do territorio á hora de favorecer ou dificultar este tipo de procesos; e por último, as diversas formas de resposta organizadas por parte de individuos e/ou grupos ante unha situación próxima de virar insostíbel.

Con todo isto, o resultado xeral foi unha cartografía da diversidade de conflitos urbanísticos e veciñais abertos en Granada e a súa área metropolitana, interrelacionándoos entre si e contextualizándoos nun conflito de maiores dimensións que pasou a denominarse “violencia urbanística”, xunto co de “forza social”. E máis especialmente, o resultado é unha análise detallada a través de estudos de caso dalgunhas das diversas formas de organización e prácticas dos movementos sociais autónomos, ou menos institucionais, que están activos en Granada.

RODRÍGUEZ MEDELA, Juan y SALGUERO MONTAÑO, Óscar. 2009. “Aprendiendo a decir NO. Conflictos y resistencias en torno a la formas de concebir y proyectar la ciudad de Granada”. Asociación de Estudios Antropológicos ‘La Corrala’, Granada. ISBN-13:978-84-613-5396-5"

Presentación de "Caminando hacia el abismo, historia de una generación" [16.12.10]

2011-04-26T18:15:00.000+02:00

Presentación do libro "Caminando hacia el abismo, historia de una generación" a cargo do seu autor José M. Botana Cao "Boti" o xoves 16 de decembro ás 20.30 horas no CS "A Cova dos Ratos".

A obra foi editada polo Periódico Anticarcelario “Punto de Fuga” e a Biblioteca Antiautoritaria “Frakaso escolar” en setembro de 2010. Nas súas páxinas, baixo a forma dunha novela, atopamos unha meditación sobre a xeración rebelde da transición, cos seus sonos e as súas miserias, a súa brutalidade e a súa solidaridade profunda.

Organiza: Distribuidora Lapsus

Silencio! Recórtase [12.11]

2011-04-26T18:14:00.000+02:00

“A crise que sufrimos non é produto dun mal funcionamento ou dunha mala situación, é a consecuencia normal do seu bo funcionamento, canto máis rápido vai a locomotora máis xente sae despedida dos vagóns e máis veces descarrila.”

Precarias en loita

Vimos falando desde hai anos da desigualdade e pobreza á que nos condena o sistema capitalista. No mundo dos servizos sociais observamos que esa fenda cada día é máis grande condenando a malvivir a unha maioría, poñendo de manifesto que as reformas non serven para nada nunha estrutura perversa.

En Vigo os datos reflicten con crueza esta realidade:

- 70000 viguesas son pobres

- 28000 están no paro

- 9000 familias viven da caridade

- Máis de 300 persoas sen fogar

Se imos aos datos de Galiza a situación non mellora:

- 15% das galegas están no paro

- 25% das traballadoras cobran menos de 600 €

- 13% dos fogares son pobres

- 73% das persoas entre 18 e 29 anos viven cos pais

Este panorama só semella ir a peor, pero volvendo ao mundo do chamado Benestar os datos alarman:

- Anuncian recortes dun 12% no Plan Concertado co cal o goberno estatal destina cartos aos municipios para axudas sociais, contías que son moi importantes para desenvolver servizos básicos como a axuda no fogar ou para programas que loitan contra a exclusión social.

- Os orzamentos da Xunta para 2011 sofren un 5,5% de recorte en gasto social, o que implica, por exemplo, a que só cobrarán axudas 1600 das 20000 dependentes recoñecidas que terán que agardar.

- A reforma da RISGA non implicará maior gasto a pesar de que o número de solicitudes non para de medrar. Preocupa tamén que aos risgueiras lles queiran obrigar -coa nova reforma- a prestar servizos comunitarios sen máis compensación que o cobro da axuda.

Ante isto o único que queda é resistir e seguir na construción dunha sociedade baseada na xustiza, na igualdade e nunha relación de respecto e harmonía coa natureza.

Por iso apostamos por xuntarnos, organizarnos e reclamar o que é noso (que ben sendo de todas), un reparto xusto da riqueza en base ás necesidades da sociedade a través dunha Renda Básica no marco dos chamados Dereitos Sociais Fundamentais, como a vivenda, o transporte, a soberanía alimentar, o dereito a traballar na propia terra, e un longo etc.

Vigo, novembro 2010

ODS-Coia (Oficina Dereitos Sociais – Coia) e G.A.S. (Grupo Axitación Social)

Charla: "Afganistán, a súa realidade, vivida e contada polas mulleres" a cargo de Mitra (RAWA) [11.12.10]

2011-04-26T18:12:00.001+02:00

O Espazo Aberto Antimilitar co fin de achegar a terrible situación na que se atopa a poboación afgana vítima de anos de guerra organiza unha charla que leva por título:

"Afganistán, a súa realidade, vivida e contada polas mulleres" a cargo de Mitra, activista de RAWA (Asociación Revolucionaria das Mulleres de Afganistán).

Será o sábado 11 de decembro

ás 19h30 no CSA "Cova dos Ratos"

(Romil 3, Vigo).

Máis información: www.nonaogastomilitar.org

Presentación de Mitra Shomal:

Nacida en Kabul en 1984, Mitra Shomal trasladouse xunto a súa familia ao exilio afgán para sobrevivir no Paquistán.

O goberno monicreque ruso remataba de caer e comezaba a guerra entre faccións do 1992. A súa nai uniuse a "Asociación Revolucionaria dás Mulleres de Afganistán (RAWA, www.rawa.org) e comezou a dar clases nas escolas da organización.

Mitra formouse naquelas escolas, onde aprendeu ás materias habituais, mentras tomaba conciencia sobre a traxedia das mulleres afgás e a necesidade de loitar contra as causas de tantas miserias. Con 16 anos, ingresou en RAWA e comenzou o activismo "para apoiar ao pobo descalzo e traballar pola construción dun Afganistán laico, democrático e libre".

En 2007 licenciuse en psicoloxía pola Universidade de Kabul e actualmente desempeña diversas responsabilidades no seo de RAWA, como impartir clases, recompilar datos sobre violacións dos Dereitos Humanos e distribuír publicacións clandestinas por todo Afganistán.

Mural en Vigo "Agora e sempre, OTAN NON" [11.10]

2011-04-26T18:08:00.003+02:00

Esta semana celébrase en Lisboa unha reunión da OTAN e por iso diferentes grupos antimilitares de Portugal organizan un contracumio para amosar o seu rechazo a esta organización criminal.

A fin de semana apareceu nas paredes da Panificadora na rúa Falperra de Vigo, chegando ao Paseo de Alfonso un mural co lema: "Agora e sempre, OTAN NON" e no que animaba a sumarse ás mobilizacións que se van facer na capital portuguesa na fin de semana do 19 ao 21 de novembro.

http://www.nonaogastomilitar.org

Fotos do acto contra a OTAN en Vigo o [20.11.10]

2011-04-26T18:04:00.004+02:00

Máis imaxes do acto na páxina de Galiza Contrainfo:

http://galizacontrainfo.org/galeria/72157625433144122

Panfleto:

http://www.nonaogastomilitar.org/content/sabado-20-acto-de-rua-informativo-cumio-da-otan-lisboa-15-21-nov

http://www.nonaogastomilitar.org

Acto de rúa contra o OTAN [ 21.11.10]

2011-04-26T18:02:00.001+02:00

Sábado 20 de novembro, ás 18:00 horas no cruce de Colón con Principe

Acto de rúa contra a OTAN

Convoca: Espazo Aberto Antimilitar

Máis info:

http://www.nonaogastomilitar.org/

http://antinatoportugal.wordpress.com/

Coincidindo coa celebración do cumio en Lisboa da organización militar que leva por nome OTAN queremos manifestar:

Desde a fin da chamada Guerra Fría, dito organismo reinventouse a si mesmo como unha ferramenta para a acción militar da intitulada “comunidade internacional”. Porén, trátase dun medio de natureza exclusivamente militar co obxecto de arbitrar medidas excepcionais en caso de conflito armado. A OTAN foi ideada polos Estados Unidos de Norteamérica para un fin moi concreto –a guerra- e conta con bases militares por todos os continentes, ninguneando o control da ONU e mesmo do dereito internacional, acelerando a militarización da sociedade e incrementando o gasto en armamento dos respectivos gobernos aliados. Aspecto a ser tido moi en conta xa que os países da OTAN representan o 75% dos gastos militares a escala planetaria.

En Europa a OTAN está agravando tensións que se crían superadas, alimentando a carreira armamentística con toda clase de útiles de combate, un enorme arsenal nuclear e unha industria militar en constante evolución. Non é un secreto para ninguén que as políticas da UE están cada vez máis vencelladas ás necesidades da propia OTAN. A potencial expansión da Alianza Atlántica a Europa oriental e incluso alén ou as coñecidas como operacións “fóra de área”, están a facer do mundo un lugar inhóspito. Cada avance da OTAN en materia de coalicións aumenta o risco de guerra, incluído o perigo dunha confrontación nuclear.

Máis o escenario bélico non se debuxa tan só fora das fronteiras da UE ou dos EEUU. No informe “Operacións urbanas no ano 2020” da OTAN simulase unha intervención da organización militar nun teatro de operacións no que as “cidades de interese estratéxico” non son nin Teheran nin Islamabad, se non cidades do Estado francés. Os resultados da inconsciencia desta sociedade están acumulándose ata chegar a por en perigo a súa propia seguridade material, a cal supuña a súa única xustificación, deixando un rastro de podremia e miseria no seu propio centro orgánico. O informe apunta que baixo a perspectiva do suposto desenvolvemento dunha guerra asimétrica o control preventivo e a represión dos conflitos sociais volveranse cada vez máis prerrogativas dos exércitos. A intervención militar do Estado francés perante as revoltas da periferia parisiense no ano 2005, a aprobación da intervención das forzas armadas mediante decreto lei no contexto da “crise do lixo” do Estado italiano no 2008 ou a actuación do exercito grego durante as folgas deste derradeiro ano demostran a seriedade dos pasos dados por a clase dominante neste camiño.

Polo que respecta ao Estado español, dende a súa incorporación á OTAN mediante a farsa dunha consulta popular no ano 1986, áchase supeditado aos intereses xeoestratéxicos da Alianza, eludindo calquera tipo de responsabilidade -individual ou colectiva-, ben sexa no despregue de tropas alí onde se precisen: Afganistán, Líbano, Somalia, Forzas de Resposta da OTAN, ben facilitando recursos loxísticos (espazo aéreo, subministros), ben coa venda de armas a países en conflito (Israel) ou opresores dos seus propios pobos (Marrocos, Arabia Saudí, Colombia, Turquía). Todo isto baixo o pretexto da seguridade internacional e o reforzamento dunha falsa idea de democracia.

No seu próximo cumio, en Portugal, a OTAN tomara decisións sobre unha nova estratexia. A nova táctica incluirá a continuación da guerra en Afganistán, as intervencións contra outros países, a expansión cara Oriente e o Norte e a continua instalación de armas nucleares. A ameaza mais considerable é que a utilización e modernización do armamento nuclear continuará a ser unha parte central da nova estratexia.

Para mellor acadar o noso obxectivo, en tanto que Espazo Aberto Antimilitar, rexeitamos as fórmulas militares á proliferación de crises territoriais, entendendo que estas son parte do problema non parte da solución. Negámonos a vivir baixo o terror permanente da ameaza nuclear e dunha outra carreira de armamento. Temos a obriga de eliminar os gastos militares, empregando tales recursos a satisfacer as necesidades humanas máis básicas. Pularemos por pechar todas as bases e estruturas militares que dan cobertura a intervencións de carácter bélico. Aliás, debemos desmilitarizar as relacións entre pobos para así establecer novas formas de convivenza baseadas na solidariedade e no apoio mutuo.

Espazo Aberto Antimilitar, 2010.

Palestra: "Contra a reforma laboral, autoorganización laboral e barrial." [26.1010]

2011-04-26T17:56:00.003+02:00

Fronte á recén aprobada reforma laboral, en Barcelona organizouse un movemento social de base, no que podemos atopar comités de barrio e de fábricas, a chamada "assemblea de barcelona", ou o "moviment del 25" (motor da okupación do banco español de crédito), que continúan a súa actividade, máis aló do 29 de Setembro.

A presenza en Vigo dun integrante destes movementos, daranos a oportunidade de coñecer de primeira man a xénese dos mesmos, as súas formas de organización, as liñas de traballo actuais, e as súas perspectivas cara o futuro.

26 de Outubro ás 20:30h

Escola Popular Galega (rúa Real, nº12)

Organiza: GAS (Grupo de Axitación Social)

Máis información:

a assemblea de barcelona
http://assembleadebarcelona.wordpress.com/

moviment del 25 (da okupación do banco)
http://movimentdel25.org/

axencia de medios do 29S (diferentes colectivos de información (directa, radios libres) xuntáronse para facer un seguimento en vivo do 29)
http://29-s.net/

Palestra: Campaña e movilizacións contra o cumio da OTAN en Lisboa [23.10.03]

2011-04-26T13:30:00.000+02:00

Palestra: "Presentación da campaña e mobilizacións contra o cumio da OTAN en Portugal en Lisboa 15-21 nov" na que contaremos coa presenza das compañeiras portuguesas de PAGAN (Plataforma Anti-guerra, Anti-nato) que presentaran as mobilizacións en contra do cumio da OTAN a celebrar en Lisboa entre o 15 e o 21 de novembro.

A presentación será o sábado 23 de outubro a partires das 20h30 na Cova dos Ratos (Romil 3 -Vigo).

Máis información:

http://antinatoportugal.wordpress.com/

http://www.nonaogastomilitar.org/

Fronte aos recortes sociais, tomemos as rúas [09.10]

2011-04-26T13:27:00.001+02:00

Desde o inicio da crise económica no ano 2008 a clase dominante a través dos seus medios de comunicación comezou unha campaña propagandística masiva acerca do significado, alcance, causas e consecuencias da mesma. O obxectivo é obvio: preparar un escenario propicio para executar unha serie de recortes sociais e laborais que fortaleza, aínda máis, a súa capacidade de acumulación de capital. Négase que o capitalismo, polas súas propias características intrínsecas, sexa un sistema económico en crise case permanente e preséntase a recesión como un acontecemento excepcional, cando á inversa, o verdadeiramente insólito foi o período de acumulación salvaxe que a precedeu.

O capitalismo sempre saíu fortalecido e reconstituído das crises e estas, no fondo, non son máis que unha oportunidade para afondar nas relacións de dominación social. Cando falan de procurar a estabilidade estanse a referir unicamente á salvagarda dos intereses de certos grupos da clase dirixente. A proba disto témola en que no ano 2009 o gasto militar continuou en ascenso, témola nas axudas estatais aos bancos e ao sector da automoción ou en que a construción de todas as infraestruturas estratéxicas (o AVE, a ampliación do porto e o aeroporto, etc.) están a solventar calquera problema de financiamento que se lles presente.

A necesidade da clase dirixente de manter e aumentar o seu nivel de beneficios despraza o problema da creación de valor ás oprimidas. Se xa no comezo da recesión sufriamos a aprobación dun ERE tras outro, co avance e consolidación do discurso dominante sobre a crise os recortes laborais e sociais semellan imparables. Antes do verán, o goberno anunciaba que se conxelarían as pensións no ano 2011 así como que se produciría unha reforma do sistema de pensións que prevé ampliar o ano de xubilación até os 70 e o mínimo de anos cotizados necesarios para poder ter dereito á mesma. Recortábase, tamén, o salario das empregadas do sector público un 5% e, polas mesmas datas, o ministerio de sanidade anunciaba que o COPAGO e, polo tanto, a privatización da sanidade (algo que xa estamos a vivir na nosa cidade coa construción do novo hospital) estaba enriba das súas mesas.

O 9 de setembro ratificábase no congreso dos deputados unha nova reforma laboral: redúcense as indemnizacións por despedimento e ampliación das condicións para executalo; xeneralízase a flexibilidade das condicións do traballo; precarízase aínda máis as condicións da contratación xuvenil; amplíase o campo de actividade e o poder das Empresas de Traballo Temporal en sectores nos que até o de agora estaban vetadas; aumentan as restricións e as condicións de cara ao cobro da prestación por desemprego, etc.

O paro preséntase non só coma novidade senón tamén coma falsa coartada á hora de impoñer algunhas das medidas reflectidas na reforma laboral, como é caso dun maior abaratamento do despedimento. Cómpre recordar que xa moito tempo antes da recesión económica o número de persoas en paro, en risco de exclusión ou afundidas na pobreza aumentaba considerablemente. O paro é un epifenómeno inherente ao grao de desenvolvemento actual das sociedades industriais. A competencia interempresarial nun mercado mundial esixe un proceso de innovación tecnolóxica constante que faga aumentar o ritmo xerador de beneficios, o cal non permite unha política de investimentos que absorba a forza de traballo eliminada coa automatización. O resultado é que as traballadoras son empurradas á periferia da produción e o paro convértese, desde hai décadas, nunha importante arma en mans da dominación, polo que toda medida ou política presentada desde o poder para presuntamente palialo é pura propaganda.

A necesidade de resistirmos esta ofensiva pasa por desenvolver unha crítica ao sistema capitalista no seu conxunto que evite caer no propio discurso dominante que pretende cerrar filas tras a ideoloxía do progreso, desde unha crítica parcial ao mesmo a partires simplemente da crise actual. É doado botar unha sinxela ollada aos supostos anos de opulencia para ter a certeza de que xa nos envolvían daquela unhas circunstancias críticas: a precariedade económica e afectiva, o illamento, a exclusión e o aumento da pobreza, a alta velocidade e o estrés, o consumismo e a construción de novos centros comerciais, a dependencia das tecnoloxías e a extensión da represión e do control social, a destrución do medio rural e o litoral, o envelenamento do aire, da auga e da terra, a expansión dos territorios en guerra, etc.

Resistir a este maremoto de recortes sociais esíxenos evitar o simulacro da protesta, da negociación e dos pactos e debe apostar por unha confrontación total e permanente contra a dominación. Nese camiño temos que buscar formas de loita, resistencia e colaboración que nos permitan construír unha sociedade radicalmente diferente á que padecemos.

Fronte a toda esta conxuntura seguimos a defender unha vida plena, tanto no eido social como no individual, baseada na xustiza, na igualdade e nunha relación de respecto e harmonía coa natureza. Onde os nosos dereitos sociais básicos (alimento, saúde, vivenda, etc.) non dependan da posibilidade de ter ou non un salario; onde non teñamos que abandonar a nosa terra para poder sobrevivir nin ter que depender das normativas dos Estados para poder ter liberdade de movemento; onde se constrúa comunidade baseándose na proximidade, na autosuficiencia e na horizontalidade; onde, en definitiva, só o mellor sexa o suficiente.

Grupo de Axitación Social, setembro de 2010.

Charla "A Crise: quen se beneficia da mesma e a quen benefician as políticas para erradicala?". [23.09.10]

2011-04-26T13:26:00.000+02:00

Charla "A Crise: quen se beneficia da mesma e a quen benefician as políticas para erradicala?".

A cargo de Francisco Ferrer do Seminario Taifa de Economía Crítica de Barcelona.

A debilidade da economía local está servindo para asentar o poder dos grandes capitais. O alto nivel de paro e precariedade permite ao sistema afondar na reforma neoliberal do mercado de traballo, recortar as pensións e as coberturas sociais, ao tempo que as políticas económicas para enfrontar estes problemas están claramente orientadas a rescatar ás persoas máis ricas e poderosas en vez de garantir o benestar dos sectores populares.

Xoves 23 setembro ás 20h.
Na Escola Popular Galega Rua Real,12, Vigo.

Organizan: GAS, Verdegaia e a ODS de Coia.

Presentación do libro "O atraso político do nacionalismo autonomista galego" [15.09.10]

2011-04-26T13:25:00.000+02:00

Presentación do libro: "O atraso político do nacionalismo autonomista galego. "

a cargo do seu autor Félix Rodrigo Mora.

O mércores 15 de setembro ás 20:30 horas no CS "A Cova dos Ratos" (r/Romil, 3 baixo) de Vigo.

Organiza: Lapsus.

Máis información sobre o libro aquí: http://unionlibertaria.org/ul/?p=200

Os nosos dereitos sí marchan de vacacións [08.10]

2011-04-26T13:24:00.000+02:00

Estamos en verán! É tempo de vacacións...
O capitalismo fai grandes e diversas ofertas para o lecer, todas elas baseadas no consumismo. Iso, para quen conserve o posto de traballo ou recursos suficientes, xa que a moda é que as vacacións as collan tamén os nosos dereitos. E ademais para non volver...

Nunha situación moi difícil no mercado laboral, coas cifras do paro chegando a cotas escandalosas Justificar a ambos ladose deixando a moita xente ao borde da pobreza, a crise segue a ser a escusa perfecta para recortar dereitos sociais e laborais. A política social queda así espida, amosando as súas vergoñas: mentres se publicitan ata a saciedade medidas illadas e puramente efectistas coma as “axudas zp”, preténdense eliminar as máis básicas conquistas laborais e desmantelar servizos sociais coma a sanidade, así coma as prestacións sociais.

Dende hai tempo vimos dando a voz de alarma ante os graves problemas que sofren dúas delas: a RISGA (Renda Integración Social de Galiza) e as AES (Axudas de Emerxencia Social). Lembramos que, sobre o papel, estas axudas están destinadas a cubrir as necesidades básicas daquelas persoas ou familias que carecen de ingresos, ou que os teñen nunha cantidade insuficiente. Pero nos últimos meses recibimos informacións todavía máis preocupantes:

- Segundo as propias traballadoras de benestar social da Xunta, os problemas relacionados coa RISGA e as AES que se veñen repetindo ao longo de todo o ano e que poñen en perigo o día a día de moitas familias, teñen a súa orixe no esgotamento dos orzamentos para estas partidas. Malia que polo momento non supuxeron a interrupción das mesmas, si se fixeron máis duros os requisitos de acceso. Exemplos disto son: a implantación da esixencia de seis meses de padrón para acceder ás AES, os recortes en conceptos como saúde, ou que a Xunta faga requirimentos ás traballadoras sociais de máis informes e nos que pide moito máis detalle das nosas vidas.

- A escandalosa acumulación de retrasos nos servizos sociais do Concello, malia terse ampliado a súa plantilla. Provoca que unha cita poida chegar a demorarse ata tres semanas, que informes sociais necesarios para multitude de prestacións (RISGAS, AES, axudas para persoas dependentes...) tarden meses en facerse, etc. Isto provoca que moita xente teña que recorrer ás organizacións de beneficencia (que se ven desbordadas) na procura das axudas que as administracións públicas non lles conceden ou polas que teñen que agardar meses.

E todo isto mentres se continúan a malgastar millóns e millóns dos nosos cartos na organización de fachendosos eventos como o Xacobeo (tan só a visita do Papa custaranos catro millóns de euros) ou o Festival Aéreo de Vigo, contentando a elite da igrexa católica e ao empresariado que se lucra cos empregos case escravistas da industria do turismo. E mentres as infraestruturas máis mediáticas e falsamente necesarias, coma o caso do AVE ou a macrodepuradora, superan todo tipo de retrasos e atopan o financiamento que se lle nega a outro tipo de necesidades.

Entretanto, Vigo segue sen ter un albergue público para as persoas sen fogar. Coma se dun espectáculo circense se tratase, os socios de goberno fan cabriolas cos posibles emprazamentos, desdicíndose das súas palabras e acordos, enfrontándose á veciñanza, etc. Todo para quedar como estabamos; sen albergue, pero, iso si, con beirarrúas de granito e bancos novos nos que dá gusto pasar a noite!

Vigo, agosto 2010

ODS-Coia (Oficina Dereitos Sociais -Coia) e G.A.S. (Grupo de Axitación Social)

Pintadas e autocolantes contra o Festival Aéreo de Vigo [07.10]

2011-04-26T13:22:00.001+02:00

Autocolantes, e numerosas pintadas presentes ao longo de todo o paseo e o muro da praia de Samil, amosan o rexeitamento ao macroespectáculo do “festival aereo”.

Outras imaxes: http://galiza.indymedia.org/gz/2010/07/23717.shtml

Festival aéreo en Vigo 2010 (Invasión por terra, mar e aire) [07.10]

2011-04-26T13:20:00.001+02:00

Ao igual que en anos anteriores, pero cada ano máis grande, con máis visitantes e peor desde un punto de vista "civil"; a xente de vigo temos que sufrir a próxima fin de semana (a apoteose é o 18 de xullo) unha auténtica invasión do militarismo máis rancio e ao mesmo tempo máis moderno tecnlóxicamente. Esas maquiniñas que matan como en videoxogos en guerras como Iraq ou Afganistán, son en Vigo motivo de espectáculo e regocixo para deceas de miles de persoas que veñen de todas partes a desfrutar dos seu ruido infernal e as súas simpáticas cabriolas aéreas, como se non houbese aquí xente abondo que o pasa bomba con estes cacharriños de morte...sen ir máis lonxe o goberno bipartito PSOE/BNG por exemplo, en Vigo non precisamos un goberno do PP para que os exércitos sexan ensalzados aos altares como grandes símbolos da cidade.

E é que como tamén xa pasou o ano pasado, a maravillosa e pacífica Armada Española súmase á festa (relacionandoo vaia un a saber por qué co bicentenario da cidade... fragata de combate, buque Juan "Sebastián Elcano" e máis monstruos mariños para visitas guiadas e desfrute de nenos e maiores, ademais xura civil da bandeira para quen queira animarse e de seguro que hai cola...( http://xornal.vigo.org/xnnoticia.php?noticia=13828)

Enlace do festival aéreo:
http://wwwfestivalaereovigo.com/index.php?option=com_content&view=article&id=69&Itemid=73

Enlace do que se fixo o ano pasado contra estas loucuras:
http://galiza.indymedia.org/pt/2009/07/20495.shtml

Texto que se reparte este ano (igual ao do ano pasado con mínimas variacións, total...):

A GUERRA COMO ESPECTÁCULO

“A ironía máis antiga segue a ser a máis satisfatoria: cando se prepara para a guerra, o home afirma sempre actuar en nome da paz”.

Watchmen

O grande mérito das sociedades consideradas modernas sobre calquera outro tipo de organización social é a dimensión do simulacro, ao punto de invertir por completo o sentido da realidade. A apariencia ten a ben ser a forma máis lograda de goberno na actualidade ou cando menos así se desprende do consenso acadado entre as multitudes anodinas, fanáticas espectadoras da súa propia miseria existencial. Isto significa que calquera actividade, por banal que sexa, está suxeita por forza á representación espectacular. Á disociación entre realidade e ficción. Á farsa en suma.

A celebración dun novo Festival Aéreo representa todo o antedito e moito máis por canto esa mesma inversión dase en termos de participación cidadá, de recoñecemento dos valores cívicos de corpos e forzas de seguridade do Estado, de cooperación internacional en materia antiterrorista, da diplomacia como unha das artes por excelencia e por tanto de prestixio institucional. Un festival cuxo orzamento foi asumido pola alcaldía de Vigo, a mesma que lle nega o albergue da Gota de Leite aos sen teito para acoller no seu lugar a Universidade Corporativa do Clúster da Automoción. A mesma que preside a Rede Española de Cidades Polo Clima sen atender ao despilfarro enerxético dunha tal exhibición militar. A mesma que patrocina novos aterramentos na Ría ou fai apoloxía do urbanismo coercitivo sen amosar a máis mínima sensibilidade sobre o entorno inmediato. E finalmente a mesma que festexa por todo o alto tres anos de goberno hostil para con a súa propia cidade.

Unhas Forzas Armadas, non o esquezamos, cómplices do estado de excepción xeralizado por doquier baixo a consigna de guerra global permanente en escenarios tan dispares como África, Asia ou Latinoamérica -mesmo a Europa das liberdades- cos resultados que as democracias occidentais deciden en cada momento segundo os intereses en liza. Golpes de estado, ocupación militar, ataques preventivos, peches de imprensa, ilegalizacións de organismos populares… Así acreditamos nas palabras de Guy Debord cando afirmaba para asombro do común que no mundo realmente invertido, o verdadeiro é un momento do falso.

A rotundidade do noso rexeitamento ven dada, toda vez, pola impronta simbólica dun evento de tales características, moi na liña do decadente estilo de vida moderno, pero sobre todo á impostura que supón xogar á guerra como se tal cousa. Como se fose máis unha prolongación edulcorada da industria de lecer para consumo masivo. Desviando a atención sobre a súa natureza real –o entrenamento militar en pleno territorio urbano- mediante un exercicio de embrutecemento colectivo. De aí o noso compromiso por erradicar de maneira absoluta as estruturas militares, sexan cales sexan, e pular a prol dunha transformación radical da organización social que teña por meta a liquidación dun mundo que xa non recoñecemos como propio.

Porque a guerra na era do turbocapitalismo é un espectáculo digno de ser descifrado en toda a súa complexidade pero tamén porque a guerra é, ante todo, un estado de ánimo.

Espazo Aberto Antimilitar

http://www.nonaogastomilitar.org

Contra a Unión Europea [06.10]

2011-04-26T13:17:00.001+02:00

Murais pegados na Avenida Europa e na rúa Cachamuiña

“En efecto, é aí [en Europa] onde esta sociedade enfróntase co punto de vista crítico máis avanzado, porque aí naceron, a través dos conflitos da cidade, e, despois, da sociedade de clases moderna, o pensamento histórico e o seu herdeiro, o proxecto de apropiarse totalmente a historia, de someter todas as condicións existentes á potencia dos individuos unidos. É, por tanto, igualmente en Europa, onde as vitorias da sociedade dominante toman cada vez a súa forma contrarrevolucionaria máis caracterizada (...). As industrias que proporcionan os medios de alienación máis moderna ben poden atoparse en California ou en Xapón, a súa potencia mídese en Europa, con Europa, porque aí actuou sempre a contestación máis moderna, a que se trata de neutralizar e recuperar: A restauración da alienación non segue outro camiño que as tentativas de desalienación.”

Encyclopedie des Nuisances, Historia de diez años.

A necesidade de superación das contradicións que levaron á crise ao sistema capitalista fixeron que tomase o camiño da mundialización, da competitividade e a explotación máis salvaxe. A consolidación do crecemento económico pasaba polo sometemento ao capital financeiro, ao desarrollismo e polo desenvolvemento e expansión dos mercados e do dominio técnico. Neste contexto, as elites financeiras e industriais europeas procuraron dotarse dunha organización supraestatal, a Unión Europea, que fose capaz de proxectar os seus mercados a nivel mundial co obxectivo de aumentar os seus beneficios e reforzar a súa posición competitiva fronte ás elites estadounidenses.

No ano 1992 entra en vigor o mercado único europeo tras a firma do Tratado de Maastricht, considerado como o verdadeiro tratado constituinte da Unión Europea. A necesidade práctica de dotar a este mercado dunha armazón institucional que o lexitime e do desenvolvemento de políticas represivas e de control de cara a procurar, na súa linguaxe, unha maior "armonía" e "estabilidade" dos seus intereses, foi a causa do impulso en 2004 da finalmente fallida Constitución Europea. A superación desta contrariedade é a razón do nacemento no ano 2007 do Tratado de Lisboa, o cal non foi máis que o disfraz mediante o cal se prentendía aprobar a Constitución, no seu momento rexeitada vía referendo por francesas e holandesas. Tras repetir o referendo do Tratado en Irlanda, único pais no que se realizou unha consulta á poboación, até que saíu o desexado "si", conseguiu entrar en vigor o 1 de decembro de 2009.

O calificado como o "novo comezo" da entrada en vigor do Tratado de Lisboa coincide no ano 2010 co inicio da presidencia española na UE. Como habitualmente sucede nestes casos, igual que cando se lanzan as campañas para as eleccións ao parlamento europeo, vémonos bombardeadas por propaganda e discursos que profundizan na desinformación xeralizada do verdadeiro caracter da Unión Europea. Máis a nosa realidade cotiá e os impactos das políticas europeas nas nosas vidas e entorno fala por si mesma.

A expansión dos mercados e a centralización dos centros de decisión fai inevitable a conexión das áreas metropolitanas mediante infraestruturas de transportes. A mobilidade de políticos, executivos e mercadorías á maior velocidade posible é vital para o bo funcionamento do capitalismo. A súa consecuencia é a construción do Tren de Alta Velocidade, de máis autopistas e a construción e ampliación de portos e aeroportos. Neste contexto, o medio natural presentase para a dominación tan so como un "accidente" a evitar na súa fuxida cara adiante, deixando tras de si unha paisaxe de destrución e devastación.

No interior das cidades o panorama é igual de desalentador. A necesidade de situarse no mapa económico actual fai do proceso de metropolización un factor clave para cidades como Vigo. Deste modo a mobilidade plantéxase como motor do progreso e función estratéxica na creación da futura área metropolitana de Vigo, rematando por converterse nun fi en si mesma. Autopistas, autoestradas, o futuro tren de cercanías e o metro conforman o esqueleto dun cadáver en putrefacción, retrato real das cidades modernas e as súas chamadas "áreas de influencia", un territorio artificial, suxo, enfermo e hostil.

A automatización e o progreso científico expulsaron ás persoas traballadoras desde o centro á periferia da produción. O proceso de mundialización caracterizouse na súa fase inicial pola deslocalización de empresas froito da profundización na terciarización económica. O resultado é coñecido: a precarización do mercado laboral. Flexibilidade, empregos mal pagados, aumento da xornada laboral, baixadas de salarios, paro ou exclusión son realidades cada vez máis comúns dentro do continente europeo. É tamén baixo esta lóxica pola cal o capital procura novos espazos de valorización cos que manter o seu crecemento e aumentar as súas ganancias, e este é o papel que xogan as políticas privatizadoras da UE materializadas, entre outras, na privatización da educación superior, a través do Proceso de Bolonia, ou na privatización da sanidade pública, como estamos vendo actualmente na nosa cidade.

A necesidade de impor e asegurar os seus intereses dentro e fora das fronteiras da UE fai do militarismo e do control social uns dos alicerces máis importantes das políticas da Unión. A esa liña responde o reforzamento da alianza coa OTAN, o impulso das exportacións de armas (onde o Estado Español goza do sexto posto mundial) ou o continuo aumento do gasto militar (18.000 millóns é a cifra deste ano no Estado, uns dos máis altos da escena mundial). O espolio de materias primas e a procura de man de obra barata das empresas multinacionais nos chamados países en vías de desenvolvemento e a desintegración, a maior velocidade que en Occidente, das sociedades humanas baixo os efectos da modernización e do desarrollismo levan aparelladas unha serie de movementos migratorios que a UE intenta impedir a toda costa coa militarización das súas fronteiras. O resultado evidentemente non podería ser outro: centos e centos de mortes, converténdose os mares que bañan as nosas costas, literalmente, en verdadeiras fosas comúns. Dentro destas fronteiras, coa falsa escusa da “seguridade” e a “loita contra o “terrorismo”” vemos como continuamente se están a producir avances en materia represiva: videovixilancia, aumentos de condeas, brutalidade e impunidade policial, multas, etc. non fan máis que certificar que o desenvolvemento da política da paranoia permanente constitúe a violación permanente dos nosos dereitos.

Baixo este panorama parece obvio pensar no proxecto da UE como algo a deter e abolir. Máis as resistencias e loitas que se produzan contra as súas políticas non poden esquecer que a Unión Europea non é a verdadeira raíz dos nosos problemas, se non a súa consecuencia máis actual. Limitarse a criticar as políticas neoliberais e os seus excesos é pois, ignorar que o Capitalismo é xa, en si, o exceso realizado. Podemos ter a certeza de que a degradación universal será tanto máis profunda en canto non sexamos capaces de facernos cargo das súas causas.

Grupo de Axitación Social

Charla e acto de rúa contra o gasto militar [17/19.06.10]

2011-04-26T13:15:00.001+02:00

Actividades contra o gasto militar:

- Charla/debate:

xoves 17 ás 20h30 no CSA Guindastre (Xulián Estévez 22, Teis)

- Acto de rúa:

sábado 19 ás 18h00 no cruce de Colón con Príncipe.

Máis información:http://www.nonaogastomilitar.org/

Os teus impostos matan, ti podes desarmalos

Coa que está caendo (crise económica e os conseguintes recortes sociais), o Goberno vai empregar (como mínimo) a cantidade de 18.160,89 millóns de euros en gasto militar. Cantidade que, obviamente, aportamos todas vía impostos; cantidade que NON será dedicada a pensións, ensino, sanidade ou subsidios, por poñer algúns exemplos.

Esta inversión continuada, descomunal e disparatada en investigación militar, armamento e en manter un exército cada vez máis expedicionario, non contribúe en absoluto a mellorar a seguridade de ninguén. Antes ben, supón un risco para a existencia da vida, e do mesmo planeta.

Programas coma o HAARP* estadounidense, consistente na manipulación da propia atmosfera para poñela ao servizo da eficiencia militar, poñen en evidencia que este risco non é unha hipótese posíbel nun futuro lonxano, senón que é unha realidade plenamente actual.

Porén, a ameaza que os exércitos representan fáisenos ultimamente palpábel dun xeito moito máis directo, toda vez que a grande máscara que durante os últimos tempos se esforzaron en crear para ocultar a súa verdadeira natureza, vaise desfacendo. Os últimos “erros” cometidos en Afganistán, nos que se bombardeou unha vez máis á poboación civil provocando máis de medio centenar de mortes en menos de vinte días, serviron para lembrarnos que as chamadas “intervencións humanitarias” no estranxeiro non son máis que o que anteriormente denominabamos ocupacións militares, con todo o que iso implica. Pero ademais, os feitos acontecidos en Chile despois dos últimos terremotos, no que o exército foi mobilizado para “controlar” á propia poboación desesperada (ou no caso de Haití encubrindo unha ocupación militar en toda regra), tróuxonos a primeiro plano a outra relevante atribución dos exércitos: a “pacificación” non só no exterior, senón tamén no interior das propias fronteiras, unha vez que os mecanismos habituais de contención son superados.

Por todo isto, e porque rexeitamos a propia existencia dos exércitos e a ideoloxía militarista que os lexitima, declarémonos un ano máis persoas obxectoras fiscais aos gastos militares, por motivos de conciencia e de sentido común. E declaremos as nosas cabezas zonas permanentemente desmilitarizadas.

Espazo Aberto Antimilitar, marzo 2010

* Acrónimo de HIGH FREQUENCY ACTIVE AURORAL RESEARCH PROGRAM, é un programa científico e militar desenvolto e financiado pola Forza Aérea e a Mariña dos Estados Unidos e pola Universidade de Alaska; unha das principais actividades deste programa é a modificación da ionosfera nunha zona limitada da mesma. Segundo unha resolución do Parlamento Europeo de 28 de xaneiro de 1999, a estación HAARP manipula o medio ambiente con fins militares.

Stop deportacións [05.10]

2011-04-26T13:08:00.001+02:00

Durante a primeira semana de xuño diversos movementos sociais farán un chamamento á movilización contra as deportacións masivas de inmigrantes patrocinadas desde a UE.

Cada día, centos de persoas, refuxiadas e inmigrantes, son deportadas por facer o que os seres humanos levan facendo durante milleiros de anos: trasladarse na procura dunha vida mellor. Fuxindo da pobreza, abusos, discriminación, persecucións, guerras e calquera outra razón que menoscabe a súa integridade.

A paradoxa é que a orixe de moitos destes problemas podemos atopalos deste lado da fronteira. Fábricas de armamento e conflictos armados, ben polo control do petróleo ben polo control doutros recursos naturais, rexímenes totalitarios co respaldo de numerosos gobernos chamados democráticos, cambio climático e terras arrebatadas polas transnacionais, desmantelamento das economías locais e aniquilación doutras formas de vida en nome do Progreso tecnocientífico, desarrollismo e explotación salvaxe, presuntas axudas económicas e materiais que se convirten en débeda externa imposíbel de pagar e un longo etcétera.

É deste lado onde quedan os supostos beneficios da economía capitalista globalizada e o estilo de vida consumista que se venden como único modelo de liberdade e felicidade nos medios de comunicación planetarios. Motivo polo que moitas inmigrantes arriscan todo canto teñen.

O que atopan aquí por suposto é máis explotación e persecución. O dereito a moverse libremente por este mundo privatizado, é un dereito exlusivo para os capitais, pero négaselles ás que teñen unha “equivocada” cor de pel, conta bancaria, ou pasaporte...

A menores e supervivintes de matanzas négaselles asilo, persoas que cando a súa explotación deixa de ser necesaria permanecen “máis do debido”, reclaman dereitos... pasan de persoas a ser “ilegais”. Son desechadas, criminalizadas, perseguidas e finalmente cazadas. Para tal efecto non dubidan en empregar a violencia, sufrindo humillacións, abusos (mesmo sexuais), cando non retidas en cárceres especiais, para as que empregan eufemismos como CIE (Centros de Internamento Especiais).

Os gobernos europeos crean organismos tipo Frontex (a axencia responsábel das fronteiras exteriores da UE) e a Organización Internacional para a Inmigración, co obxecto de abaratar custes nestas funcións. Coordenarse mellor para deportar, e para que os gobernos nacionais poidan lavarse as mans cedendo a responsabilidade dos abusos cara estes organismos internacionais. Frontex acadou novos poderes recentemente, desde organizar voos chárteres para deportacións masivas até a compra de tecnoloxía para o control das fronteiras europeas vía satélite...A UE precisa destas forzas merecenarias para “protexer” as súas fronteiras artificiais.

As compañías aéreas son cómplices e un elemento fundamental para a maquinaria das deportacións. Obteñen grandes beneficios permitindo deportacións individuais e masivas nos seu voos. Familias enteiras viaxan alxemadas, drogadas, acompañadas pola policía como se foxen perigosas criminais.

A loita contra as deportacións e a Europa fortaleza non é cousa dunha semana, é unha loita permanente. A xente xógase a vida todos os días tentando pasar as fronteiras europeas,na búsqueda dunha vida “mellor” ou simplemente dunha vida.

NON MÁIS DEPORTACIÓNS!
NON Á EUROPA FORTALEZA!
LIBERDADE DE MOVEMENTOS PARA TODAS!

Charla: A experiencia da "Federación de Organizaciones de Base" de Arxentina [27.05.10]

2011-04-26T13:06:00.001+02:00

A experiencia da "Federación de Organizaciones de Base" de Arxentina

A cargo de Aníbal Spindola, un dos seus membros.

Autoorganización contra o Capitalismo nos barrios, construindo Autoxestión e Solidariedade contra o Desemprego e a Miseria.

Esta coordinación independiente de partidos e ONG's engloba tanto organizacións de persoas desocupadas, como traballadoras. Facendo unha labor nos barrios marxinados promovendo cooperativas, talleres de formación, comedores, etc.

Xoves 27 de maio ás 20:30 no CSA "A Cova dos Ratos" (r/Romil 3 baixo).

Organizan: AC Caleidoskopio, GAS e ODS-Coia.

O Espazo Aberto Antimilitar no 1º de Maio [01.05.10]

2011-04-26T13:03:00.004+02:00

Como vén sendo habitual nos últimos anos o Espazo participou no 1º de Maio vigués, e este ano ademais dun xeito máis activo ao levar unha faixa co lema: "Fóra as tropas de Afganistán e de todos lados" na manifestación convocada pola CXT/CUT.

Na farola que da entrada a Príncipe montamos tamén o posto con información da campaña pola Obxección Fiscal aos Gastos Militares 2010, no que se podían ler nun cohete os gastos militares do Estado Español para este ano.Aproveitamos para repartir entre as tres manifestacións máis de mil trípticos coa información necesaria para facer OFGM.

www.nonaogastomilitar.org/

Quen non vive aí? [04.10]

2011-04-26T12:59:00.003+02:00

Con crise ou sen ela, dende logo o que non cambiou é que a riqueza que producimos todas segue beneficiando e acumulándose nas mans de moi poucas persoas, corporacións e bancos. Á vez que os recortes e a austeridade marcan as políticas sociais, millóns de euros aparecen para rescatar aos culpábeis e máximos beneficiarios da crise.

Mentres á xente do común a empobrecen, a precarizan e a desafiúzan. Os grandes capitais afrontan a crise como unha grande oportunidade de inverter e mercar a baixo custe, non debemos estrañarnos entón de que o ano pasado o número de fortunas billonarias en todo o mundo medrase en varios centos.

O luxo e a ostentación dunhas poucas seguen a ser os modelos sociais e o espello no que nos din que debemos mirarnos na procura do éxito, cando a maioría apenas chegamos a fin de mes.

Por todo isto e xogando co nome dun deses programas de TV, que parecen cachondearse das nosas miserias amosando casas de luxo, presentamos a aqueles sectores que non poden vivir aí sinalando á vez a algúns dos culpábeis:

1- As Familias que cobran RISGA: preto de 6.500 familias galegas viven da RISGA (Renda Integración Social de Galicia) e que teñen que pasar o mes cunha media de 380 €.

Pola contra si podería disfrutar dese castelo Abel Caballero, alcalde de Vigo. Polo seu cargo cobra 6250 €/mes, el non ten que agardar os seis meses de media que tarda en resolverse un expediente de RISGA.

2- As perceptoras de Pensións Non Contributivas (PNC): as 50.000 galegas que cobran PNC, teñen que vivir con menos de 350 €/mes. Un colectivo no que moitas mulleres soas que traballaron toda a súa vida chegan aos 65 anos e cobran unha esmola que as coloca embaixo do limiar da pobreza.

O que sí estaría moi ben nese chalé é Teddy Bautista, presidente da SGAE. Xa que vai quedar cunha pensionciña de 24.500 €/ mes grazas ao seu traballo nunha organización que vive de mercadear a cultura de todas.

3- As persoas Sen Fogar: só na cidade máis de 300 malviven nas rúas. Ningún dos distintos gobernos que pasaron por Concello ou Xunta foron quen de abrir un albergue público que evitara o goteo de mortes nas rúas.

Si podería gozar da mansión Pierre Ianni, director da planta viguesa de PSA-Citroën. Malia que a súa nómina (seguramente que millonaria) é un misterio, sabemos que a planta que dirixe vai recibir máis de 40 millóns de euros, mentres botan á rúa a 800 traballadores que tiñan contratos eventuais.

4- As persoas Paradas: máis de catro millóns, das cales 236.000 son galegas. Mentres esgotan as prestacións, o goberno quere que lle deamos as grazas por poder percibir durante seis meses os 420 €, produto estrela de Zapatero para paliar a crise.

Podería vivir nesa casa de luxo Amancio Ortega, propietario de Inditex. Xa que rematou o 2009 cun haber que suma 16.420 millóns de euros, 5.644 máis que hai un ano pese que a crise obrigou a que miles de traballadoras perderan os seus empregos.

5- A Mocidade: que sen emprego, ten iso si a liberdade de escoller hipoteca ou a axuda do momento para emanciparse. No mellor dos casos poderán pagar esas vivendas grazas á súa beca ou ao seu traballo en precario, sempre prescindible segundo ao sistema lle pete.

Gozaría felizmente dese casa hiperluxosa José Luis Méndez López, director de Caixa Galicia, co seu soldo de máis dun millón de euros. Gañado con moito mérito, xa que nun ano de crise para o sector, o beneficio da caixa que preside foi de 91 millóns de euros.

6- Dende logo non a maioría da poboación galega: que bastante ten con sufrir recortes sociais xerais, entre outros moitos: a privatización da sanidade (con recortes de persoal, contratación precaria, externalización, etc), ou os insuficientes orzamentos para educación (desmantelando as escolas de idiomas, non cubrindo baixas de profesorado, retirada de axudas a transporte, comedor).

Por suposto podería trasladar aí a súa residencia oficial Núñez Feijóo, presidente da Xunta, a pesar da súa propagandística rebaixa de soldo, aínda cobra 87.500 €/ano. Malia que non nos importa tanto ese recorte de soldo, se non as promesas de austeridade e as súas medidas anticrise que de novo marcan a “reactivación”do mercado inmobiliario (ao estilo PP) como un dos seus obxectivos.

Vigo, abril 2010

Oficina Dereitos Sociais – Coia | Grupo Axitación Social

Charla: O novo hospital de Vigo: Un cambio no modelo sanitario de Galiza? [23.04.10]

2011-04-26T12:55:00.001+02:00

O novo hospital de Vigo: Un cambio no modelo sanitario en Galiza?

Charla informativa sobre este proceso e o conflicto laboral asociado, a cargo de Cándido Gonzálvez, traballador no Hospital Xeral e responsábel comarcal da CIG de negociación colectiva e Saúde Laboral e de Manuel Moreira membro da Xunta de Persoal, que falará sobre as cuestións técnicas que deron lugar ao conflicto acompañado por imaxes.

Venres 23 de Abril ás 20 h. no Centro Social "A Cova dos Ratos" (r/Romil 3, baixo)

Organizan: A.C. Caleidoskopio e Grupo de Axitación Social

- Máis información:

http://chuvisolucion.blogspot.com/

http://www.exemplosdeloita.blogspot.com/

Palestra: "O intervencionismo do exército español, o caso de Afganistán" [16.04.10]

2011-04-26T12:41:00.000+02:00

Espazo Aberto Antimilitar dentro das actividades da campaña contra o gasto militar e pola obxección fiscal 2010 organiza a charla:

"O intervencionismo do exército español, caso de Afganistán" a cargo de Alejandro Pozo (investigador do Centre d'Estudis per la Pau J.M. Dels - Justícia i Pau, www.justiciaipau.org). Terá lugar o venres 16 de abril ás 20h30 no CSA "Cova dos Ratos" (r/Romil 3)

Cascos azuis en misión de paz, ou... militares da OTAN en misión de guerra?

O Estado español colabora coa ocupación militar de Afganistán, a cal non deixa de matar á poboación civil. 1550 son os millóns de euros gastados. 14000 os militares españois que teñen pasado por Afganistán, máis de 1500 actualmente fixos a petición dos EE.UU. Xa son 90 os soldados españois mortos. As baixas civís poden chegar ás 31000 persoas mortas...

http://www.nonaogastomilitar.org/

O Sangue de Afganistán Salpica en Vigo de Novo [‏ [01.04.10

2011-04-26T12:38:00.003+02:00

O pasado xoves 1 de abril ao mediodía, o auga do pequeno lago da Praza da Independencia foi tinxido de vermello para seguir denunciando a ocupación de Afganistán, así como a presenza de tropas españolas en conflitos internacionais, nos arredores coláronse carteis explicativos sobre o conflicto e a campaña.

http://nonaogastomilitar.org/

Texto da campaña e imaxes da primeira acción: http://www.nonaogastomilitar.org/node/64

"Contra o Capital e o seu Progreso" [21.03.10]

2011-04-26T12:34:00.005+02:00

O pasado domingo 21 de marzo convocouse en Compostela a manifestación nacional de Galiza Non Vende. Nesta ocasión acudimos á mesma xunto a Unión Libertaria de Ferrol, o Ateneo Libertario Lume Negro de Ponteareas e diversas individualidades anarquistas de ao redor de todo o país baixo a lema común: "Contra o Capital e o seu Progreso".

Imaxes extraidas de:

http://reganosademolizon.org/?p=536
http://www.flickr.com/photos/47009921@N02/sets/72157623666118784/

O sangue de Afganistán tamén salpica en Vigo [10.03.10]

2011-04-26T12:28:00.003+02:00

O pasado mércores 10 de marzo pola tarde, o fíxose unha acción reivindicativa, tinxindo de vermello o auga da fonte do monumento aos mariñeiros na Gran Vía de Vigo, colocando unha faixa co lema "Fora tropas de Afganistán", e pegando nos arredores carteis informativos sobre a ocupación de Afganistán.

Esta acción, enmárcase nunha campaña contra a ocupación de Afganistán, e en xeral contra toda presencia de tropas españolas en conflictos internacionais.

O SANGUE DE AFGANISTÁN TAMÉN SALPICA EN VIGO

Tras a 'loita contra o terrorismo dos talibáns”—anteriormente aliados dos EE.UU— e a chamada 'reconstrución democrática' ocúltanse escuros intereses e realidades.

A lei de “Reconciliación Nacional” aprobada polo Parlamento no 2007, garante inmunidade polos crimes de guerra cometidos durante os pasados 30 anos, dando máis osíxeno aos 'señores da guerra' fundamentalistas para seguir adiante aprobando leis medievais nun parlamento mafioso.

Esta 'democracia' parlamentaria afgá, lexitimada polos ocupantes occidentais, continúa dando as costas ós dereitos e á voz das mulleres. Unha lei aprobada polo 'democrático' parlamento afgán ampara as violacións, e estímase que o 25% das afgás sofren violencia sexual.

PETROLEO, DROGAS e ARMAMENTO

Situada no corazón do continente asiático, a importancia xeoestratéxica do país é clave.

Existen fortes intereses das petroleiras pola construción dun oleoduto transafgán.

A presenza dos soldados e os borbadeos están 'persuadindo' os principais competidores enerxéticos da rexión (Rusia e China), e amplía a área de influencia 'occidental' en Asia.

A produción de heroína pasou de ser unha das menores dos países produtores de opio xusto antes do inicio da ocupación, a representar na actualidade o 93% da produción mundial. Esta substancia é xestionada en boa medida polo narco-estado títere e os 'señores da guerra' baixo unha total permisividade das forzas de ocupación.

Os EE.UU. son o maior provedor mundial de armamento —un dos seus negocios máis importantes— e teñen a Afganistán como o seu principal comprador.

Calcúlase que desde o 2001 até o 2009 entre 15.000 e 31.000 civís foron asasinados, e 70.000 tropas estranxeiras de máis de 40 países ocuparon o territorio afgán.

O 85% da xente vive baixo a máis absoluta miseria. Nunca se empurrou máis o pobo
afgán ás mans dos grupos violentos.

O grande motor da economía occidental parece que funciona con sangue.

O goberno español é cómplice. É un dos 10 estados con máis tropas e recursos achegados/proporcionados e colabora moi estreitamente coa ocupación e a impunidade.

Máis Info: www.nonaogastomilitar.org

Máis imaxes da acción: http://galiza.indymedia.org/gz/2010/03/22650.shtml

Palestras e proxeccións en Marzo [2010]

2011-04-26T11:19:00.004+02:00

- Sábado 6 de marzo ás 20h na Cova dos Ratos.

Presentación de “Los pulsos de la intransigencia” (As loitas contra a central Nuclear de Lemoiz, a autovía de Leizarán, e o pantano de Itoiz).

A cargo do seu autor Juantxo Estebaranz.

Presentación da publicación “El Rapto” a cargo de Jose Manuel Rojo do Grupo Surrealista de Madrid.

- Sábado 20 de marzo ás 20h na Cova dos Ratos.

Presentación de “Naturaleza, ruralidad y civilización” (Pasado e presente do medio rural, por unha sociedade desurbanizada e desindustrializada).

A cargo do seu autor Félix Rodrigo Mora.

- Venres 12 de marzo ás 20:30h na Cova dos Ratos.

"A las 5 en punto" Documental sobre a folga xeral que no 1973, paralizou Uruguai durante 15 días contra o intento de golpe de estado.

Organizan: GAS e Caleidoskopio.

Tertulia: Renda Básica das Iguais [26.02.10]

2011-04-26T11:16:00.000+02:00

A Renda Básica das Iguais (RBis) é unha ferramenta para buscar un reparto máis xusto da riqueza e loitar contra o capitalismo desde os barrios, movementos, colectivos, redes, etc.

Ante estes tempos de crise é fundamental artellar respostas que axuden a convertelos en tempos de loita. Loita que parta dende abaixo e que xunto con outras nos leve a conquerir dereitos sociais, pero sobor de todo a impulsar un debate social amplo que de como froito o parto doutra sociedade.

Data: venres, 26 de febreiro

Lugar: CS A Cova dos Ratos (r/ Romil 3, baixo) ás 20.45 horas.

Organizan: Grupo de Axitación Social, Oficina de Dereitos Sociais de Coia e Verdegaia

Boicot ao campionato de caza do raposo 2010 [30.01.10]

2011-04-26T10:54:00.001+02:00

O próximo sábado día 30 vaise celebrar, un ano máis, o campionato de caza do raposo en Portomarín (Lugo). Un ano máis as persoas defensoras dos animais, as que non estamos dacordo en que as súas vidas sexan obxecto de diversión, as que cremos que os seres vivos pertencen ao patrimonio de todas, reunirémonos en Portomarín para esixir que se acabe con este inhumano e brutal acontecemento que repugna a calquera persoa mínimamente sensíbel.

Defensoras dos animais, provintes dos máis diversos lugares do Estado, faremos o esforzo de sacrificar este sábado, de pasar a noite anterior nun autobús, de gastarnos os cartos en pagar unha viaxe que sabemos que vale a pena. Iremos a defender aos que non teñen voz propia para facelo.

Vixiaremos que se cumpra a lei de caza, ocupando as zonas de seguridade e utilizando o noso dereito a pasear polo campo, para que non se dispare nas debanditas zonas, nos camiños, nas pistas, a menos de 50 metros destes lugares e a menos de 100 metros das casas. Sabemos que cumplindo a lei a matanza seralle moito máis difícil.

A Federación Galega de Caza reitera os falsos argumentos de “controlar” as poboacións e realiza o campionato, unha vez máis, en Portomarín onde se levaron a cabo, alo menos, outras tres veces. Tales argumentos quedan en evidencia ao comprobar que nos demais lugares de Galiza, onde non se realizaron campionatos, non hai excesos de poboación.

O fan onde llo permiten, o fan para xustificar as abultadas subvencións da Consellería de Medio Rural, da Conselleira de Deporte e doutros patrocinadores de artigos de caza e o fan en Galiza porque aquí non pagan por cazar. Porque aquí, ao contrario que no resto do estado, a caza non representa beneficio algún para os habitantes do rural.

Masacran ao raposo porque xa non queda nengunha outra especie silvestre, a sobre explotación e o afán por manter o negocio da caza, en detrimento dun control racional, exterminou a todas. Durante a tempada de caza matan animais de granxa e só lles resta o sufrido raposo para divertirse cun suposto “deporte” que xustifica subvencións e capta votos manchados co sangue da nosa fauna e a degradación dos nosos montes.

Competir para matar máis animais nada ten que ver cos valores do deporte.

Firman este manifesto:

ABEIRO, ADEGA, Amigos da Terra, Amigos de los Animales, Asociación COMETA, Asturias Verde, ASCEL, CES Salnés, Centro Social A Formiga, Coto do Frade, Eucaliptos NON, FEG (Federacion Ecoloxista Galega), Fin del maltrato animal, Fundación Altarriba, GAS Vigo, Huellas Cantabria, LIBERA, Matar por matar NON, PACMA, Protectora Moura, Salva o Tren, SGHN, SOS Courel, SHAC SPAIN, Verdegaia, Ecologistas Extremadura, SOS Felinos, SOS Hurones, UPAFGA (Union de Protectoras de Animales Federadas de Galicia).

Galiza 26 de xaneiro de 2010

Asina pola liberdade de Jean-Marc Rouillan e Georges Cipriani [01.10]

2011-04-26T10:42:00.002+02:00

O Colectivo "Ne laissons pas faire!" convídavos a asinar e facer asinar extensamente esta petición (grazas por indicar os vosos nomes, apelidos, lugar de residencia, profesión, ) e transmitir as firmas á dirección de correo electrónico seguinte:

sout.ad@orange.fr

"A pesar de cumprir a totalidade da condena de seguridade desde febreiro de 2005, seguen mantendo no cárcere a Georges Cipriani e Jean-Marc Rouillan. Pedimos a atención médica inmediata e apropiada para Jean-Marc Rouillan e a súa liberación tan axiña como sexa posible".

Texto, adxunto á invitación:

- 21 de Febreiro de 1987. Detención de Joelle Aubron, Georges Cipriani, Nathalie Ménigon e Jean-Marc Rouillan. Foron condenados despois de varios xuízos (1989 e 1994) a cadea perpetua , que equivale a unha pena mínima de 18 anos firme.

- O 16 de xuño de 2004, Joelle Aubron recibiu a suspensión da sentenza, por razóns médicas (lei "Kouchner"). Ela morreu o 1 de marzo de 2006 .

- En agosto de 2007, Nathalie Ménigon, con discapacidade motora tras dúas AVC (Ataque/accidente Vascular Cerebral) debido ás condicións particularmente severas de detención, conseguiu a semi liberdade condicional. Un ano máis tarde, obtivo a liberdade condicional.

- En decembro de 2007, concedéuselle a Jean-Marc Rouillan a semi liberdade condicional. Traballaba en Marsella durante o día e de noite regresaba á súa cela da prisión Baumettes.

- Dez meses máis tarde (1/10/2008) aparece na revista nacional unha entrevista, onde Rouillan expresou, en acorde ao que se lle preguntaba, as súas opinións sobre a situación social e anunciou a súa afiliación e militancia a un partido político, que se estaba creando. Os condicionantes e normas do Tribunal prohibíranlle falar sobre Action Directe. El o sabía e o xornalista, tamén. Cando se lle preguntou "Arrepíntese dos actos de Acción Directa, e en particular deste asasinato (G. Besse)?". El respondeu: "Non estou autorizado a falar sobre iso. Pero o feito de que non me poida expresar xa é unha resposta. Porque é obvio que si cuspise sobre todo o que fixemos, podería expresarme. Por medio desta obrigación de gardar silencio, impídese facer a avaliación crítica real sobre a nosa experiencia". Inmediatamente, unha gran parte da prensa, antes de calquera decisión xudicial, botóuselle encima. A Misa (o teatro da Vinganza) realizouse: confirmouse a reencarceración, seguindo os postulados da campaña dos medios de comunicación.

- Pouco despois, xa en prisión, Jean-Marc Rouillan cae gravemente enfermo. Trátase dunha enfermidade rara, pouco coñecida, e progresiva, chamada Erdheim-Chester. Non existe un tratamento estándar para esta enfermidade, e a experimentación está prohibida aos reclusos. Jean-Marc Rouillan permanecerá sen atención eficaz mentres estea en prisión. Os únicos especialistas nesta enfermidade atópanse na Pitié-Salpêtrière en París; Jean-Marc Rouillan foi trasladado de Marsella a Muret, a 400 km. de París...

- Agosto, 2009, A Georges Cipriani négaselle a semi liberdade condicional, que se lle acordou nun xuízo precedente, despois da apelación da Fiscalía. Bótaselle en cara facerse chamar prisioneiro de Acción Directa, e non arrepentirse do seu pasado político.

En canto a Jean-Marc Rouillan, que tiña todas as oportunidades para evadir a xustiza durante os seus dez meses de liberdade condicional, foi devolto ao cárcere por tratar de expresar que non tiña liberdade de expresión, é dicir, por un suposto delito de liberdade de expresión. A negativa do arrepentimento non é un chamado ao asasinato, nin un signo de recidiva. O arrepentimento é un concepto moral máis próximo a un pensamento relixioso monoteísta do tipo judeo-cristián que dunha infracción do Código de Procedemento Penal. A esixencia do arrepentimento lembra máis ben os procesos da Inquisición que a aplicación estrita das leis dun Estado democrático e laico. É que se esixiu a calquer outro unha tal "mea culpa"!?

- En decembro do 2009, Jean-Marc Rouillan presentou unha denuncia por non asistencia a persoa en perigo. A non asistencia médica é un delito real (en prisión ou non).

Por último, é hora de liberar aos presos de Acción Directa.

Non estamos a pedir simpatía ou apoio ao que foi Acción Directa, senón simplemente que os propios principios dun Estado, que se proclama laico e democrático, aplíquense.

Liberación dos presos de Acción Directa!

Lle Collectif "Ne laissons pas faire !"

nlpf@samizdat.net - http://nlpf.samizdat.net

Para escribir a Jean-Marc Rouillan:

n° écrou 9496 A109
Centre de détention de Muret
Route de Seysses
31600 Muret, Francia
http://nlpf.samizdat.net

Video da palestra dos traballadores de TMB na Escola Popular Galega [26.01.10]

2011-04-26T10:40:00.000+02:00

Charla: Conflictos no transporte urbano. O caso de Barcelona (2008-2010) [26.01.10]

2011-04-26T10:38:00.004+02:00

Conflictos no transporte urbano. O caso de Barcelona (2008-2010)

- Mobilizacións contra o incremento de tarifas

- Conflictos e conquistas laborais

- Condutores/as, usuarios/as e movementos sociais: unha alianza efectiva

Charla a cargo de condutores de autobuses urbanos de Barcelona

Martes 26 de Xaneiro ás 20:30 horas.

Lugar: Salón da Escola Popular Galega

Organizan: Grupo de Axitación Social (GAS) e Verdegaia.

Durante os dous últimos anos, os conductores e conductoras de TMB (Transports Metropolitans de Barcelona) estiveron inmersos/as nun conflicto pola consecución de melloras laborais, sendo a reivindicación máis destacada os 2 dias de descanso semanais.

Este conflicto tivo unha serie de características que o converten nunha experiencia que merece a pena coñecer. En primeiro lugar, porque se recuperou a assemblea de traballadores/as coma único espacio de decisión. Creouse un comité (“comité de descansos”) encargado de levar as decisións da assemblea á mesa de negociación, superando as siglas sindicais de aqueles que se sumaron (os sindicatos amarelos, e as cúpulas de aqueles controlados por liberados, quedaron á marxe). Recuperouse non só a decisión, senón tamén a acción directa. E buscáronse alianzas con outras/os traballadoras/es, e cos colectivos e organizacións sociais da cidade.

A presenza estes días en Vigo de algúns deses traballadores implicados de xeito directo nas mobilizacións, permitirannos coñecer de primeira man ese proceso, e debater sobre os seus diferentes aspectos.

Ademáis, poderán informarnos da actualidade das mobilización contra a nova suba no transporte urbano que se están comezando a organizar en Barcelona.

Crónica da manifestación contra o TAV de Hendaia-Irun [23.01.10]

2011-04-26T10:35:00.003+02:00

Galeria de imaxes [1]: http://maillos.jalbum.net/AHTrik%20EZ/

Galeria de imaxes [2]: http://picasaweb.google.de/zor.ekologikoa/AhtEzHendaiaIrun#
Galeria de imaxes [3]: http://www.ekinklik.org/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=30&func=viewcategory&catid=147
Galeria de imaxes [4]: http://www.flickr.com/photos/txingudiahtgelditu/tags/maniirun

Comunicado da coordinadora AHT GELDITU!:

AHT GELDITU! esixe a paralización tras a rotunda manifestación do sabado

Tras a multitudinaria manifestación contra o TAV realizada o pasado sábado entre Hendaia e Irun, a coordinadora AHT GELDITU! Elkarlana esixe novamente os Estados español e francés e ao Goberno Vasco a paralización deste macro-proxecto amplamente contestado na sociedade vasca.

Mostramos a nosa satisfacción pola enorme resposta popular ao TAV reunida nesta mobilización conxunta das coordinadoras opositoras ao TAV de Iparralde e Hegoalde. Preto de 20.000 persoas (13.000 segundo a xendarmería francesa e 15.000 segundo a Ertzaintza) manifestáronse entre Hendaia e Irun para mostrar o seu rotundo rexeitamento ao TAV, na que foi sen dúbida a máis multitudinaria manifestación contraria ao TAV realizada até a data en Euskal Herria. A manifestación saíu ás 16:30h e ás 17:20h aínda había xente no punto de partida da Estación de Hendaia, cando a cabeza da marcha chegaba á Avenida Iparralde preto do centro de Irun. A manifestación do sábado foi pola súa amplitude un claro sinal da tremenda forza desta reivindicación e sitúa esta mobilización popular, xunto coa loita contra o TAV en Val dei Susa, á cabeza da oposición organizada aos Trens de Alta Velocidade que actualmente leva a cabo en distintos pobos e rexións de Europa. Felicitamos por tanto á poboación de Lapurdi porque a liña de Alta Velocidade que o Estado francés trata de impor espertou un amplo rexeitamento e nunca antes a mobilización popular había alcanzado semellante amplitude. A conexión de Alta Velocidade con Europa queda en dúbida polo que nos obriga a expor a seguinte cuestión: tendo en conta a enorme incerteza da conexión europea de Alta Velocidade, non queda patente que a "Y vasca" non vai a ningunha parte?

Por iso, AHT GELDITU! quere interpelar directamente aos gobernos e aos responsables do TAV para esixirlles a paralización das obras da "Y vasca" á vez que a apertura dun debate social en profundidade en torno ao TAV así como o modelo de transportes, de ordenación do territorio e de sociedade que se promove desde as institucións ao servizo dos poderes económicos.

http://www.ahtgelditu.org/blog/albiste-orokorrak/2010/01/26/aht-gelditu-exige-la-paralizacion-del-tav-tras-la-rotunda-manifestacion-del-sabado/

Máis info: http://www.sindominio.net/ahtez/?q=es/node/3414

Manifestación contra o TAV: Hendaia - Irun [23.01.10]

2011-04-26T10:21:00.001+02:00

Non ao TAV! Parade os proxectos destrutores!

23 de xaneiro, ás 16:00, na estación de tren de Hendaia.

AHT GELDITU! Elkarlana chama á cidadanía a participar na marcha que se celebrará o próximo 23 de xaneiro, desde Hendaia a Irun, baixo a lema Non ao TAV! Parade os proxectos destrutores!, convocada conxuntamente coas asociacións opositoras á nova liña de alta velocidade de Ipar Euskal Herria. A manifestación partirá desde a estación de tren de Hendaia, ás 4 da tarde, e unha vez levada a reivindicación en contra do TAV até o centro de Irun, culminará na ponte de Santiago. En relación a este chamamento, queremos manifestar que os movementos populares opositores ao TAV de Iparralde e de Hegoalde hai tempo que emprenderon o traballo en común. Con todo, neste momento, é máis evidente se cabe que no tema do TAV, tanto o goberno español como o francés comparten o mesmo proxecto impositivo, e que por tanto, as nosas loitas e argumentos, a día de hoxe, están máis ligados e son máis complementarios que nunca, quedando patente que cada avance obtido pola oposición ao TAV dunha parte ou doutra nos fortalece en conxunto. Por ese motivo, queremos profundar na colaboración co movemento popular de Ipar Euskal Herria. É por tanto o noso propósito que a manifestación de Hendaia a Irun sexa unha demostración de unión e de forza.

Chamamos pois á cidadanía a mobilizarse, e á súa vez, queremos manifestar o seguinte:

- Esiximos participación social, agora! Estamos aínda a tempo de cambiar de rumbo. Non admitimos a cerrazón e a actitude rastrera de quen nos gobernan, a quen esiximos que abran, promovan e difundan sen demora un verdadeiro debate social respecto diso. Non en balde, multitude de persoas, diversas asociacións, numerosos municipios e a propia maioría sindical manifestáronse unha e outra vez en contra do TAV, de maneira clara e contundente. Desgraciadamente, a resposta a esta reivindicación lexítima e fundamentada non foi outra que o máis absoluto desprezo. Volvemos reiterar a nosa demanda: do mesmo xeito que co TAV, esiximos o poder de decidir ao redor de todas aquelas infraestruturas e proxectos que condicionan por completo noso día a día e o noso futuro. Aínda que o discurso oficial fálanos a miúdo da necesidade de que a cidadanía participe nos asuntos públicos, aquí e agora, cando nos referimos a cuestións fundamentais, topámonos cun muro infranqueable. É hora de derrubalo!

- Basta de propaganda, demandamos información fiable! Demandamos a quen impulsa este proxecto que nos expliquen con datos por que resulta tan necesario o TAV, como dará resposta ás necesidades reais da poboación, e cales serán os verdadeiros impactos que ocasionará (económicos, sociais, medio ambientais, agrarios, paisaxísticos, etc.).

- Onde condúcenos este modelo socio-económico? O esgotamento do modelo golpéanos con especial virulencia nestes tempos. Con máis razón se cabe, queremos alertar á cidadanía sobre as graves consecuencias económicas e sociais que levaría a construción do TAV. Mentres as verdadeiras necesidades sociais quedan sen resposta, malgástase unha inxente cantidade de diñeiro nun proxecto xerador de impactos irreversibles. Nun contexto de crise como o que vivimos, Pódese xustificar a construción dunha infraestrutura que custará máis de 6.000 millóns de euros? (o dato corresponde á "Y vasca"). Como faremos fronte a semellante endebedamento?

- Non perdamos este tren: Paremos o TAV! Confiamos na capacidade e a forza da cidadanía: está nas nosas mans. Non necesitamos o TAV. É caro, non ofrece unha resposta adecuada ás necesidades de transporte da poboación, e causa danos irreversibles no medio ambiente (as obras de construción xa están a causar graves impactos, pero estamos a tempo de evitar os vindeiros). O modelo (enerxético, social e económico) que impulsa o TAV e demais grandes infraestruturas é o responsable da catástrofe ecolóxica global e tamén do fracaso do cumio en torno ao cambio climático. Non podemos continuar así durante longo tempo e de non tomar as decisións e medidas que se requiren, apostando inequivocamente por un modelo social e ambientalmente equilibrado, non teremos futuro como sociedade.

- Queremos finalizar facendo unha mención especial á traxectoria que seguiu o debate público sobre o TAV en Lapurdi. O 17 de outubro unha multitude manifestouse en Baiona contra a nova liña de alta velocidade (aproximadamente 12.000 persoas). Foi unha das mobilizacións máis amplas e numerosas dun tempo para acó. As entidades municipais de Lapurdi encargaron máis dun informe a consultorías independentes; os resultados dos informes remitidos non deixan lugar a dúbidas: o TAV non é rendible, non é viable, e non é necesario. Falamos, a final de contas, do mesmo macro-proxecto, o que desmonta os principais argumentos dos promotores da "Y vasca" (a saber, que é indispensable para o tráfico de mercadorías e que servirá para realizar a conexión con Europa en alta velocidade).

Por todo iso, AHT GELDITU! Elkarlana chama a participar a toda a poboación na manifestación que terá lugar o día 23 de xaneiro desde Hendaia a Irun.

AHT GELDITU! ELKARLANA
A 27 de decembro de 2009.

http://www.sindominio.net/ahtez/

Magosto Antimilitar:"Castañas, non bombas" [12.12.09]

2011-04-25T19:11:00.001+02:00

Virán tempos peores e nos farán máis cegas

“Se digo que tal ou cal cousas non me gustan estou a protestar. Se me preocupo mesmo porque iso que non me gusta non volte a ocorrer, estou a resistir. Protesto cando digo que non sigo colaborando. Resisto cando ocúpome de que tampouco os demais colaboren”.

Da protesta á resistencia, Ulrike Meinhof, Konkret nº5, (1968)

Se as palabras serven para designar o mundo tal cal é, a palabra guerra debería designar a barbarie e non outra cousa. Pero posto que xa nada é o que parece, a guerra ben podería incorporarse ao noso vocabulario como unha das tantas maneiras de citar o progreso.

É entón cando a guerra equipárase á democracia ao estremo de ser unha e a mesma cousa. Unha democracia máis preocupada por estender o seu dominio absoluto sobre aquelas sociedades consideradas atrasadas que por facerse útil aos ollos dos nosos contemporáneos.

Así o sinnúmero de conflitos bélicos que a día de hoxe marchan sobre a vida de millóns de persoas ao longo e ancho dos cinco continentes, responderían mellor a unha cuestión de carácter humanitaria, segundo o parecer dunha ONU transmutada en oficina de recrutamento militar, que non a unha estratexia común en materia expansionista.

En efecto o plano artellado desde o Pentágono, máis coñecido por Operación Liberdade Duradeira, tiña por obxecto crear as condicións óptimas para o advenimento da democracia parlamentar en Afganistán, mediante o sometemento da poboación a todo tipo de medidas arbitrarias tras o espectáculo televisado do 11-S. Nembargante nada disto sería posíbel facer pasar por verídico por canto a ingobernabilidade dos territorios afgás é unha cuestión de dominio público a estas alturas do enfrontamento, que xa conta por centos as baixas no bando da chamada Coalición. A violencia sería algo así como o estado natural de Afganistán, a teor da propaganda oficial.

Con todo a incorporación de novas levas non cesa no seu papel de garantes da orde. Dun continxente total de 64500 soldados de diversa procedencia, encadrados no que se deu en chamar ISAF baixo mando da OTAN, as tropas españolas aportan un milleiro ás que cedo haberá que engadir un número indeterminado de efectivos adscritos á Guarda Civil repartidos pola provincia de Herat. Cifra unicamente superada polas tropas desprazadas até o Líbano no que vai de ano. Podemos entón intuír que o significativo dos números garda íntima relación co significativo do problema.

A complexa realidade que supón Afganistán para as potencias occidentais, parello a un operativo militar de proporcións descomunais, acrecenta as dificultades xa existentes para os propios ocupantes: intereses xeoestratéxicos, control dos recursos enerxéticos, imposición de rexímenes totalitarios, inxerencias en países veciños, monopolio da produción e tráfico do opio e derivados, dar saída ao inxente stock de armamento ademais de experimentar novos prototipos deseñados pola industria de guerra, ensaiar sobre o terreo tácticas de contrainsurxencia incluída a tortura sistemática… En resumo socializar o terror co único fin de deshumanizar as relacións sociais, de por sí adulteradas grazas a unha xestión eficaz do fanatismo relixioso. Este é o sentido das guerras modernas, disolver os saberes e costumes co seu so contacto até volvelos irrecoñecíbeis.

Para mellor ou para peor a guerra na actualidade é a medida de todas as cousas. Todos os aspectos do desenvolvemento técnico da nosa época concéntranse arredor dela e a súa aplicación. De aí que a reconversión dos exércitos en empresas sinale o ocaso da súa forma clásica pero anuncie o retorno da economía de guerra a un primeiro plano da escena mundial, subordinada sempre ás necesidades de acumulación que a ideoloxía do poder precisa en cada momento. Mais Afganistán tamén é o exemplo acaído de cómo o uso capitalista da guerra pode dar lugar a unha resposta contraria á mesma, en tanto que expresión práctica do movemento xeral das conciencias.

Espazo Aberto Antimilitar

http://www.nonaogastomilitar.org/

Xornadas contra a banca en Vigo. [11.09]

2011-04-25T19:04:00.001+02:00

O sábado 7 de novembro ás 11:30h da mañá no cruce de Príncipe con Colón (na Farola), faremos un acto de rúa contra a Banca.

O sábado 14 charla ás 20:30h na Cova dos Ratos, a cargo de Francisco Ferrer do seminario Taifa de Economía Crítica de Barcelona "Antecedentes e xestación da Crise actual".

O sábado 21 charla ás 20:30h na Cova, Mesa Redonda "Investimentos da Banca "convencional" (Amarante), "Pasado, presente e futuro da loita sindical na Banca" (CXT) e "Iniciativas de troco en Galiza" (Vigotroca).

O sábado 28 charla ás 20:30h na Cova, "A Banca na destrucción do territorio" a cargo de Luita Verde do Morrazo e Reganosa Demolizón de Ferrol.

Organizan: Amarante, Asociación Caleidoskopio, C.S. "A Formiga", CGT, Oficina de Dereitos Sociais de Coia, Grupo Axitación Social e Verdegaia.

O Seu Beneficio é a Nosa Crise

Desde sempre, o funcionamento do capitalismo precisa de crises económicas cada certo tempo, para así mellor perpetuar o seu goberno, ao tempo que acentúa a natureza totalitaria do seu mando único mediante fórmulas que imitan a participación democrática.

Para que o capitalismo funcione, precisa dun crecemento económico constante baseado principalmente na especulación financeira, na explotación salvaxe en tódolos eidos da producción, e na depredación sen límite dos recursos naturais e enerxéticos (limitados), o que pon en grave risco o equilibrio ecolóxico do Planeta. Alén diso, a enorme riqueza xerada por este sistema acumúlase en moi poucas mans, creando máis desigualdade e inxustiza social.

Para todo isto, o sistema capitalista precisa de mecanismos de control como a promoción do consumo e do endebademento, a criminalización das loitas que cuestionan o sistema establecido, os plans de axuste estructurais, ou a utlización das guerras emprendidas polas potencias hexemónicas na búsqueda do control dos recursos.

Neste marco, a banca está no epicentro da crise actual, xa que é un pilar fundamental no funcionamento deste capitalismo neoliberal, globalizado e sustentado na economía financeira (xerando beneficios a través da especulación, sen achegar nada á sociedade).

Os mesmos gobernos e institucións internacionais que lle deron toda a liberdade á banca para que inflase a burbulla financeira e inmobiliaria, xerando inmensos beneficios para sí mesma e para as transnacionais, e permitindo que a economía especulativa e de alto risco invadise o mercado, invéntanse o G-20 para ”democratizar” a saída da crise. Ata o momento, o G-20 só demostrou ser un instrumento máis ó servizo das institucións financeiras internacionais e dos estados máis poderosos e industrializados do planeta, non permitindo o acceso ós páises que máis padecen a crise e faltando ás súas propias promesas, como a de rematar cos paraísos fiscais.

Nestes anos eliminouse a imposición dun límite físico á emisión de moeda (antigamente marcada pola equivalencia co ouro) e o sistema de cambio fixo entre moedas; liberalizouse a circulación de capitais a escala internacional, e garantiuse que o sistema bancario e financeiro fose o máis opaco posíbel, co segredo bancario e os paraisos fiscais, e que as operacións á marxe de calqueira regulación dominen as finanzas. A mais disto, permitiuse que os bancos só teñan que ter en reserva un 8% do capital co que operan. Isto supón que a economía ao completo funciona con cartos que non son reais, cun endebedamento monstruoso baseado na confianza de futuros beneficios que poden darse ou non…

Porén, a pesar da urxencia evidente dun cambio radical de modelo económico, as medidas que pretenden implantar agora desde o tandem G-20/FMI seguen na liña de socializar as pérdas da banca e as grandes empresas (facendo que as paguemos toda/os), mentras privatizan os seus beneficios.

A tímida mellora da economía, froito do investimento público, así como a fusión de Caixas (que fan que novos monstros financeiros exerzan a súa influencia, resucitando os perigos dos monopolios), fai que os gobernos non se atrevan a implementar medidas como: poñer límite ás inmorais primas por beneficios dos banqueiros (os famosos bonus), obrigar aos bancos a ter unhas reservas proporcionais ao seu capital, ou medidas como acometer a necesaria e urxente eliminación dos paraísos fiscais.

Pola contra, rexeitan que haxa máis medidas de control e supervisión das entidades finaceiras, limítanse a repetir consignas triunfalistas anunciando que o peor da crise xa pasou, inxectan máis cartos na economía para promover o consumo e establecen máis exencións fiscais.

En Europa inxectaronse directamente ao sector financeiro e da automoción entre 1,2 e 2,5 billóns de euros, mentras que, pola súa banda, o estado español respaldou avales á banca entre este ano e o anterior, por valor de 200 mil millóns .

Entretanto, a banca pecha oficinas e reduce en máis de 2.000 os seus postos de traballo no estado español. Os cinco maiores grupos financeiros, entre xaneiro e xuño, conseguiron o terceiro maior resultado da súa historia, e o Banco Santander, en particular, pretende pechar o ano como o maior banco mundial en beneficios.

O paro e o déficit chegan a niveis insostíbeis, con case 4 millóns de persoas excluidas dos circuitos asalariados no conxunto do Estado. Delas, un millón non teñen dereito a cobrar paro, e centos de milleiros de familias fican á marxe de calquera tipo de remuneración ou subsidio. As cifras son estarrecedoras; 2.488 empresas galegas pechadas ou con ERES nos dous últimos anos, e un aumento do desemprego de máis de 55.000 persoas.

Pero o conseguinte e tímido aumento dos gastos sociais, sumado ao pozo sen fondo da economía, non llo van facer pagar aos grandes capitais e aos movementos especulativos (de feito, reduciron o imposto de sociedades e eliminaron o de patrimonio), senón que suben os impostos para todas como o IVE, e as rentas do traballo seguen a soportar máis do 75% de tódolos ingresos fiscais do estado.

Por todo isto, denunciamos á Banca como culpábel da crise, criminal e antisocial, e, por ende, denunciamos tamén aos gobernos de turno e institucións que permiten e se benefician desta situación de desigualdade e inxustiza.

É imposíbel que as medidas impostas por institucións deste sistema poidan evitar ou solucionar os desastres que elas mesmas crearon, pola contra só fan reproducilas e agravalas unha e outra vez.

Por todo isto, afirmamos que só as medidas que veñan realmente da loita e a mobilización social, encamiñadas ao reparto xusto da riqueza, á defensa do territorio, ao desenmascaramento da ideoloxía do progreso capitalista, e ao respecto dos dereitos humanos (así como á extensión dos dereitos laborais e sociais para tódalas persoas, á conservación e ampliación dos servizos públicos, e á gratuidade de tódolos ámbitos da nosa vida) poderán dar lugar a cambios positivos e duradeiros no sistema económico e camiñar cara unha sociedade máis xusta .

Proxeccións: "Experencias de loita nos USA nos anos 60 e 70" [08-09.09]

2011-04-25T19:01:00.003+02:00

Os 10 de Chicago

Data da proxección: Venres 28 de agosto ás 20:30 horas no CSA "A Cova dos Ratos" (r/romil, 3 baixo, Vigo)

Ano 2007. Duración: 100 minutos

Dirixida por Brett Morgen

Documental cun rico arquivo de imaxes e son acerca das protestas contra a guerra do Vietnam, que se realizaron no ano 1968 durante a convención do Partido Demócrata dos Estados Unidos.

No mesmo mestúranse partes feitas con debuxos animados nas que se recrea o xuízo contra sete implicados nas protestas, un deles: Abbie Hoffman, afirmou que era racista chamalos "Os sete de Chicago" porque se xulgou tamén a Bobby Seale dos Panteiras Negras, e os dous avogados acabaron igualmente sendo xulgados, de aí o de "Os 10 de Chicago".

A historia de MOVE, 35 anos en movimiento

Data da proxección: 11 de setembro ás 20:30 horas no CSA "A Cova dos Ratos" (r/romil, 3 baixo, Vigo).

Ano 2004. Duración: 55 minutos.

V.O. en inglés subtitulado ao castelán pola Cizalla Ácrata.

Narrado polo historiador Howard Zinn, a película conta a historia e loita deste organización adicada a "respectar e protexer a vida en todas as súas formas". "Vida, comunidade, ou o respecto a natureza, todo iso é unha ameaza para o Estado cando quen a practica toma a determinación de defender os seus ideais de forma radical".

No mesmo móstranse os acontecimentos máis significativos, durande a década dos 70 e os 80 en Philadelphia cando os MOVE foron obxecto dunha brutal represión que conseguiu asasinar e encarcerar á maioría dos seus membros, 9 dos cales continúan hoxe en día encarcerados, así como o seu simpatizante Mumia Abu Jamal que foi o único periodista que tentou difundir o seu caso.

Organizan:

A.C. Caleidoskopio e Grupo de Axitación Social

Crónica dos actos contra o Festival Aéreo [16-17.07.09]

2011-04-25T18:57:00.000+02:00

O pasado xoves 16 de xullo, unhas corenta persoas xuntámonos en Príncipe convocadas polo Espazo Aberto Antimilitar e A Ría Non Se Vende, para denunciar a celebración do Festival Aéreo de Vigo, como un espectáculo militarista, armamentista e que despilfarra sen necesidade cartos públicos, contamina a ría e supón un alto (e absurdo) nivel de consumo enerxético.

Para chamar a atención das viandantes, unha ducia de victimas coa súa correspondente lápida, lembraban outros festivais aéreos que se fixeron famosos ao longo da historia, o de Gernika, o de Dresden, o de Bagdad, o de Hiroshima, o de Nagasaki os habituais hoxe en día en Afganistán, etc.

Para darlle a réplica ao Festival que trae aparellada unha exposición de maquetas de avións famosos (moitos deles militares), nós fixemos unha maqueta dunha cidade bombardeada, así a xente puido ver o que supón que eses avións cumplan a función para a que foron construidos, acompañado dalgunhas fotos de bombardeos famosos e o número de víctimas correspondente, tería sido máis completo se informasemos dos avións implicados en cada caso...Canta xente morreu polo B-52 en Vietnam? (Por poñer un exemplo dun dos avións que nos visitou co Festival).

O venres 17 pola tarde, un grupiño achegámonos (todo o que nos deixaron claro), ao barco da Armada Española que participaba no Festival Aéreo, para deixar ver as lápidas de bombardeos famosos, e repartir panfletos á xente que pasaba, ás que se dirixían á visita do barco e mesmo aos militares que regresaban.

Así como a reacción da xente o día anterior en Príncipe foi boa, parándose a ler, a escoitar as lecturas do manifesto, preguntando, etc. O venres, se ben tamén houbo reacción favorabeis, como é lóxico as houbo tamén máis rabudas, aínda que neste caso a violencia só a exerceron contra os panfletos, acabando algún mesmo convertido en avionciño...

Galeria fotográfica do acto do xoves 16 e do venres 17:
http://galiza.indymedia.org/gz/2009/07/20495.shtml

Acto contra o Festival Aéreo de Vigo o xoves 16 de xullo [16.07.09]

2011-04-25T18:50:00.002+02:00

Non á Guerra nin como espectáculo. Contra o espectáculo aéreo de Vigo

Concentración o xoves 16 ás 20h. diante do MARCO.

Convoca: A Ría Non Se Vende e Espazo Aberto Antimilitar.

Novamente acolleremos ao Festival Aéreo internacional de Vigo, un despilfarro máis, outro atentado ecolóxico á ría, outra limpeza de cara do exercito e da súa verdadeira función.

A GUERRA COMA ESPECTÁCULO

“A ironía máis antiga segue a ser a máis satisfatoria: cando se prepara para a guerra, o home sempre afirma actuar en nome da paz”.

Watchmen

O grande mérito das sociedades consideradas modernas sobre calquera outro tipo de organización social é a dimensión do simulacro, ao punto de invertir por completo o sentido da realidade. A apariencia ten a ben ser a forma máis lograda de goberno na actualidade ou cando menos así se desprende do consenso acadado entre as multitudes anodinas, fanáticas espectadoras da súa propia miseria existencial. Isto significa que calquera actividade, por banal que sexa, está suxeita por forza á representación espectacular. Á disociación entre realidade e ficción. Á farsa en suma.

A celebración dun novo Festival Aéreo representa todo o antedito e moito máis por canto esa mesma inversión dase en termos de participación cidadá, de recoñecemento dos valores cívicos de corpos e forzas de seguridade do Estado, de cooperación internacional en materia antiterrorista, da diplomacia como unha das artes por excelencia e por tanto de prestixio institucional. Un festival cuxo orzamento foi asumido pola alcaldía de Vigo, a mesma que lle nega o albergue da Gota de Leite aos sen teito para acoller no seu lugar as dependencias da Policía Municipal. A mesma que preside a Rede Española de Cidades Polo Clima sen atender ao despilfarro enerxético dunha tal exhibición militar. A mesma que patrocina novos aterramentos na Ría ou fai apoloxía do urbanismo coercitivo sen amosar a máis mínima sensibilidade sobre o entorno inmediato. E finalmente a mesma que tacha de incontrolados aos traballadores do metal en folga ao tempo que resalta as virtudes das Forzas Armadas.

Unhas Forzas Armadas, non o esquezamos, cómplices do estado de excepción xeralizado por doquier baixo a consigna de guerra global permanente en escenarios tan dispares como África, Asia ou Latinoamérica, mesmo a Europa das libertades, cos resultados que as democracias occidentais deciden en cada momento segundo os intereses en liza. Golpes de estado, ocupación militar, ataques preventivos, peches de imprensa, ilegalizacións de organismos populares… Así acreditamos nas palabras de Guy Debord cando afirmaba para asombro do común que no mundo realmente invertido, o verdadeiro é un momento do falso.

A rotundidade do noso rexeitamento ven dada, toda vez, pola impronta simbólica dun evento de tales características, moi na liña do decadente estilo de vida moderno, pero sobre todo á impostura que supón xogar á guerra como se tal cousa. Como se fose máis unha prolongación edulcorada da industria de lecer para consumo masivo. Desviando a atención sobre a súa natureza real –o entrenamento militar en pleno territorio urbano- mediante un exercicio de embrutecemento colectivo. De aí o noso compromiso por erradicar de maneira absoluta as estruturas militares, sexan cales sexan, e pular a prol dunha transformación radical da organización social que teña por meta a liquidación dun mundo que xa non recoñecemos como propio.

Porque a guerra na era do turbocapitalismo é un espectáculo digno de ser descifrado en toda a súa complexidade pero tamén porque a guerra é, ante todo, un estado de ánimo.

Espazo Aberto Antimilitar

A pobreza, unha enfermidade do capitalismo [07.09]

2011-04-25T18:46:00.001+02:00

Non é fácil definir a pobreza, como tampouco cuantificar o sufrimento que provoca en cada persoa. O sistema, case sempre prefire deshumanizar o problema e reducilo todo a unha serie de fórmulas matemáticas, porcentaxes, variabeis, etc; definicións que adoitan centrarse nos síntomas pero sen profundizar nas causas.

Por exemplo a definición que emprega a Unión Europea di ao respecto: “Considéranse probres aos individuos, familias e grupos de persoas con recursos materiais e sociais tan baixos que están excluidos dos modos de vida mínimos aceptábeis no Estado membro no que viven", e, en termos de medición, “pobre é toda aquela persoa que non conta coa metade dos ingresos medios por habitante do seu país”.

Nós, acaso pola teima de non cair nun erro habitual, entendemos que en xeral as causas da pobreza veñen dadas por unha sociedade baseada na dominación, a explotación e a exclusión. Isto é, a natureza real do capitalismo.

A explotación maniféstase de forma máis cruda con aquelas persoas que cumpren un perfil determinado, baixa cualificación profesional ou que a teñen pero non se lles recoñece como ocorre cos sectores asalariados desprovistos ainda dunha identidade forte (migrantes, mulleres e mocidade en xeral). Disto derívase que só poidan acceder aos traballos máis precarios ou ben á economía sumerxida, precibindo uns salarios de miseria, cando non por debaixo do salario mínimo interprofesional. Asímesmo os seus ingresos se producen nunha elevada porcentaxe de forma irregular por canto son máis fáciles de despedir en caso de crise. Este estado de cousas facilita que sexan estas persoas, incluindo o núcleo familar ao seu cargo, as que teñen un risco considerabel de cair na pobreza permanente.

As persoas paradas de longa duración corren o risco de entrar en dinámicas de exclusión, agrabadas polas dificuldades para acceder ou conservar unha vivenda digna, o encarecemento de servizos públicos básicos, como a educación, a saúde (non só a atención senón tamén a alimentación sá, medicamentos, etc), a luz, o gas, a auga, as comunicacións (cómo traballar hoxe sen telefone?) ou os desprazamentos. A mobilidade tanto nas cidades como no rural é farto complexa sen dispoñer dun medio propio de locomoción, resulta difícil debido ás considerabeis distancias, ao modelo urbanístico e ao precario sistema de transportes públicos.

Peor aínda o teñen as persoas chamadas dependentes ou excluidas do mercado de traballo, a saber: menores, anciáns, enfermas, migrantes sen papeis e mulleres (as cales sofren sempre as taxas de paro máis altas).

O sistema de dominación entende que funciona mellor mantendo certos niveis de pobreza como forma de disciplinar á poboación produtiva. A tal fin, afasta dos circuitos asalariados a un número nada despreciabel de persoas como elementos sobrantes, sen intención de que volvan nunca a integrarse.

A ameaza permanente e real da exclusión permítelles dispor sempre dunha forma de impoñer condicións laborais cada vez peores, pero con aspectos comúns: máis flexibilidade, peores salarios, contratos temporais, algo que, por desgraza, comezamos por interiorizar como algo normal nas nosas vidas.

O estigma da pobreza que a sociedade impón, trae moitas veces aparellada unha serie de patoloxías sociais que só fan agravar a situación e garantir que as situacións de pobreza se fagan irreversíbeis e manteñan a familias enteiras nunha situación de desamparo absoluta.

A falta de recursos materiais, conleva a maiores que se poidan destinar poucos cartos e atención á formación cultural, o cal tamén dificultará ás futuras xeracións sair deste tipo de situacións anómalas. Isto conleva o perigo do analfabetismo, o que unido á brutalidade do sistema pode provocar situacións de desesperación, falta de autoestima e en consecuencia alcolismo xeralizado, adicción ás drogas, violencia como única forma de relación social. En definitiva á criminalización e encarceramento habitual, dando lugar a un novo estigma como persoa pobre, excluida e por suposto “delincuente”, pola imposibilidade de exercer os seus Dereitos Fundamentais levándolle finalmente á perda dos mesmos.

As solucións por parte do actual modelo económico ante problemáticas que, non esquezamos, o seu propio funcionamento crea, baséanse na caridade. Tan só pretenden mitigar a marxinación como conducta antisocial (que pon en perigo as vidas confortabeis das demais), son medidas que teñen unha función lexitimadora das políticas institucionais. En principio persiguen unha reinserción social e laboral desas familias, ainda que pareza unha broma xa que pretender que esas mesmas persoas pasen a ser de novo “competitivas” para a sociedade, cando é precisamente esa competitividade consustancial ao capitalismo a que provoca e precisa que parte da sociedade sexa excluida.

Os tipos de cobertura material, como o RISGA en Galiza ou as pensións non contributivas nun ámbito mais amplo, teñen por obxecto maquillar a realidade. A fin da contas só garanten que as propias afectadas malvivan en condicións de miseria e facilitan o seu adoutrinamento mediante a complexa rede burocrática dos Servizos Sociais.

Estes programas son fundamentais para manter un modelo productivo baseado na acumulación de riqueza nunhas poucas mans (persoas, bancos, multinacionais…) e ao mesmo tempo lexitimar o sistema democrático capitalista, se non como o mellor sí como o mais xusto. A realidade pola contra é que no estado español o 19,9% da poboación é pobre, é dicir: nove millóns de persoas.

A emancipación e integración real, pasan por que a sociedade esixa e recupere colectivamente os Dereitos Sociais Básicos: Como a ter recursos suficientes para vivir (Renda Básica da Iguais), a disfrutar dunha vivenda, a ter condicións laborais xustas, unha educación e unha sanidade que respondan realmente as necesidades da sociedade, acceder a información, comunicación e cultura libres, etc.

En definitiva, nós entendemos que este tipo de sistema económico nin pode nin quere eliminar a pobreza, por ser ésta de carácter estructural. Para corrixir semellante estado de cousas habería que facelo desde o rexeitamento total ao capitalismo como forma de organización social e política, é dicir construir unha sociedade non baseada na explotación, a exclusión e a dominación.

Publicado orixinalmente en http://renderen.blogspot.com/

Novo monográfico de Ren de ren "A Civilización enferma" xa na rúa [07.09]

2011-04-25T18:45:00.002+02:00

galiza, verao de 2009

Vén de saír do prelo “A Civilización enferma”, o novo monográfico do Ren de Ren. Este segundo traballo do colectivo libertario galego xunta un bo feixe de colaboracións, todas elas orixinais, coas que submete a unha rigorosa e implacábel observación o proceso de industrialización da vida ao tempo que reivindica a necesidade actual de renunciarmos ás ilusións domésticas que ofrece a civilización capitalista en pos da saúde, da plena liberdade e do ben común.

Para comezar, Miguel Amorós ofrécenos a súa diagnose e tratamento para esta sociedade doente de capitalismo. De seguido, adentrámonos nese labirinto social da mao de varixs membros da asociación viguesa Forzas Eskizoá; e nunha liña semellante, na cerna da diferencia, o anti-pedagogo Pedro García Olivo, Derradeira cidade e Fátima Bermejo, percorren o desolador panorama que esta nova civilización ofrece aos individuos indefensos.

Unha entrevista con Alejandro Argumedo, agrónomo quechua, da paso ás contribucións de Felix Rodrigo Mora e a xente de Matosende que toman o pulso á relación que mantemos cun contorno natural devastado pola industrialización do agro.

A continuación, Alberto Domínguez aborda as implicacións entre a mediciña, a industria e o autoritarismo; Benito Alonso dá conta dos cadáveres da fría estatística; Marcos Abalde lémbra-nos o pulso do real trala pantalla; Minux pon a mira na trindade perversa do traballo, a produción e consumo; e Manolo Rei, na limpeza patolóxica. Emma Dourado, fai un completo resumo da problemática sanitaria existente e un chamado á rebeldía contra esta civilización enferma.

O monográfico péchase con novas contribucións de Rebeca Baceiredo (Estamos enfermos ou simplemente non estamos?), Antipanfleto (Comunicar-se no barulho urbano), Eliseo Fernández (A enfermidade do medo) e o poeta Paulo Hortak (Antivirus).

A parte gráfica conta con excelentes achegas de Ana Cibeira, Calavera (desde Valencia), Idoia de Luxán, Kardo Kosta (desde a Suíza), Miguel Brieva (desde Madrid), Minux e Paula Cabildo, ademais do brillante labor de maquetación e as colaxes de Adriana.

As colaboracións foron tan numerosas que aínda haberemos de agardar pola publicación íntegra do traballo monográfico no sitio web de Ren de Ren ( http://renderen.blogspot.com) para coñecer as contribucións de Rafa Becerra, David Bruzos, Teresa Rodríguez, Otto Mas e o Grupo de Axitación Social (GAS).

Ren de Ren colectivo mantén firmes as bases orixinais do seu proxecto: a independencia económica e ideolóxica de calquera institución, organización ou asociación, o funcionamento autoxestionado, autónomo e asembleario; autofinanciamento, ausencia de publicidade e de contraprestacións económicas tanto para os colaboradores como para o colectivo editor; rigorosidade nos contidos, belixerancia anticapitalista e plantexamento libertario. Nada máis (e nada menos).

Colectivo editorial Ren de Ren | colectivo.renderen(a)gmail.com | Galiza

http://renderen.blogspot.com

Se nas próximas semanas non atopas o teu exemplar nos lugares habituais ponte en contacto con:

Corsarias distri // Telefone: 635 04 05 49 // corsariaseditora(a)hotmail.com

Charla en Vigo "20 Anos de Insubmisión" [26.06.09]

2011-04-25T18:43:00.002+02:00

O 20 de febreiro do 1989 presentábanse en Bilbao os primeiros insubmisos ao Servizo Militar Obrigatorio, iniciábase así unha estratexia de desobediencia que durante 12 anos de actividade deu lugar a que 25.000 rapaces se declarasen insubmisos, dos cales 1.670 pasaron pola cadea.

Agora no 2009 queremos lembrar o que foi esa loita, na que moitas galegas participaron solidaria e activamente.

A tal fin o venres 26 de xuño ás 20 h. teremos na Cova dos Ratos aos insubmisos: Manolo Pipas, Antón Arranz, Ricardo Conde, Alberto Naya e Joseph Ghanime.

Organiza: Espazo Aberto Antimilitar

http://www.nonaogastomilitar.org/

Actividade pola Obxección Fiscal e Servizo de Información [30.05.09]

2011-04-25T18:41:00.002+02:00

O Espazo Aberto Antimilitar organiza dentro da campaña pola OF 2009 a proxección do documental "Defendo a miña terra" que conta a loita da veciñanza do pobo palestino de Bilin ante os intentos do goberno israelí de construír unha parte do muro nos seus terreos. Nesa loita a veciñanza conta coa axuda de Anarquistas Contra o Muro que é o destino internacional que o Espazo escollleu para este ano.

Xunto a estes destinos propoñemos apoiar o proxecto de "Comida Non Bombas" de A Coruña e a loita de Galiza Non Se Vende. Ademais os membros do Espazo resolverán calquera dúbida que teñades respecto á Obxección Fiscal aos Gasto Militares.

Será o sábado 30 de maio ás 20.30h. na Cova dos Ratos r/Romil,3 Vigo.

Servizo de información sobre a Obxección Fiscal

O Espazo quere seguir dando a coñecer a Obxección Fiscal, por iso os martes: 2, 9 e 16 de xuño dende as 20.30 ás 21.00 estamos á vosa disposición na Cova dos Ratos (Romil 3 -Vigo-) para contarvos todo o que queirades -e saibamos- sobre a OF.

O prazo de presentación das declaracións da renda está aberto e queremos que fagades a OF, polo que se tedes algunha dúbida sobre como facela, modo de presentación, informacións do destinos..., ou calquera outra cousa alí nos podedes atopar.

Tamén podedes acudir a nosa web: www.nonaogastomilitar.org ou enviar un correo a:info@nonaogastomilitar.

http://www.nonaogastomilitar.org

O primeiro de maio tamén contra as cadeas [01.05.09]

2011-04-25T18:39:00.000+02:00

Este 1 de maio, a xente do GAS, Caleidoskopio, CS A Formiga e Servizo de Información Social de Coia, xunto con algunhas compas da Comisión de Denuncia de Galiza decidimos participar na mani da CXT e CUT levando unha faixa co lema “Encadeadas ao traballo, Contra a explotación laboral nas prisións” a idea era entre outras visibilizar a explotación laboral que se produce tamén nas cadeas, ademais de denunciar a súa propia existencia, reclamar dereitos para as reclusas etc.

Ademais algunhas iamos con monos brancos con raias e encadeadas a unha bola de “precariedade”, “represión” e “explotación”.

Máis imaxes do bloque: http://galiza.indymedia.org/gz/2009/05/19548.shtml

Caleidoskopio e GAS pola súa banda repartiron este panfleto:

Fronte ao paro, a pobreza e a exclusión social, Eliminemos as nosas cadeas!

Se xa durante os últimos anos o número de persoas empobrecidas, excluidas das políticas garantistas ou en traballos precarios avanzaba sen pausa como síntoma intrínseco e inseparábel da lóxica capitalista, coa crise que se acentuou desde o ano pasado este problema maniféstase imparábel.

No discurso da clase dominante e dos seus medios de comunicación trátase o “fenómeno” do paro e da pobreza como se fose nada máis que unha novidade. O seu obxectivo é ben claro, evitar calquera crítica radical e profunda dun sistema inxusto e irracional como é o capitalista.

Favorecer en suma a perpetuación dunhas condicións de opresión e sometemento que lles reportan cuantiosos beneficios. Para isto, intentan debuxar un panorama onde o problema non se atopa no sistema no seu conxunto, senón en certas condutas e comportamentos que se deben regular, reformar, “refundar”.

En base a isto, a liña de actuación do goberno do Estado Español e do resto de gobernos capitalistas foi clara: engordar con milleiros e milleiros de millóns de euros as arcas dos bancos, uns dos culpabeis ao tempo que grandes beneficiarios da crise, co presunto obxectivo de sanear as súas contas e protexer os seus intereses. Por outra banda aínda que coa mesma excusa, o goberno autoriza sen nengunha piedade algunha un ERE tras outro deixando na rúa a xa preto de cinco millóns de persoas, moitas das cales a estas alturas xa estan vendo esgotada a súa prestación por desemprego e obrigando a que familias enteiras camiñen na corda frouxa da pobreza e da exclusión social.

A pesares que desde o Estado pretendan facernos crer que os nosos dereitos sociais e laborais non corren perigo, a realidade que vivimos a cotío é ben distinta. Desde a Xunta de Galicia confirman o aumento sustancial de solicitudes nos últimos meses das prestacións sociais RISGA (Renda de Integración Social de Galicia) e AES (Axuda de Emerxencia Social). A Risga a solicitaron 2.668 familias en 2008 –un 21% máis que en 2007–, mentres que a prestación de emerxencia a demandaron 3.301 –un 10% máis que o pasado ano. Os motivos dun tal repunte resultan do desemprego masivo e da ausencia de calquera outro tipo de ingreso. De aí que a procura de solucións nos diversos servizos sociais esté á orde do día. Ante esta situación, a resposta da administración está a consistir no endurecemento dos requisitos de solicitude destas axudas, co pretexto do esgotamento dos orzamentos.

A falacia deste discurso atópase por exemplo no aumento ano tras ano dos gastos militares nos orzamentos do Estado (24.594,31 millóns de euros para o 2010), nos milleiros de millóns regalados á banca, nos inmensos orzamentos adicados á construcción de obras e infraestruturas elitistas, inncesesarias e cun grande impacto social, económico e medioambiental como o Tren de Alta Velocidade. Máis tamén no incremento dos soldos dos políticos e no pago de millonarios soldos vitalicios, así como da gran suma que o Estado aporta en forma de subvencións a empresas baixo a extorsión e ameaza de deslocalización, etc.

Segundo a premisa “para elas todo e para nós nada” a única alternativa real que plantexa o sistema capitalista fronte ao paro e a pobreza en xeral son os cárceres. No que levamos de ano ingresaron nas cadeas un total de 1.380 novas persoas presas, alcanzando xa a astronómica cifra de 74 mil persoas confinadas nos centros penitenciarios do Estado, converténdose, desde xa hai tempo, no Estado da Unión Europea con máis persoas privadas de liberdade, 156 por cada 1000 habitantes fronte a media da UE de 112 por cada 100.000. Que o Estado Español sexa tamén o lugar onde existe a maior taxa de desemprego, é algo que non se pode separar do antedito, facendo máis nídia se for preciso a relación incuestionábel entre a pobreza e a existencia dos cárceres.

Aliás cómpre denunciar a explotación laboral que se está a vivir dentro das prisións, onde as persoas presas son contratadas de forma verbal deixando o cumprimento do contrato á vontade dos empresarios, non tendo dereito nin a convenio nin ao salario mínimo e cobrando unha miseria polo seu traballo baixo a falsa excusa da “reinserción” e da promesa de ventaxas e recompensas.

Fronte a toda esta coxuntura seguimos a defender unha vida plena, tanto no eido social como no individual, baseada na xustiza, na igualdade e nunha relación de respecto e armonía coa natureza. Onde os nosos Dereitos Sociais básicos non dependan da vontade deste sistema; por iso esiximos un reparto xusto da riqueza a través da implantación da Renda Básica das Iguais (RBis). Entendéndoa como o dereito de todos e todas a percibir unha contía periódica (unha parte en man e outra en gasto colectivo: vivenda, educación, sanidade, etc.) que cubra as nosas necesidades básicas.

O modelo de RBis que defendemos ten as seguintes características:

- Ser unha renda individual (non familiar)
- Ser universal (non contributiva e para todas)
- Ser incondicional (independente do nivel de ingresos e do mercado de traballo)
- Ser unha contía suficiente que ha de chegar cando menos ao limiar da pobreza.

Non queremos unha sociedade asistida nin tampouco aceptar empregos (cando os ofrecen…) que destrúen o territorio e non só non aportan nada, senón que perpetúan o noso sometemento como explotadas e oprimidas. Defendemos a Renda Básica (Das Iguais) non como alternativa, senón como ferramenta anticapitalista !, Fronte a este tsunami de precariedade, despidos, pobreza e recortes de dereitos sociais precisamos instrumentos eficaces e reais que nos permitan resistir ás súas brutais agresións e que, á vez, nos permitan avances na construcción dun mundo novo, sen capitalismo.

Grupo de Axitación Social e AC Caleidoskopio

Texto repartido pola Comisión de denuncia:

O dia primeiro de maio lembra aos/ás “mártires de Chicago”, asesinad@s pola clase empresarial e o seu instrumento favorito: o Estado. Lembra a loita de décadas da clase obreira non só por mellorar as condicións laborais como hoxe pretenden os sindicatos pactistas, senón por acadar un mundo mais xusto e igualitario, sen xerarquias.

Hoxe na Galiza e no resto do Estado amoreanse nas cadeas milleiros de homes e mulleres, aplicando solucións penais a conflictos de clase, facendo que as clases traballadoras se disciplinen no traballo, na sumisión a un Estado cada vez mais nidiamente policial e, senon alcanza, polo ingreso na cadea.

E nesta cadea xa non rexen as leis formais das que tando se gaban. Na cadea impera a tortura, a prepotencia deses que se alcuman traballador@s (carceleir@s, policías, gardas,…) e non son mais que mercenari@s. Impera a falta de atención médica e psiquiátrica, as cadeas perpetuas encubertas, o medo. Manda o negocio para empresas que explotan en talleres penitenciarios con salarios que non ven nen de lonxe o SMI, onde non se recoñece a figura do despido, cunha sinistralidade laboral inda superior a d@s traballador@s na rua …..El@s tamen teñen os seus dereitos laborais, mas nen sequera poden sindicarse nen asociarse para os defender ……
Na Galiza, tramitanse tres querelas por torturas no penal de Teixeiro. Ven de presentarse unha denuncia por torturas en A LAMA. Hai menos de un mes morria enforcado un preso en Pereiro de Aguiar… Dezanove persoas levan morto nas prisións no que vai de 2009, 4 en dependencias policiais e unha rapaza cando era conducida a eso que chaman un centro de menores e nos chamamos cadeas para nen@s.

A clase traballadora reinvidica os seis dereitos sociais. Mas hoxe, tamben reinvidica un mundo onde non se xestione a pobreza ca prisión, ca policía, ca asistencia social represiva, co reformatorio… E que por riba, a clase empresarial segue a facer fortunas co negocio da cárcel, dos talleres nas prisión, cas cadeas privadas para nen@s. E a xente pobre na cadea.

Hoxe, a Comisión de Denuncia da Galiza marcha lembrando aos/ás mártires da clase obreira e entre el@s, a clase obreira que son @s pres@s que sofren a cotio nas cadeas do estado español.
Neste primeiro de maio, non estamos tod@s, faltan os pres@s.

COMISION DE DENUNCIA da Galiza

Charla-presentación: "A Renda Básica das Iguais como instrumento de loita nos barrios" [10.05.09]

2011-04-25T18:37:00.001+02:00

O Servizo de Información de Dereitos Sociais de Coia e o Grupo de Axitación Social (GAS) convocan unha charla-presentación co título: "A Renda Básica das Iguais como instrumento de loita nos barrios". Terá lugar o domingo 10 de maio ás 18.30 no salón de actos da parroquia.

Para isto contaremos coa participación dos compañeiros de Baladre: José Iglesias e Manolo Saez que ademais de presentar a edición en galego do cuaderno "A Renda Básica das Iguais" e o libro "Nuestros barrios, nuestras luchas"; volverán a adentrarnos na proposta da RBis como unha ferramenta máis para a transformación deste sistema que está a provocar tanta desigualdade e inxustiza.

Charla: Impacto socioeconómico dos parques eólicos no medio rural galego [24.04.09]

2011-04-25T18:35:00.003+02:00

"IMPACTO SOCIOECONÓMICO DOS PARQUES EÓLICOS NO MEDIO RURAL GALEGO”

Damián Copena, Grupo de Investigación de Economía Ecolóxica e Agroecoloxía Univ. De Vigo.

VENRES 24 de Abril ás 20:00h.
No Centro Social “A Cova dos Ratos” r/Romil,3 Vigo

Organizan: Asociación Caleidoskopio e Grupo de Axitación Social

Artículo sobre enerxía eólica:

http://grupodeaxitacionsocial.blogspot.com/2009/01/reflexins-sobre-enerxa-elica-en-galiza.html

A Xunta endurece os requisitos das prestacións sociais ante o aumento de solicitudes pola crise [04.09]

2011-04-25T18:33:00.002+02:00

Hai unhas semanas podiamos ler na prensa o seguinte:

“A Risga a solicitaron 2.668 familias en 2008 –un 21% máis que en 2007–, mentres que a prestación de emerxencia a demandaron 3.301 –un 10% máis que o pasado ano–.

Presentáronse case 6.000 solicitudes de axuda, a Xunta resolveu 5.641 e decidiu conceder a prestación económica a 3.884 demandantes, o 68,85 do total, correspondendo 1.712 á Risga e 2.172 á axuda por unha situación de emerxencia.

Estas axudas supuxeron ás arcas autonómicas un desembolso de 19 millóns de euros.”

Antes de falar destas axudas queremos explicar a que nos referimos cando falamos destas axudas:

–Renda de Integración Social de Galicia (RISGA) “é unha prestación social de carácter periódico destinada a garantir recursos económicos de subsistencia a quen careza deles, mediante un proxecto personalizado de inserción constituído por un conxunto de accións tendentes á mellora da integración persoal, familiar, social e, se é o caso, laboral da persoa beneficiaria”.

–Axuda de Emerxencia Social (AES) son “axudas económicas de pagamento único, destinadas a paliar situacións de emerxencia que orixinen gastos extraordinarios para cubrir necesidades específicas de carácter básico e urxente. Para os efectos desta norma considéranse situacións de emerxencia social aquelas que orixinen gastos extraordinarios para cubrir necesidades específicas de carácter básico e urxente non cubertas polos diferentes sistemas de protección”.

Tendo máis ou menos claros estes conceptos volvemos á nova publicada polos xornais. Dende a Xunta confirman o aumento de solicitudes nos últimos meses de RISGA e AES; os motivos do aumento e que moitas persoas ao quedar sen traballo, perder o paro, con débedas, etc. acoden aos servizos sociais na procura de respostas aos seus problemas económicos. Ante esta situación, segundo informan os funcionarios da Xunta, a resposta da administración está a consistir no endurecemento dos requisitos de solicitude destas axudas, baixo o discurso do esgotamento dos orzamentos. Do mesmo xeito sabemos que dende a Xunta fixeron chegar ás traballadoras sociais do concello de Vigo unha circular na que se especifican aqueles casos nos que, ata novo aviso, as axudas serán denegadas.

A todo isto hai que engadir outros problemas que se viñan arrastrando: atrasos de máis de catro meses nas resolucións das RISGAs e AES, contías insuficientes que non chegan a cubrir as necesidades básicas, numerosos atrancos no proceso de solicitude, control das vidas dos empobrecidos, etc.

Estas son as respostas que nos dan para resolver a crise, mentres estamos fartos de escoitar os millóns de euros que recibirán bancos e grandes empresas, mentres Vigo convertese nun gran buraco onde caerán os cartos para “humanizar” a cidade (5 millóns de euros para cambiar beirarrúas en Coia os mesmos cartos que ten de orzamento anual o departamento de Benestar Social do Concello de Vigo), mentres centos de persoas viven nas rúas da cidade ante a ausencia dun albergue público, etc.

Fronte a esta conxuntura seguimos a defender unha vida máis humana baseada na xustiza e na igualdade, na que as nosas necesidades básicas non dependan da vontade deste sistema; e dentro desta lóxica estamos a prol da implantación da Renda Básica das Iguais (RBis). Enténdoa como o dereito de todos e todas a percibir unha contía periódica (unha parte en man e outra en gasto colectivo) que cubra as nosas necesidades básicas.

O modelo de RBis que defendemos ten as seguintes características:

- Ser unha renda individual (non familiar)
- Ser universal (non contributiva e para todos)
- Ser incondicional (independente do nivel de ingresos e do mercado de traballo)
- Ser unha contía suficiente que ha de chegar alúmenos ao limiar da pobreza.

Servizo de Información de Dereitos Sociais de Coia, Asociación Caleidoskopio e Grupo Axitación Social

Crónica do acto contra a OTAN en Vigo [04.04.09]

2011-04-25T18:20:00.004+02:00

O pasado sábado 4 de abril, xuntámonos unha vintena de persoas convocadas polo Espazo Aberto Antimilitar no cruce de Príncipe con Colón, comezamos ás seis da tarde e estivemos alí ata as oito.

Durante o acto repartimos trescentos panfletos sobre o aniversario da OTAN e outros trescentos sobre os Gastos Militares para o 2010 e a Obxección Fiscal aos mesmos.

Para chamar a atención da xente, montamos un xogo da Oca Militarista da Historia da OTAN, “de OTAN a OTAN e bombardeo porque me interesa...” O xogamos dúas veces con dúas belixerantes concursantes en cada ocasión, as casillas correspondían a feitos históricos desa organización que daba lugar a gañar ou perder puntos de guerra ou puntos de morte. Para descansar entre xogo e xogo tamén montamos o quebracabezas sobre as equivalencias do gasto en armas respecto a gastos civiles, “1 portaavións corresponde a 50 hospitais ou 500 escolas”, etc.

O acto foi entretido e a xente da rúa parouse bastante a ler sobre os feitos destacados da OTAN e a interesrse polos Gastos Militares no Estado Español.

Máis fotos do acto: http://galiza.indymedia.org/gz/2009/04/19243.shtml

Panfleto Obxección Fiscal 2009: http://galiza.indymedia.org/2009/04//19250.jpg

Video:

CRONOLOXÍA DA OTAN

• 1949: Crease a OTAN (Organización do Tratado do Atlántico Norte).
• 1950: Plan de Defensa Integrada da área do Atlántico Norte, destinando á mesma axuda militar por valor de 900 millóns de dólares.
• 1951: Ingresan Grecia e Turquía.
• 1953: Creación do programa de infraestructuras co fin de proporcionar aos países membros da Alianza aquelas infraestruturas e equipos destinados ao uso común e cuxo financiamento debe ser afrontado con recursos da Alianza.
• 1955: 6 de maio. Ingreso da República Federal Alemana.
• 1955: 16 de decembro. A alianza decide dotarse de armas atómicas.
• 1961: Creación dunha Forza Mobil de Intervención.
• 1966: Francia sae da OTAN.
• 1967: Adopción do concepto estratéxico de "resposta flexible" e creación da Forza Naval Permanente do Atlántico.
• 1969: Operación Gladio: “Masacre da Piazza Fontana” deixa 17 mortos en Italia.
• 1979: “Doble Decisión” supon o despliegue en Europa dos sistemas de misiles de alcance medio.
• 1980: Operación Gladio “Masacre de Bolonia” deixa 85 mortos en Italia.
• 1982: Ingreso do Estado Español.
• 1987: “Opción doble-cero” pola que se eliminan de terra os misís de alcance medio estadounidenses e soviéticos.
• 1990: A OTAN xunto co Pacto de Varsovia acordan reducir tropas en Europa.
• 1994: Aprobase o Programa de Inversions de Seguridade da OTAN.
• 1995: Cen avións participan en Bosnia na maior acción bélica da OTAN.
• 1999: 12 de marzo. Adhesión de Polonia e da República Checa.
• 1999: 5 de abril. Diferentes accions en Iuogoslavia co resultado de varias mortes de civís.
• 1999: 10 de xuño. Fin de bombardeos. A alianza admite deixar máis de 10.000 mortos e feridos.
• 2002: Aprobada unha Forza de Resposta Rápida capaz de intervir en calquer parte do mundo.
• 2004: 29 de marzo. Eslovenia, Eslovaquia, Rumanía, Bulgaria, Estonia, Letonia e Lituania ingresan na OTAN.
• 2005: A OTAN implicase en Iraq mediante o adestramento das tropas iraquíes.
• 2006: 2 de septembro. Comezo da “Operación Medusa” en Afganistán.
• 2006: Preto de 1.000 mortes de civís polas forzas da OTAN e dos EEUU.
• 2007: Entre 1.010 e 1.297 mortes de civís polas forzas da OTAN e dos EEUU.
• 2008: 3 de marzo A OTAN respalda o proxecto estadounidense de instalar en Europa do Leste un radar e interceptadores para un escudo de defensa antimisiles balísticos.
• 2008: Preto de 1.000 mortes de civís polas forzas da OTAN e dos EEUU.
• 2009: 60 aniversario da organización militarista.

Acto contra a OTAN en Vigo [04.04.09]

2011-04-25T18:16:00.002+02:00

Acto de rúa anti-OTAN, e presentación da campaña de: Obxección Fiscal 2009

Co lema "Plantémoslle cara ás guerras, plantémoslle cara á OTAN" o Espazo Aberto Antimilitar convoca un acto de rúa anti-OTAN co fin de presentar a campaña de Obxección Fiscal 2009.

Este ano a campaña aproveita o 60 aniversario da OTAN para poñer en evidencia as súas actuacións nestes anos.

O acto de rúa será o sábado 4 de abril ás 18.30 no cruce de Colón coa rúa do Príncipe.

“A guerra non se fai para gañala, faise para que sexa continua. O acto esencial da guerra moderna é a destrución dos produtos do traballo. A sociedade xerárquica só é posíbel baseándose na pobreza e na ignorancia. Por principio o esforzo bélico planifícase para manter á sociedade ao borde da inanición. A guerra faina o grupo dirixente contra os seus propios súbditos e o seu obxecto non é a vitoria sobre Eurasia ou Estasia, senón manter intacta a mesma estrutura da sociedade”

Fragmento de “1984”

Co gallo do 60 aniversario da organización militar que leva por nome OTAN queremos manifestar:

Desde a fin da chamada Guerra Fría, dito organismo reinventouse a si mesmo como unha ferramenta para a acción militar da intitulada “comunidade internacional”. Porén, trátase dun medio de natureza exclusivamente militar co obxecto de arbitrar medidas excepcionais en caso de conflito armado. A OTAN foi ideada polos Estados Unidos de Norteamérica para un fin moi concreto –a guerra- e conta con bases militares por todos os continentes, ninguneando o control da ONU e mesmo do dereito internacional, acelerando a militarización da sociedade e incrementando o gasto en armamento dos respectivos gobernos aliados. Aspecto a ser tido moi en conta xa que os países da OTAN representan o 75% dos gastos militares a escala planetaria.

En Europa a OTAN está agravando tensións que se crían superadas, alimentando a carreira armamentística con toda clase de útiles de combate, un enorme arsenal nuclear e unha industria militar en constante evolución. Non é un secreto para ninguén que as políticas da UE están cada vez máis vencelladas ás necesidades da propia OTAN. A potencial expansión da Alianza Atlántica a Europa oriental e incluso alén ou as coñecidas como operacións “fóra de área”, están a facer do mundo un lugar inhóspito. Cada avance da OTAN en materia de coalicións aumenta o risco de guerra, incluído o perigo dunha confrontación nuclear.

Polo que respecta ao Estado español, dende a súa incorporación á OTAN mediante a farsa dunha consulta popular no ano 1986, áchase supeditado aos intereses xeoestratéxicos da Alianza, eludindo calquera tipo de responsabilidade -individual ou colectiva-, ben sexa no despregue de tropas alí onde se precisen: Afganistán, Kosova (da que fuxen agora tardiamente, tan só para trasladar esas tropas a outros destinos como Afganistán), Líbano, Forzas de Resposta da OTAN, ben facilitando recursos loxísticos (espazo aéreo, subministros), ben coa venda de armas a países en conflito (Israel) ou opresores dos seus propios pobos (Marrocos, Arabia Saudí, Colombia, Turquía). Todo isto baixo o pretexto da seguridade internacional e o reforzamento dunha falsa idea de democracia.

Para mellor acadar o noso obxectivo, en tanto que Espazo Aberto Antimilitar, rexeitamos as fórmulas militares á proliferación de crises territoriais, entendendo que estas son parte do problema non parte da solución. Negámonos a vivir baixo o terror permanente da ameaza nuclear e dunha outra carreira de armamento. Temos a obriga de eliminar os gastos militares, empregando tales recursos a satisfacer as necesidades humanas máis básicas. Pularemos por pechar todas as bases e estruturas militares que dan cobertura a intervencións de carácter bélico. Aliás, debemos desmilitarizar as relacións entre pobos para así establecer novas formas de convivenza baseadas na solidariedade e apoio mutuo.

Espazo Aberto Antimilitar

http://nonaogastomilitar.org

Os puntos negros da crise en Vigo [12.03.09]

2011-04-25T18:14:00.001+02:00

O pasado xoves 12 de marzo pola tarde, unha decena de activistas de Amarante, Caleidoskopio, o Grupo de Axitación Social (GAS) e Verdegaia, denunciaron públicamente en Vigo, algúns dos axentes responsabeis da crise económica, social e ambiental que sufrimos, seguindo a campaña estatal difundida na web: www.lospuntosnegros.org.

A proposta consiste en asinalar e denunciar algunhas das persoas, institucións, mecanismos, etc. directamente implicados na xeración da crise na que nos atopamos, así como a xestión, baixo parámetros neoliberais, que se está dando a esta situación.

A acción consiste en marcar cun “punto negro” estes espazos ou institucións. Os puntos negros fotografaranse e presentarense na web.

Os colectivos impulsores animan a calquera persoa e organización a denunciar os seus “puntos negros” e subilos á web da campaña, enviando as fotos a este correo: crisis@lospuntosnegros.org

Ao mesmo tempo a idea é sinalar tamén con puntos verdes, iniciativas posiyivas fronte a crise.

Durante a acción a maioría ían con monos brancos e carautas facendo un acto silencioso, que chamou bastante a atención ás transeuntes, ás que se lles repartiu o seguinte texto:

Os Puntos Negros da Crise

A Banca (na que por suposto incluimos ás Caixas coa súa dubidosa e interesada “función social”) son un dos principais culpabeis da crise, así como a grande beneficiaria do anterior crecemento ecnómico. Durante eses anos de ladrillazo e movemento incontrolábel de capitais, batiron ano tras ano os seus records de beneficios; daquela foron promotores, impulsores e inversores na grande burbulla da especulación inmobiliaria e financeira, que arrasou a base de urbanizacións boa parte da costa galega.

Pero estes records non se xestaron soamente aquí, mentres a UE tenta vendernos a imaxe dunha globalización máis humana, a “nosa” banca liderou o desembarco das grandes transnacionais españolas en Latinoamérica (Repsol, Telefónica, Iberdrola, etc), coa única finalidade de esquilmar os seus recursos naturais e desmantelar os seus servizos públicos. Para isto non dubidou en untar con millóns do potente euro os petos de canto político corrupto se cruzou, facilitou a fuga dos capitais das maiores fortunas arxentinas cando a crise do “corralito”, ou induciu crimes contra os pobos indíxenas para botalos de terras afectadas polos seus proxectos enerxéticos.

A banca acumulou riqueza sen pararse en cuestións morais e de dereitos humanos, protexida polos sucesivos gobernos. Pero desde logo esa riqueza conseguida de forma inxusta non se repartiu de forma xusta, nin revertiu en melloras sociais para todas. Pola contra, neste anos de bonanza a pobreza non deixou de crecer, as coberturas sociais se recortaron e se endureceron as condicións para acceder a elas, os nosos servizos públicos tamén se privatizaron en boa parte...

Pero cando os seus créditos basura, o castelo de naipes da economía baseada en mentiras, comezou a tambalearse, e antes de que a xente de a pe nos enterasemos do que pasaba, a banca xa recibia do goberno 150.000 millóns de euros. Ademais das débedas que lle perdoaban, a UE apresurábase a flexibilizar as leis da competencia para permitir esas intervencións, contrarias á súa amada lei de libre mercado. Todos estes intentos desesperados para que a economía da especulación siga como ata ese momento.??

No entanto, a crise financeira tradúcese para nós na realidade do peche de centos de pequenos negocios, a autorización por parte do governo de ERE´s sen control, restructuracións sectoriais encubertas que estan a deixar na rúa a milleiros de persoas, e un retroceso brutal en conquistas sociais e laborais.

A nivel estatal achegámonos aos catro millóns de persoas paradas, un millón sen dereito a paro, e centos de miles de familias sen nengún membro cobrando nengún tipo de remuneración ou subsidio.

Pero a Banca e as Caixas non deixan de falar, de predecir peores datos, máis paro, máis pobreza, e atrévense a pedirlle ao goberno novas reformas fiscais e laborais para quedarse con todo o roubado e que nós sigamos pagando as consecuencias. Piden que as empresas paguen menos impostos, abaratar o despido, subir o IVE, subir o IRPF das persoas salariadas...

Por todo isto a Banca ademais de criminal e antisocial, é un grande Punto Negro da Crise (culpábel e beneficiario da mesma), aínda que non é o único (gobernos, promotores inmobiliarios, Empresas Transnacionais, Grandes Cadeas de Distribución, etc) conforman un mapa de Puntos Negros na nosa economía e nas nosas cidades.

http://lospuntosnegros.org

Máis imaxes do acto: http://galiza.indymedia.org/gz/2009/03/18989.shtml

Xornadas en Vigo: o modelo de Transporte Actual na Crise Global [02-03.09]

2011-04-25T18:12:00.000+02:00

Trala primeira charla feita o sábado 28 de febreiro na Cova, sobre as razóns polas que estamos contra a construcción do TAV, e que correu a cargo de compañeiras do GAS de Vigo e da Asemblea Anti-TAV de Euskal Herría, nas seguintes semanas continuaremos con este programa:

Sábado 07/03/09 no Centro Cívico de Teis, Camiño Maceiras,2 ás 19h.

MUDANZA CLIMÁTICA E CRISE DO PETROLEO
Os Poñentes serán Verdegaia e Véspera de Nada.

Venres 13/03/09 no Centro Cívico de Teis, Camiño Maceiras,2 ás 19h.

TRANSPORTE PRIVADO POR ESTRADA
Plan Estratéxico de Infraestructuras e Transporte (PEIT) e Plano Vigo Íntegra.
Os Poñentes serán Ecoloxistas en Acción e A Ría Non Se Vende.

Sábado 14/03/09 Local Cristo da Victoria, Rúa Baiona,9b ás 19h.

Mesa Redonda "A FALACIA DO CRECEMENTO SUSTENTÁBEL FRONTE AO DECRECEMENTO"

CRISE FINANCEIRA (Medidas de rescate da banca/multinacionais)
Verdegaia

ALTERNATIVAS Á CRISE DO CAPITALISMO
Centre Delás de Catalunya

SITUACIÓN LABORAL NO SECTOR DA AUTOMOCIÓN
Representante Laboral

A TEORÍA DO DECRECEMENTO
Salvemos Monteferro

Modera: Montse Centelles

Organiza: A Ría Non Se Vende

http://arianonsevende.nireblog.com/

Charla en Vigo contra o TAV [28.02.09]

2011-04-25T13:15:00.002+02:00

A Ría Non se Vende invita a todo o mundo a aistir ás Xornadas Formativas que levan por título "O modelo de Transporte actual en tempos de Crise Global" e que comezan este sábado 28:

CHARLA:

“POR QUÉ ESTAMOS CONTRA A ALTA VELOCIDADE?”

A cargo dun membro da Asemblea Anti-TAV de Euskal Herría ( http://www.sindominio.net/ahtez/) e xente do GAS de Vigo.

Será o sábado 28 ás 19h na Cova dos Ratos r/Romil,3 Vigo.

Crónica do boicot ao campionato de caza do raposo [01.09]

2011-04-25T12:06:00.000+02:00

O G.A.S xunto con outros colectivos (ADEGA, Amigos da Terra, Asturias Verde, ASCEL, Coto do Frade, Eucaliptos NON, Fundación Altarriba, LIBERA, Matar por matar NON, SOS Courel, Verdegaia) ven de participar no tercer boicot o “Campionato estatal de caza do raposo” celebrado nos concellos de Rodeiro, Agolada, Dozón, Vila de cruces, Lalín, e Silleda, e nestes tres últimos concellos xa se celebrara o campionato provincial so duas semanas antes, de todos xeitos este boicot considerado un pequeno exito dende os diferentes colectivos tanto ecologistas como animalistas, ben sexa por que o número de de raposos víctimas dos cazadores diminuiu ou que a pesares do mal tempo o número destas persoas participes deste boicot, segue constante.

O boicot consiste en acudir o monte xunto cos cazadores e acompañalos falando ou facendo un pouco de ruido, non demasiado, xa que o raposo ten grande agudeza auditiva. Debemos estar o carón do cazador e por camiños sempre visibles con petos fluorescentes, para que se sepa por onde andamos, a parte de ir en grupos non menores o de cazadores. Todo iso acompañado duna reportaxe gráfica, e de armarse de gran paciencia .

De todos xeitos non sera total, este pequeno éxito, ata que remate esta práctica que atenta contra a biodibersidade.

Así criticamos que o número de raposos nunca pode ser un exceso, nin que o seu número permanezca estabel por práctica supostamente responsabels por parte de cazadores, como dende certo sector pro caza nos queren facer crer, senon pola propia natureza que regula a cantidade de calqueira especie depredadora en función do alimento, por que o que fan é un ataque contra a biodiversidade do propio raposo que ve mermada a sua diversidade xenética.

Criticamos que as autoridades permitiran a realizazón destes campionatos (provinciais nacional e estatal) que incumpre a orde de vedas desta tempada que remataba o 6 de Xaneiro, sendo complice do negocio destes actos subencionados por parte de duas consellerias coma son a de Medio ambiente e desenvolvemento sostibel e a de Cultura e deportes, facendo desta masacre un negocio a uns co diñeiro público.

Por último pero non menos importante, queremos que os controis e licenzas de caza sexan controis efectivos e non meros trámites burocraticos, así coma o esiximos control sobre os cans utilizados para esta práctica, comprobando o emprego dos microchips, vaciñas, comprobando que as condicions do animal sean as aceptables, xa que despois de cada tempada son abandoados ou incluso sacrificados milleiros de cans de caza.

Grupo de Axitación Social

Campionato de matar raposos [01.09]

2011-04-25T12:03:00.001+02:00

Nova matanza de raposos en Galiza

Os grupos asinantes, lamentamos informar que, a pesares do rexeitamento público das edicións anteriores, os crueis “campionatos” de matanza de raposos volverán a se repetir este ano en Galiza organizados pola Federación Galega de Caza, apoiada e subvencionada pola Consellerías de Medio ambiente e de Cultura.

Tan desprezable acontecemento, único no mundo despois de súa prohibición na Inglaterra, solo está permitida en Galiza, sede tamén de tódolos “campionatos nacionais” xa que nas demais comunidades son rexeitados.

Unha vez mais, Galicia, coa conivencia das autoridades e a falta de respecto á nosa Terra da Federación Galega de Caza, é víctima propicia que perde a súa riqueza en favor dos intereses do resto do Pais.

Catro “campionatos provinciais” en cada unha das provincias galegas, mais un “campionato galego” e despois o “campionato nacional”. Todo un fraude ao período oficial de caza e un grave desequilibrio das colonias de raposo.
Serán ducias de raposos os que van morrer para diversión insán de mais de mil supostos “deportistas” que virán, oportunistas, matar, gratis, os poucos sobreviventes do exceso de caza que xa provocou a desaparición case total, das demais especies silvestres da nosa Comunidade.

Animais que teremos que sumar á enorme cantidade que morre durante a tempada de caza e aos atropelados nas autovías que, para aforrar, son construídas sen os adecuados pasos para eles.

Unha “diversión” que, en calquera outro lugar do Estado, no caso de que se permitira, custaría mais de 400 Euros, a cada cazador, en algún dos terreos cinexéticos comerciais que existen. En Galiza pagarán só 30 Euros (“cea incluída”), mentres o destorzo ambiental sáelles gratis.
Este é o “ecoloxismo” do que presumen estes “deportistas” da morte que, despois de exterminar as demais especies, agora compiten para facer desaparecer tamén o raposo.

A fauna non é deles. Os animais tamén teñen dereito a vivir sen que algúns desalmados compitan para matalos e despois tiralos ó lixo. Os demais cidadáns esiximos o noso dereito a gozar da súa presencia nos nosos montes, vivos.

Esiximos a prohibición total da caza, sobre todo competitiva, do raposo, ou sexa cantos mais se mate mellor, baixo o amparo de una actividade letal, recoñecida de maneira incomprensible como deporte pola Consellería de Deporte e Cultura.

Esiximos á Consellería de Medio Ambiente que investigue as falsidades nos censos que temos denunciadas e que prohiba as matanzas masivas, depredadoras e inxustificadas que atentan contra a vida e a diversidade dos nosos montes.

ADEGA, Amigos da Terra, Asturias Verde, ASCEL, Coto do Frade, CS A Formiga, Eucaliptos NON, Fundación Altarriba, GAS Vigo, LIBERA, Matar por matar NON, SOS Courel, Verdegaia .

Proxección de documentais e debate sobre os Guarani Mbyá [10.01.09]

2011-04-25T11:58:00.004+02:00

Exhibición de dous filmes sobre os Guarani Mbyá, un dos derradeiros pobos indíxenas nómadas da Mata Atlántica, documentales que dan voz aos pobos indíxenas do Brasil.

O sabado día 10 de Xaneiro ás 20:30 horas no CSA "A Cova dos Ratos" (r/romil 3 baixo).

Organizan:

Grupo de Axitación Social e Asociación Caleidoskopio

Despois da exhibición dos filmes debate cos autores:

Marcia Gomes de Oliveira Suchanek e Norbert Suchanek

Marcia é cientista social e trabalha com os povos indigenas no Brasil desde 1989.
Norbert é jornalista ambiental e trabalha desde 1987 sobre dereitos humanos e povos indigenas.
Atualmente também trabalhan com a ONG alemá Rettet den Regenwald

Filme:

A Fala do Cacique

DVD, 21 min, 2007

Direção: Marcia Gomes & Norbert Suchanek

Português. Legenda: português, inglês e francês.

Quando se fala em povos indígenas no Brasil, geralmente as pessoas se remetem somente à Amazônia. Mas isto não é correto, porque há povos indígenas em todo o Brasil, em todos os ecossistemas brasileiros. Inclusive, na região Sudeste do Brasil, onde estão localizadas cidades como Rio de Janeiro e São Paulo que também possuem povos indígenas: os Guarani Mbyá!

Os Guarani Mbyá são tradicionalmente nômades e vivem na região da Mata Atlântica. Nos últimos 30 anos, o Governo Brasileiro construiu 2 centrais nucleares (Angra 1 e Angra 2) em seu território tradicional ao sul do Rio de Janeiro, sem comunicar aos Guarani Mbyá. E agora, em 2008, o governo brasileiro esta construindo outra usina nuclear (Angra 3) neste mesmo lugar. Este documentário mostra a Aldeia Guarani Mbyá, chamada
Sapukai, situada próxima às usinas (centrais) nucleares brasileiras. Ocentro do filme é a fala precisa do Cacique Guarani Mbyá Verá Mirim, 94 anos, sobre a sua aldeia, ecologia e energia nuclear. Este documentário dá voz aos povos indígenas esquecidos do Brasil, como os Guarani Mbyá.

O Cacique Verá Mirim foi convidado para participar do Indigenous World Uranium Summit (IWUS), novembro 2006, Navajo Nation, em Window Rock , Estados Unidos. Esta seria a primeira participação de um representante indígena do Brasil em um Encontro Mundial de Povos Indígenas sobre Energia Nuclear. Porém, o Cacique não tinha passaporte e nem visto para entrar nos Estados Unidos, não podendo viajar para o Encontro. Por isso, fizemos a entrevista para representá-lo virtualmente no Encontro, dando origem a este documentário.

Filme:

Mamanguá. De onde você é.

DVD, 39 min, 2008

Direção: Marcia Gomes & Norbert Suchanek

Português. Legenda: inglês

A Mata Atlântica é o território sagrado Guarani Mbya. Eles são um dos últimos povos nômades da Mata Atlântica. Foram um dos primeiros povos contatado pelos colonizadores há 500 anos atrás. Mas eles sobreviveram.

Tradicionalmente os sonhos direcionam suas vidas e seus movimentos. Em 2004, o Cacique Roque Benites teve um sonho. Ele sonhou retornar a uma terra de seus ancestrais. Esta terra é Mamanguá. Durante a exploraçãocolonial, ela serviu para a plantação de cana de açúcar. Agora, o Cacique Roque Benites e Santos Karay Tataendy lutam juntos para a sua demarcação. Este documentário apresenta como Roque e Santos retornaram à floresta de seus ancestrais para re-estabelecer sua tradicional harmonia com a natureza. Mamanguá, localizada em Parati, ao sul do Estado do Rio de Janeiro, significa em Guarani: "De onde você é".

Reflexións sobre a enerxía eólica en Galiza [01.09]

2011-04-25T11:52:00.002+02:00

O modelo de sociedade actual susténtase sobre o consumo, e dentro das súas diferentes vertentes, de maneira destacada, sobre o consumo enérxético. O noso modo de vida precisa do emprego da enerxía provinte de diferentes fontes como os combustibles fóseis (petróleo, carbón, gas), auga, sol, vento, etc.

O progresivo esgotamento dalgunhas das fontes enerxéticas máis empregadas unido a un exponencial incremento do consumo mundial e ós importantes problemas ambientais xerados pola produción convencional de enerxía, propiciaron a procura de novas alternativas enerxéticas. Así, as enerxías renovables aparecen como unha solución perante a crise ambiental e enerxética mundial; e dentro das renovables, a que está a acadar maior importancia é a enerxía eólica. Galiza é un dos exemplos máis relevantes do tremendo salto cuantitativo e cualitativo experimentado por esta fonte enerxética nos derradeiros anos.

Fagamos un exercicio de abstración e imaxinémonos que no ano 1995 unha persoa nova, nada no concello de Muras na Comarca da Terra Chá, tivese que emigrar, como tantas outras persoas, para traballar na hostalería no val de Arán ou na construción nas illas Canarias. Pois ben, se agora, e como consecuencia da crise económica, esta persoa decidise regresar, probablemente non recoñecería á súa terra natal.

No Concello de Muras hai un total de 18 parques eólicos con centenares de aeroxeradores asociados. As montañas da Serra do Xistral (incluídas por certo dentro da rede Natura 2000) que atesouran unha importantísima riqueza medioambiental e social, contan con varios parques eólicos cos respectivos aeroxeradores, subestación e pistas, que racharon coa súa riqueza senlleira exemplificada nas turbeiras. Pero como pode ser posible que en tan só 13 anos ocorrese este cambio tan drástico no Concello de Muras? Como a enerxía eólica puido pasar de ser algo case inexistente a convertir a Galiza nunha das grandes potencias mundiais na produción?

Para darnos conta da magnitude que acadou a xeración de enerxía eléctrica mediante aeroxeradores no noso territorio resulta de interese coñecer algúns dados:

- Na actualidade hai máis de 130 parques eólicos en Galiza.
- Estes parques contan cunha cantidade de aeroxeradores que está perto dos 4.000.
- A potencia instalada en Galiza é de case 3.000 MW.
- Galiza era no ano 2007 a sexta potencia eólica mundial.
- Coa adxudicación de 2.325 MW do concurso eólico e contando outros MW pendentes de instalar, agárdase acadar os 6.500 MW de potencia no ano 2012.

Fonte: Revista Energías Renovables. Marzo 08.

Este grande medre da enerxía eólica pode plantexarse de maneira isolada como algo positivo, xa que a enerxía eólica provén dunha fonte enerxética renovable (e mesmo "limpa" segundo algúns autores). Sen embargo, e para analizar esta produción é preciso contextualizar a enerxía eólica dentro do modelo de produción e consumo actual, que non é outro que o modelo de produción e consumo enerxéticos capitalista. As premisas sobre as que se sustenta este modelo e as súas consecuencias sociais, ambientais e económicas, teñen que ser o obxecto principal de reflexión e debate por parte dos movementos sociais.

Hai que ter en conta que a enerxía eólica que se produce en Galiza e no resto do estado, xerase co obxectivo de sumarse, non de substituír, ás outras fontes enerxéticas convencionais. Segundo os dados do Informe de Sostenibilidade en España 2006, o consumo de enerxía multiplicouse no estado español por 2,5 entre 1973 e 2005. Ademais hai que ter en conta que no ano 2006 un terzo da enerxía eléctrica que producida en Galiza vai directamente cara a outras rexións.

As consecuencias da posta en marcha de instalacións destinadas á produción de enerxía eólica poden ser de diversa índole.

Impacto visual. Para entender o impacto visual dun parque eólico resulta interesante coñecer un exemplo real. Un aeroxerador de 660 kw de potencia (hoxe en día estanse instalando aeroxeradores de 2.300 kw) ten as seguintes características:

Tamaño de torre: 45 m
Peso da torre: 32.000 kg
Medida das pas: 22,5 m
Peso das pas: 1.800 kg
Peso da góndola: 20.400 kg
Peso total da máquina: 63,900 kg (con tódolos compoñentes internos)

Como podemos entender unha estrutura de case 70 metros contando coas pas (ou de máis de 90 nos aeroxeradores máis modernos) ten un importante impacto visual. Ademais os aeroxeradores soen estar instalados nos cumios dos montes o que pode acentuar este impacto.

Apertura de pistas: Para poder transportar as inmensas moles que son os aeroxeradores, resulta necesario a apertura de pistas que teñen un impacto importante no entorno e na fauna salvaxe. Por outra banda, onde antes só se podía acceder tras varias horas de intensa camiñada, agora pódese chegar en coche en apenas uns minutos co conseguinte prexuízo para a biodiversidade. Nalgúns lugares como a Serra do Xistral ou o Suído, leváronse a cabo verdadeiras atrocidades ambientais.

Mortaldade aves: A acción das pas pode afectar, como aconteceu recentemente na Serra do Suído, ó tránsito das aves rapaces en perigo de extinción.

Contaminación lumínica: Lugares onde non existía ningún tipo de contaminación lumínica vense afectados polas luces intermitentes existentes nalgúns aeroxeradores.

Contaminación electromagnética: Para evacuar a produción eléctrica, unha liña de media tensión vai soterrada a 1,5 metros de profundidade comunicando os aeroxeradores a unha subestación.

Impacto social: Os nosos cumios forman parte da nosa identidade. Cada penedo, cada recuncho e cada rego ten un nome, unha historia e unhas utilidades no rural e cos parques eólicos parte desa creación colectiva pode esvaecerse.

A destrución do entorno e da paisaxe ten un efecto perverso en canto á perda de identidade.
Outro aspecto fundamental consiste no custe de oportunidade de non realizar outras actividades tradicionais. Onde hai un parque eólico estase deixando de realizar en potencia outras actividades que poderían ser máis respectuosas co entorno e favorecer o desenvolvemento do rural.

Voltando ó principio do texto, resulta evidente que existen importantes razóns para que o desenvolvemento da enerxía eólica fose tan espectacular, ten que haber circunstancias que favorezan a expansión desta enerxía en Galiza..

En primeiro lugar o marco regulador ten moita importancia. As CCAA, a Xunta neste caso, conta coas competencias para a regulación desta fonte enerxética. Dende o primeiro Decreto Eólico (205/95), a Xunta outorgou as concesións eólicas de maneira gratuíta e infinita no tempo. Vexamos, no caso dun encoro a concesión é por un tempo determinado e finito, sen embargo ó falar dos parques eólicos, a concesión non ten un límite temporal, e a empresa concesionaria non tributa pola obtención da concesión.

Cando a xunta autoriza un parque eólico, ésta recoñece a utilidade pública da instalación e a súa prevalencia sobre outros usos tradicionais ou futuríbeis. A partires de aí, pode comezar o proceso expropiatorio se as persoas afectadas non chegan a un acordo coa empresa promotora.

Nos DOGs, cando se declara a utilidade pública dun parque eólico, soe aparecer este parágrafo:
"Declara-la utilidade pública, en concreto, das instalacións do parque eólico xxxx, o que leva implícita a necesidade de ocupación dos bens e dereitos afectados e implica a urxente ocupación para os efectos do artigo 52 da Lei de expropiación forzosa".

Por outra banda, non hai que esquencer que as Comunidades de Montes Veciñais en Man Común (CMVMC) son un dos principais axentes afectados polos parques eólicos en Galiza. As CMVMC constitúen ó redor de 3.000 unidades produtivas comunitarias que ocupan en torno ás 700.000 hectáreas, en torno á cuarta parte da superficie de Galiza. A existencia de varios casos de expropiacións de monte comunal e a primacía dos parques eólicos de titularidade privada sobre as CMVMC, demostran do lado de quen está a administración e a xustiza.

Ademais se analizamos os promotores eólicos existentes en Galiza podemos darnos conta rapidamente de que moitos deles son grandes empresas e multinacionais que non operan no mercado da enerxía e sen embargo sí o fan no mercado eólico. Por que sucede isto?
Pois nin máis nin menos que pola rendibilidade dos parques eólicos. Un parque eólico de perto de 50 MW de potencia instalada puido facturar aproximadamente no ano 2006 uns 11 millóns de euros (tendo en conta o prezo medio de MWh/ano do 2006 e unha produción anual de 2.400 MWh/ano).

Desta facturación, unha porción moi pequena está a permanecer nas áreas afectadas, co que os propietarios están a quedar fóra do negocio eólico. Ademais os postos de traballo que permanecen despois de levantarse o parque son moi poucos e as actividades tecnolóxicas de maior valor engadido estanse a realizar fóra de Galiza.

En definitiva, a enerxía eólica é necesaria e comparativamente, moito mellor que outras fontes enerxéticas. Sen embargo, baixo o paraugas das enerxías renovables e co amparo da administración, estanse a acubillar e a lucrar os especuladores responsables da destrución do territorio galego e do noso medio rural.

Grupo de Axitación Social

Manifestación en Vigo "Este sistema non nos serve!" [16.12.08]

2011-04-25T11:48:00.001+02:00

Mobilizate contra a crise e o sistema que a provoca, o martes 16 de diciembre, ás 20 horas, dende Via Norte.

Hai xa case un ano o ministro de economía, Pedro Solbes, e a totalidade do goberno do Estado negábanse a pronunciar a palabra crise; sen embargo, dende hai uns meses, este temor é o máis repetido nas noticias, nos faladoiros das radios e televisións e mesmo nas nosas conversas. Pero, cando nos falan e falamos de crise, de que estamos a falar?

Por unha banda o colapso dun sistema financeiro mundial que acumulou xigantescos beneficios grazas ás políticas especulativas, e por outra banda a situación da clase obreira que xa antes desta crise atopábase con grandes dificultades: salarios que non chegan aos mil euros, salarios que perden poder adquisitivo progresivamente (un 5% nos dous últimos anos), un 20% da poboación por baixo do limiar da pobreza, precariedade no emprego como feito habitual, porcentaxes de paro nos niveis dos anos 80...

Esta situación xa existía con anterioridade a esta fase da economía capitalista que o poder económico, e os seus lacaios políticos, chaman crise. Dende os anos 90, e como consecuencia do ultraliberalismo aplicado nos anos 80, os “intelectuais” do capitalismo, veñen anunciando o fin da historia e a chegada do sistema perfecto; un sistema que deron en chamar globalización. A día de hoxe quedou demostrado que a historia non chegou ao seu fin, que o capitalismo é o sistema que ten que desaparecer, que a globalización non era máis que un eufemismo para non chamar polo seu nome ao imperialismo capitalista... quedou demostrado que ¡¡ O SISTEMA NON SERVE!!

O que eles chaman crise non é máis que un estancamento do consumo, o pobo traballador xa non pode absorber todas as mercadorías, non ten xa de onde sacar recursos para manter as marxes de beneficio do capital. O salario real dos traballadores e traballadoras chegou a mínimos tan ridículos que non poden manter as esixencias destes piratas. Que se lles ocorre para saír do labirinto aos poderes económicos? Pois que sexan os traballadores e traballadoras os que poñamos da nosa parte para solucionar os problemas dos bancos, multinacionais e grandes empresas. En primeiro lugar máis contención salarial, e en segundo lugar xeneralización dos Expedientes de Regulación de Emprego (EREs) coa complicidade do sindicalismo vendido ao poder. Pero tamén pretenden apoiarse no expolio do territorio entendido como novo xerador de riqueza, mediante a chegada da alta velocidade e a aposta pola construcción de grandes infraestructuras, ou a farsa da sustentabilidade cando a industria e o transporte seguen a resultar tan contaminantes coma sempre apoiados nos combustibeis fósiles. Igualmente non dubidan en aforrar recortando axudas sociais e privatizando servizos, nun momento no que proliferan todo tipo de males propios das sociedades chamadas modernas, ben en forma de pobreza ben en forma de exclusión social.

O goberno do estado español aprobou un paquete de medidas para “solucionar a crise”: 30.000 millóns de euros, ampliables a 50.000, para comprar activos financieiros e darlle liquidez aos bancos; creación dun fondo de avais de 100.000 millóns de euros para que afronten os malos tempos, e finalmente o pago das hipotecas dos parados durante dous anos. Esta última medida é un exemplo máis do cinismo que rodea a estes cínicos: non se trata de renegociar a hipoteca dos traballadores que pola crise non poden afrontar os pagos, non, trátase de que será o estado quen corra cos pagos ás entidades bancarias e, pasados dous anos, comezará a recuperar os cartos volvéndolle a cobrar aos traballadores. Conclusión: a banca provoca a crise, os traballadores lle deixan os cartos sen interese algún para que manteñan a súas ganancias, e cando os traballadores non teñan para comer os bancos lle deixan cartos que terán que devolver con intereses asfixiantes. O ladrón nos rouba e logo lle deixamos as chaves da casa para que volva.

Pero aínda hai máis, nesta situación, o goberno español propón uns orzamentos para o 2009 nos que aumentan ata 49,5 millóns de euros os gastos de presidencia de goberno, nos que aumenta nun 4,5% o presuposto da Casa Real, onde aumenta o 24,5% os gastos para partidos políticos e onde o IRPF ás grandes empresas baixa un 30%.

Non somos nós os responsábeis desta situación que vimos sufrindo dende hai anos, con moita máis gravidade dende a entrada do euro e a consecuente inflación. Por que temos que pagala nós? Fronte a estas políticas de apoio a grandes empresas e banca cos nosos cartos, fronte a pasividade da autoridade laboral ante a declaración de EREs para aumentar os beneficios das empresas (non para reducir perdas) só cabe a denuncia e a mobilización.

NON SEXAS CÓMPLICE DESTE ENGANO,

MOBILÍZATE O DÍA 16 DE DECEMBRO, ÁS 20 HORAS, DESDE VÍA NORTE ATA A PRAZA DA ESTRELA.

Convocan:

CXT, Plataforma Contra a Autovía de Redondela, Verdegaia, Ateneo Libertario Lume Negro de Ponteareas e Precarias En Loita.

Manifestación contra o plan Vigo Integra [30.11.08]

2011-04-25T11:30:00.003+02:00

O día 30 de Novembro as 12 h. dende a praza dos cabalos

Porque pedimos a retirada deste plano?

O Plano Vigo Íntegra adopta e establece un modelo de mobilidade baseado nas estradas de alta capacidade como infraestructuras principais, prácticamente únicas, para o transporte de persoas e mercancías na área de influencia de Vigo. Foi redactado sen ter en conta a súa necesaria contextualización nunha planificación integrada e xerarquizada do territorio. Así, foi redactado sen ter para nada en conta un plan director territorial da Galiza, unha planificación integrada das infraestructuras e un plan integrado de transporte.

Porque está baseado nun modelo obsoleto de transporte e mobilidade que esquece totalmente o transporte público e que aposta pola utilización do vehículo privado, que non esquezamos é un dos principais resposabeis de emisións de gases de efecto invernadoiro á atmósfera, causantes do cambio climático global.

Provoca un enorme e irreversible impacto ambiental, así como social e económico e non soluciona os problemas de movilidade , senón que os agrava e dilapidan grandes cantidades de diñeiro público (2000 millóns de € na construción de 243.8 km de novas autovías) que só favorece a intereses privados de grandes constructoras e do sector petroleiro.

Foi elaborado sen contar coa participación cidadá e sen ter enconta a crise económica mundial. Non toma en conta a fonda crise enerxética na que nos vemos inversos derivada, en boa parte, deste modelo de transporte.

Que defendemos?

Un modelo de transporte baseado na accesibilidade , a proximidade e o fomento do transporte colectivo. Que se deseñe a ordenación do territorio dun xeito verdadeiramente participativo, tendo en conta un modelo alternativo de transporte e infraestruturas máis ecolóxico e humano.

Que o diñeiro presupostado para o plan Vigo Integra se empregue para a mellora, humanización e vertebración da rede viaria xa existente e do transporte público terrestre, marítimo da ría, ferroviario de proximidade, carrís bici,..... Cremos tamén que se pode invertir noutras infraestruturas máis necesarias como hospitais comarcais, centros sociais, educativos, de saúde, culturais, deportivos, espazos verdes e un longo etcétera que faría máis autosuficientes as nosas barriadas, parroquias e vilas.

Esiximos que o deseño urbanístico, que inclúe a rede viaria, fuxa da especulación pura e dura e se ateña á realidade demográfica, social , cultural e económica de cada concello e cada comarca.

Por todo isto, sae a rúa conosco contra un plan que:

Amosa un grande descoñecemento do territorio (porque os seus intereses son outros) na fragmentación irracional de núcleos urbanos e rurais; no trazado de estradas sobre casas e incluso sobre rúas urbanas que non se reflicten non planos; no uso restricto dos listados oficiais de xacementos arqueolóxicos, pública e notoriamente incompletos; na ignorancia de muíños e camiños acestrais; na ausenza de toda alusión a fitos xeolóxicos e hidroxeomorfolóxicos de tan excepcional importancia como as covas do Folón, (parroquia de Coruxo, Concello de Vigo).

Provoca a artificialización e desnaturalización xeralizada do territorio. Destrucción da configuración xeolóxica orixinal do territorio ..Desaparición de hábitats e destrucción de biodiversidade. Destrucción de bosques e de fragas de ribeira Ocupación e perda de solo de xeito irreversible. Deformación xeomorfolóxica por medio de fendas, taludes e recheos . Fragmentación territorial e efecto barreira hidrolóxico, ecolóxico, social e paisaxístico. Destrucción de leitos fluviais, rios e regatos,manantiais. Destrución da paisaxe natural e cutural, etc.

Provoca a destrución da cultura rural a través da destrución do seu vencellamento a terra, deformando ou facendo desparecer o seu soporte territorial. Destrucción da vinculación vital e afectiva dos veciños co seu hábitat .Fragmentación dos asentamentos poboacionais (núcleos urbanos e parroquias) e, con ela, fragmentación da relación humana no rural.

Destrución dunha terra, delicada, amplamente ocupada e antropizada, de xeito sustentable, ao longo de séculos. Unha terra onde case cada lugar tivo, e ten, utilidade material e significado vital. E que leva asociado, polo tanto, un importante patrimonio cultural, histórico, arqueolóxico e etnográfico. E un importante patrimonio inmaterial: toponimia, mitos, lendas e misterios asociados aos lugares e aos fitos xeomorfolóxicos, e que están inseridos na conciencia colectiva do País.

CONVOCAN:

A Ría Non se Vende / A.C. Berra Val Miñor / A.C. Caleidoskopio / A.VV. "Dunas" (Nigrán) / A.VV. "A Irmandade" de Priegue / Afectados Ronda Vigo - Lavadores / Agrupaçom de Montanha "Augas Limpas" / Alternativa Veciñal / Asociación A Groba / Asociación Afectados PO-313 / Bouzas Móvete / Centro Social A Revolta / Clube Espeleolóxico Maúxo / Colectivo Lúa Meiga / Colectivo Nacionalista de Marín / Colectivo Xogo Descuberto / Comisión de Seguimento da Conexión da A-57 con Peinador / Comisión Veciñal contra a Macrodepuradora do Lagares /Foro Social de Cangas / Grupo Axitación Social (GAS) / Luita Verde / Nunca Máis Val Miñor / OAR Redondela / Plataforma Cidadá de Redondela / Plataforma pola Defensa de Mos / Plataforma Priegue Unido / Plataforma Vive Gondomar / Salvemos Monteferro / Sárdoma en Loita / Verdegaia

Crónica do III roteiro Antiespeculativo [15.11.08]

2011-04-25T11:26:00.001+02:00

Esta fin de semana un grupo de 30 persoas convocadas por Precarias en Loita percorremos algunhas rúas que as veces semellan esquecidas para a maior parte das viguesas.

Comezamos o roteiro coas ruinas do edificio Bandeira (cruce Aragón con Jenaro de la Fuente) que albergou unhas importantes bodegas que na actualidade parece estar á espera do seu derribo.

Continuamos polo contorno das rúas Vizacaia e Asturias onde conviven desordenadamente vivendas dos anos 20, do desarrollismo dos anos 60 e 70 e de nova construción, así ata chegar á Travesía de Vigo que atravesamos para chegar á rúa Pino e dende alí ao nudo de Isaac Peral no que se pode observar a fenda que a AP-9 e as vías do tren fixeron no barrio de Canadelo.

Ata eses momento o percorrido estaba cheo de espazos onde podías dende chegar a ver a ría a atopar unha pequena horta entre edificios ou calquera outra sorpresa. Logo para finalizar chegamos a Canadelo baixo e cruzamos por enriba das vías do tren e da AP-9 para retornar ao edificio Bandeira a camiñando polo entorno de Fátima.

Unha última parada foi nas obras do parking de Jenaro de la Fuente onde aproveitamos para denunciar o modelo de cidade proposto pola clase política viguesa.

Durante todo o percorrido, puidemos ver gran cantidade de antigas vivendas unifamilaires hoxe abandoadas e agardando para ser substituidas por edificios novos.

Guión do Roteiro:
BODEGAS BANDEIRA: Derradeiro exemplo de arquitectura industrial nun barrio de natureza proletaria, sobrevivíu no tempo a outras industrias de sona como a de folla de lata na rúa Sagunto caracterizada polo seu estilo racionalista. Bodegas Bandeira foi construida a finais da década dos trinta do século pasado por mediación do empresario portugués Joaquim Bandeira Pires, daquela producía Zinzano e viño de O Porto.

Dende 1982 tanto a infraestructura como a producción trasládanse ao concello de O Porriño até o seu peche definitivo a finais da década. Para 1986 o edificio está en completo abandono. No obstante os planes de recalificación da familia Bandeira o edificio é catalogado a conservar grazas ao Plan Especial de Protección de Edificios, Conxuntos e Elementos a Conservar en 1990. Pero en 2004 presentouse un proxecto para a construcción dunha grande área comercial cun total de 1300 metros cadrados repartidos entre un Supercor, salas de cine e un estacionamento para automóbiles. Todo isto de costas aos propios veciños mais interesados en darlle un uso sociocultural que revitalizase o espazo en concreto e o barrio en xeral.

A promotora da obra é Iglepor, de sobra coñecida en concellos de grande afluencia turística como Nigrán ou Biaona. O susodito grupo Iglepor está formado a súa vez por unha treintena de pequenas empresas do sector da construcción (forxado, eléctricas, fontaneiría, aluminio, etc) asentadas ao longo da sur da provincia de Pontevedra. Na primavera deste ano Iglepor saltou á palestra por un escándalo relacionado cun asunto de drogas grazas á detención do seu xerente Carlos Rocha Portela testaferro do narcotaficante Juan Carlos González Martín alias “Culebra”.

RÚAS BISCAIA E NUMANCIA: Podemos observar o conxunto arquitectónico definido por edificios de dous ou como máximo tres andares, a maior parte deles da década dos 50 construidos sempre en pedra, pero atopamos edificacións anteriores, dos anos 30 incluso, pero son as menos. A excusa para que estean en tan mal estado é o escaso valor arquitectónico das vivendas segundo a opinión dos especialistas, razón que valería por exemplo para un edificio ubicado á man dereita que racha completamente coa uniformidade do entorno .

Cómpre deterse un momento á altura da 4ª Travesía de Numancia para ollar un descampado, memoria do que foi o barrio en tempos non moi lonxanos estas rúas. Tamén queremos insistir que existen outras travesías, agora abandonadas a súa sorte, camiños comúns que daban a vivendas hoxe empregadas por persoas empobrecidas para actividades ditas ilegais (durmir, picarse, etc).

TRAVESÍA DE VIGO, RÚA PINO E SAN LORENZO: A Travesía racha violentamente coa idea de barrio da que estamos a falar para abrir unha cicatriz na cidade definida polo desorbitado número de colmeas humanas, o hacinamento das persoas e á polución motivada polo intenso tráfico motorizado.

A parte alta da rúa do Pino ven definida polo feismo propio dos edificios dos anos 70/80 do século pasado –en plena era dourada do desarrollismo no barrio- pero sobre todo pola Igrexa de Fátima, mamotreto inútil só comparabel a un hospital de igual nome en mans privadas.

No cruce entre as rúas O Pino/Levante/Párroco José Otero existe un edificio que debería ser motivo de escándalo se o comparamos co que está ao seu carón, adefesio onde os haxa, e modelo do que non se debe facer en materia de vivenda.

Un pouco mais abaixo atopamos un descampado, un “mirador” á Ría agora limpo e debrozado polas brigadillas do Concello. Seguindo a pendente noutra Travesía –das tantes que existen por estas rúas- existe unha sorpresa agochada ás miradas curiosas, casiñas con hortas que dan fe dun barrio extinguido hai non moito.

No cruce entre O Pino/Numancia baixamos cara San Lorenzo, pero antes facemos unha pequena parada para mirar no interior dunha casa abandoada a súa sorte que nos permite facernos unha lixeira idea de cómo eran as vivendas en San Lorenzo antes da súa destrucción.

San Lorenzo é o mellor exemplo en todo Vigo para entender cómo as infraestructuras viarias (nudo de Isaac Peral, camiños de ferro e autopista AP-9) poden estragar formas de vida, saberes e comunidades humanas en nome do progreso capitalista. O efectos son obvios a simples vista (polución acústica e ambiental, inseguridade peonil, suciedade, etc) aos que se suman os continuos aterramentos para uso exclusivo do transporte marítimo en Guixar, peirao que en tempos da II República acollía boa parte da flota de “vapores besugueros” de Vigo.

RÚA CANADELO BAIXO E ALTO: Antes de acceder cara Canadelo podemos disfrutar dunha magnífica panóramica da Ría, en sentido negativo. Á vista están os silos da cementeira Tudela-Veguín, a chatarra e os containers, negando mais unha vez a vaibilidade do proxecto intitulado “Abrir Vigo al mar”.

Canadelo baixo fica en parte oculta da trama urbana, feito que lle permitíu manter durante estes anos características propias, casas antigas con hortas que ainda se cultivan. Chama a atención unha vivenda semellante a un torreón onde a simples vista se apreza un reloxio de sol que nos fai viaxar no tempo cun pouco de imaxinación. En certa maneira esta parte de Canadelo conforma un interregno atravesado pola AP-9, ao punto de ser devorado pola mesma. Os muros de contención da autopista son a mellor fotografía posibel.

O paso entre Canadelo baixo e alto é un cenario perfecto para comprender os males do progreso e as formas nas que se manifesta. Unha ponte en estado calamitoso atravesa primeiro a autopista para despois sobrevoar as vías da estación de RENFE, dando unha idea da devastación que supuxeron ambas obras para a vida e a economía das xentes aveciñadas aquí. Outra panorámica, agora non só da Ría senon tamén de parte da cidade, permite ollar detenidamente o caos urbanístico en que se convertíu Vigo pero tamén a outra parte da ría por imitación: O Morrazo. Aí están as torres do Clube Financiero, as torres de Padín ou o abigarrado tecido urbano sen rastro de espazos libres por ningures.

Chegando a Canadelo alto chama a atención un tunel que vai dar á parte traseira do Hospital de Fátima, acaso mais propio de calquera película de terror ou non que dunha urbe moderna. Na subida até O Pino resalta o contraste entre os edificios novos, case todos idénticos na súa fealdade e amoreados ao chou, e os restos das vivendas unifamiliares que se resisten a ser devoradas pola especulación sen deixar memoria da súa presenza. Para chegar a Jenaro de la Fuente hai que pasar pola rúa do Rosario, un antigo camiño entre campos covertido agora nun funil sen beirarúas, sen luz, húmido e suxo.

RÚA JENARO DE LA FUENTE: Dende a rúa do Rosario temos unha magnífica vista de Jenaro e o primeiro tramo da Travesía de Vigo, agora en obras para un futuro estacionamento subterráneo –un dos cinco en marcha en toda a cidade-. O reordenamento urbano da zona, camuflado baixo o nome de humanización pretende privatizar o solo ben en superficie ben baixo terra, tal como se recolle no PXOM. Revitalizar a economía pasa por revitalizar a construcción sexa ao prezo que sexa. Como se pode comprobar toda a zona está sometida a un intenso tráfico rodado, elemento común a todas ás rúas percorridas ao longo deste roteiro e un dos grandes males da cidade. Nada indica futuras solucións para este problema, pola contra constatamos un repunte dos atascos, ruidos e carreiras ademais doutros malos hábitos propios dos condutores.

3ª TRAVESÍA DE NUMANCIA: Para ir finalizando este roteiro entramos de cheo nun non-lugar, nun territorio deixado das mans de deus que moitos lembramos vivo e alegre. Un lugar digno como todos os que hoxe puidemos descubri ren compañía. Trala urbanización de Jenaro nos anos 90 do pasado século, esta Travesía quedou aillada, pasto da pobreza mais absoluta que a non tardar mudará baixo unha marea de formigón. El Corazón del Sapo emprega unha metáfora que paga a pena traer hoxe acó: “la fabela desnuda, frente a los rascacielos que hacen bella la locura, la fabela desnuda, cuna y fin”.

Fotos do acto: http://galiza.indymedia.org/gz/2008/11/17593.shtml

III Roteiro Antiespeculativo en Vigo [15.11.08]

2011-04-25T11:24:00.004+02:00

O sábado 15 de novembro quedamos ás 17h nas ruinas do edificio Bandeira (cruce Jenaro de La Fuente e Aragón).

Desta vez percorreremos as rúas próximas ao Calvario, nunha comparsa festiva e reivindicativa para sinalar e denunciar a especulación, vivendas abandoadas, etc.

Posteriormente ás 19h proxectaremos o documental "Un metro cadrado" no LS Faísca r/Toledo,9 (trala igrexa dos picos)

Manifesto:

NA PROCURA DA CIDADE PERDIDA

“Espaciar non é urbanizar, non é facer topografía do que se pode encher con cidadáns-clientes, senón o que pode facer unha asemblea de corpos que se dan cita”

Manifesto da cidade desobediente

Cando as condicións materiais de existencia son negadas pola realidade económica entón a ideoloxía dominante fala de crise. Os signos de tal acontecemento se remontan á fin da burbulla inmobiliaria no 2007 para despois estenderse en forma de mancha de aceite a outros sectores que se crían a salvo, en concreto aqueles asociados ao consumo desorbitado de combustíbeis fósiles.

Porén, nada é casual nas sociedades sometidas ao capitalismo rampante. Menos aínda a cuestión do territorio e os seus máis variados usos. A relación íntima entre crecemento urbano e mercado alcanza neste punto proporcións verdadeiramente dramáticas da man da privatización do solo. En efecto, a organización do territorio é a organización da economía.

Neste sentido entendemos que non pode ser tratado como un asunto menor o da apropiación do solo, toda vez que a ausencia dunha memoria colectiva de lugares, barrios e parroquias facilita a súa reconversión segundo os gustos predominantes de cada época. Así o tamaño revela a importancia da obra. Como resultado padecemos un efecto sicolóxico paralizante –un shock- froito do impacto visual, anticipando a transformación radical do entorno sen achar outra oposición que a impotencia.

Os dispositivos que fan posíbel o afianzamento de dita reconversión urbana precisan de categorías facilmente asimilábeis. De aí a proliferación de infraestruturas viarias, polígonos industriais, áreas comerciais ou equipamentos dotacionais lugares comúns das políticas municipais en materia de progreso e benestar. Basta con mirar arredor para convencernos disto. Alí onde alcanza a vista só achamos degradación, consumismo e neurose en tanto que estilo de vida moderno.

Este roteiro presenta como novidade respecto aos anteriores o feito de adentrármonos nas terras do antigo concello de Lavadores, en concreto en barrios cunha forte identidade de seu. Riomao, O Pino, San Lorenzo, Canadelo onde aínda perviven os restos daquela memoria semirural entrelazados coa caótica trama urbana local nada ao abeiro do modelo desarrollista de finais do século pasado. Mais as relacións de poder trasladadas a un ámbito específico como pode ser o urbanismo tenden, por forza, a se reproducir ao longo do tempo.

Un roteiro que principia nas desaparecidas Bodegas Bandeira, edificio chamado a ocupar un lugar preferente no reordenamento espacial de O Calvario a teor do convido no Plan de Edificios a Conservar que prevé unha futura área comercial da cadea Supercor, ninguneando a alternativa veciñal a favor de levantar un centro de carácter cultural. De igual modo, aproveitando a moda das humanizacións Jenaro de la Fuente será radicalmente transformada pola construción dun estacionamento subterráneo. Un suculento bocado para o Concello e as construtoras. Así o confort dos peóns tamén é un asunto de rendabilidade económica. De seguido, enlazaremos coa parte baixa de Riomao, un conxunto arquitectónico definido por casas unifamiliares ou edificios cun máximo de tres andares, agora aillado e empobrecido que verá a súa extinción pasto da maquinaria pesada a non tardar como consecuencia da especulación salvaxe. En canto a O Pino e San Lorenzo desposuídos case por completo da súa esencia tralo deseño do nudo de Isaac Peral, agora se ven forzados a unha clandestinidade non desexada como patio traseiro dunha insalubre Travesía de Vigo. Nomeadamente dramática é a situación de Canadelo. Alí constataremos sobre o terreo a devastadora pegada que a AP-9 e as vías de RENFE teñen sobre as comunidades humanas asentadas e as secuelas que produce a xestión capitalista da mobilidade nas sociedades desenvolvidas.

En suma, baixo o deterioro e a suciedade xeral da urbe moderna, as ruínas da cidade perdida se revelan ao noso paso.

Desde Precarias en Loita apostamos por unha serie de medidas encamiñadas a paliar esta situación:

1. Limitación do prezo dos alugueres e do prezo dos pisos, de modo que non teñamos que pagar en ningún caso máis do 30% da nosa renda polo aluguer ou a hipoteca.

2. Anulación do PXOM, feito sen participación real da veciñanza e que só atende aos intereses de grandes multinacionais como Citroën ou de capitais especuladores inmobiliarios.
Paralización dos plans de crecemento urbano até que non sexa socialmente necesario a construción de novas vivendas.

3. Reforma de la "Ley de Arrendamientos Urbanos" (LAU) dado que nos opoñemos a: os aumentos ilimitados dos alugueres, a facilidade actual de desafiuzamento por impago, etc.

4. Medidas que garantan a efectiva transparencia dos Rexistros da Propiedade, por exemplo, a obriga de informar a todas as partes implicadas na venda dunha leira ou dun piso.

5. A penalización dos inmóbeis baleiros, sen utilizar ou abandonados (mediante o aumento do IBI, a ameaza de expropiación ou a cesión forzosa) e a despenalización da okupación.

6. A prohibición de venda de solo público.

7. A tipificación das prácticas de acoso inmobiliario como vulneración do dereito á vivenda e a súa erradicación.

8. A paralización do Plan do Porto (aterramentos, etc) e a anulación de calquera agresión á ría e á costa.

9. O respecto á diversidade territorial de Vigo.e Protección das zonas rurais fronte ao crecemento urbano descontrolado.

10. Creación de verdadeiros espazos sociais públicos autoxestionados pola propia cidadanía.

Precarias En Loita

http://precarias.arkipelagos.net/

Crónica das Xornadas contra o TAV en Redondela e Vigo [25-26.10.08]

2011-04-25T11:20:00.002+02:00

Convocadas e organizadas por AMAL, OAR, Plataforma Cidadá contra a autovía de Redondela, AC Caleidoskopio e GAS as xornadas deron comezó o sabado, 25 de outubro, as 12:45 cun roteiro ata as obras do AVE en Redondela.

O roteiro, no que participaron unhas vinte persoas, consistiu en ir por carretera ata a zona de Negros preto do rio das Maceiras onde se puido contemplar unha panoramica xeral da desfeita do AVE: A entrada norte da alta velocidade onde se ten previsto construir os túneis. Para tal agresión ao territorio fai pouco que chegou a derradeira tuneladora que tardaran uns tres meses en por en funcionamento para comezar a desfeita. Logo de ver as tuneladoras achegámonos ao terreo onde se fixeron novas expropiacións ás veciñas, nun principio non previstas, e que non contan cun estudo de impacto ambiental, alí pudimos comprobar como se estan a acumular os cascallos nos campos á beira do río. Sobre as tres do mediodía dimos por rematado o roteiro e fixemos un xantar popular na Casa da Cultura de Redondela.

Ás cinco e media da tarde, aproximadamente, unhas corenta persoas reunímonos nuna sala da Casa da Cultura para proxectar o documental TAV ¿Qué nos ocultan? da coordinadora contra a alta velocidade vasca “AHT Gelditu Elkarlana” tralo cal pasáronse varios videos curtos grabados por un veciño de Redondela sobre as zonas afectadas pola construcción da alta velocidade.

Ao rematar as proxeccións invitouse á xente a continuar as actividades cun coloquio na rúa. Polo que se deixou a casa da cultura e comenzouse cunha posta en común das participantes sobre as súas impresións sobre o documental vasco e a situación eiquí, así como de que cuestións chamaron máis a súa atención: Nivel de información manexada pola poboación con respecto ao que supón a construcción do TAV, consultas populares nos pobos, etc. A posta en común sobre o TAV levou ao debate sobre a crisis enerxética e a cuestionar o modelo “desarrollista” vixente, asi como a un pequeno esbozo de dúbidas, alternativas e resistencias. Por último, falouse de outras ameazas relacionadas co AVE como son a futura aplicación do Plan Vigo Integra ou a creación dunha gran área metropolitana, así como das consecuencias nocivas que traerían para Vigo e Redondela.

O peche das xornadas, o domingo 26, levouse a cabo no Centro Social “A Cova dos Ratos” en Vigo cunha charla de Miguel Amorós sobre “O AVE e o seu modelo de progreso” á que asistiron máis de corenta persoas e deu lugar tamén a un animado debate na rolda de preguntas. O artígo “Galiza partida” que lle serviu ao ponente como base da charla podédelo atopar neste enlace: http://galiza.indymedia.org/gz/2008/10/17380.shtml

Tamén podedes escoitar e descargarvos a charla e parte da ronda de preguntas (En total uns 96 min.) destes enlaces:

Escoita e descarga: http://www.archive.org/details/CharlaMiguelAmorselAvetavYSuModeloDeProgreso

Solo descarga: http://www.megaupload.com/?d=C0ZDI7TK

Panfleto repartido durante as xornadas:

A desfeita do AVE

No ano 2007 começa a materializar-se na Galiza umha agressom sem precedentes contra o nosso território: a chegada do Trem de Alta Velocidade. Umha infraestrutura (na verdade, muito mais que isso), que vem promocionada por todos os poderes: meios empresariais, transnacionais do cimento, e grandes partidos políticos, com os seus vozeiros sindicais.

O TAV nom só nom implica umha melhora face o trem convencional, senom que representa directamente a sua desapariçom. O objectivo passa por unir exclusivamente os pontos de interesse para o movimento dos capitais, nom das pessoas, isolando o espaço intermédio. Daí que o serviços de cercanias tendam a se eliminar. O trem, baixo este modelo, deixa de ser o transporte colectivo menos poluinte, e acaba de converter-se, aliás, num artigo de luxo. Com uns preços que os mais de nós nom podemos nem queremos pagar. A maioria do povo é expulsa do que até agora era o meio de transporte mais seguro. Nom podemos esquecer, ademais, que a implantaçom do TAV vai parelha ao processo de privatizaçom da RENFE iniciado no 2004.

O AVE (marca comercial do TAV para toda a geografia estatal) fai parte dumha rede de alta velocidade europeia que pretende ser um dos seus instrumentos de integraçom económica. Porém, nom podemos esquecer que no Estado espanhol a construçom do TAV tem também umha dimensom política, e utiliza-se para reforçar a centralidade do próprio Estado. Em pleno 2008, nom podemos ir de Compostela a Lugo em trem, mas si de Compostela a Madrid.

Ademais disso, preparam um traçado que ignora por completo a geografia da nossa Terra. Rica em hábitats diversos, montanhosa, com populaçom dispersa. Como o traçado do TAV fai impensáveis as curvas e desniveis para a grande velocidade, qualquer obstáculo que se puger por diante vai ser eliminado. Com o TAV, a Galiza estará mais desfeita.

O TAV nom o construem os políticos, nem os banqueiros, nem os jornalistas. Construem-no obreiros em condiçons penosas, em muitas ocasions com quenda de noite, polas pressas das inauguraçons dos que mandam. Por isso mesmo, se dispara o índice de accidentes laborais nas obras do trem.

O TAV nom é só um instrumento ao serviço dos negócios, senom que é um negócio em si mesmo. O negócio da sua própria construçom (a infraestrura pública é o melhor negócio para as construtoras em tempos de crise, e o Estado sempre está disposto a fornecer-lha), mas também o que se genera ao seu redor, já que logo a chegada do TAV implica em todos os lugares umha reordenaçom urbanística.

Umha das ideias-força que justifica a desfeita do TAV é a da necessidade da pressa. Mas pressa...para que e para quem? Pressa para fazer circular as mercadorias do capitalismo transnacional, que é contrário às pequenas redes de intercámbio local. E pressa para os executivos e dirigentes, que precisam andar em circulaçom permanente para consumar os seus negócios. Para eles o TAV vem sendo um tipo de aviom para distáncias curtas, que permite chegar directamente ó centro das cidades.

Umha outra é o culto à tecnologia moderna por ser tecnologia. Mais os objectos tecnológicos têm intençom. Nom devemos fixar-nos na aparência natural dos seus resultados técnicos, como a velocidade, senom nas alteraçons que provocam: como modificam o trabalho ou a nossa vida cotidiana? Como incidem no território, na cidade, no entorno mais inmediato? Como incidem nas nossas ideias, no nosso carácter e na nossa saúde mental? Que ganhamos e que perdemos? Som estas perguntas obrigadas.

O TAV é um projecto de imposiçom total: a imposiçom dum modelo territorial, dum jeito de vida; imposiçom sobre o próprio território, submetendo-o aos seus requerimentos. É a imposiçom duns interesses duns poucos, como sempre (e os de sempre) sobre o resto de nós. E se nos negamos, impom-se pola força.

Fotos das xornadas: http://galiza.indymedia.org/gz/2008/10/17398.shtml

Xornadas contra o TAV/AVE en Redondela e Vigo [25-26.10.08]

2011-04-24T21:47:00.001+02:00

O día 25 de outubro actividades en Redondela:

* Roteiro pola zona afectada polo TAV / AVE.

Quedamos ás 12:20 na Alameda de Redondela, desde Vigo ás 11:20 no Rectorado (para ir en bus de liña).

* Xantar popular, lugar por determinar

* Proxección do documental da coordinadora AHT Gelditu sobre o TAV, e videos tomados das zonas afectadas en Redondela. Ás 17:00.

Posteriormente farase unha mesa redonda con xente de AMAL, Verboxido, e afectadas de Redondela.

Ás 17:00, na Casa da Cultura sita Praza da Constitución.

O día 26 de outubro en Vigo:

* Palestra Miguel Amoros, "O TAV/AVE e o seu modelo de progreso". Ás 19:00 no C.S. "A Cova dos Ratos".

Organizan: AMAL, OAR, Asociación Caleidoskopio, Plataforma Cidadá contra a Autovía de Redondela e GAS.

Mesa Redonda en Vigo sobre a Directiva Europea das 65h [16.10.08]

2011-04-24T21:45:00.000+02:00

Mesa Redonda:

"A Directiva Europea das 65h. e as Políticas Antiobreiras da UE"

Participarán:

-Un membro da Corrente Sindical de Esquerdas da CIG
-Isidro Román, Sec. de Organización da CGT de Vigo
-Ricardo Castro, Sec. de Organización da CUT de Vigo

XOVES 16 OUTUBRO Ás 20h. no Centro Social "A Revolta" r/ Real, 32

Organiza: Precarias en Loita
Enlace: http://precarias.arkipelagos.net/

Manifesto pola liberdade de Amadeu Casellas

2011-04-24T21:43:00.001+02:00

Organizacions pro amnistía, de dereitos humanos, sindicatos e outros colectivos presentan o manifesto pola liberdade do preso anarquista Amadeu Casellas en folga de fame dende o 23 de Xuño.

O catalán Amadeu Casellas Ramón, que se define como anarquista, portador de VIH dende 2001,encarcerado no Centro Penal de Quatre Camins (Granollers), preso dende 1986 e sen delitos de sangue, vén desenvolvendo dende o día 23 de xuño de 2008 unha folga de fame indefinida para demandar a súa excarceración. Durante este tempo Amadeu Casellas perdeu ao redor de 30 kgrs de peso, foi ingresado nun centro hospitalario e reiterou a súa intención de continuar coa folga de fame. Recentemente Amadeu deixou de tomar glicosa o que sen dúbida vai acelerar o seu debilitamiento.

Amadeu Casellas cumpre dous dos tres requisitos contemplados no Código Penal vixente para a
concesión da liberdade condicional, (CP 1995, reformado polo 7/2003 de 30 de xuño):

-ter cumpridas as 3/4 partes da condena.

-mostrar unha conduta favorable.

Ademais o sr. Casellas dispón dun amplo círculo de familiares e amig@s dispostos a axudarlle no
seu reintegración social, así como dunha oferta laboral firme.

O único requisito legal que non cumpre Amadeu Casellas é o estar clasificado no terceiro grao
penal; algo que, como os permisos, vénlle sendo denegado dende a prisión, o Xulgado de Vixilancia Penal e a Audiencia Provincial de Barcelona, argumentando o seu historial de quebrantamentos de condena (fugas)-. De acceder ao terceiro grao podería axilizarse a súa posta en liberdade ou na súa falta a aplicación de medidas de prisión atenuada (como en casos recentes de pres@s enferm@s ou convalecentes de longas folgas de fame e próxims á súa excarceración).

Ademais o Xulgado do Penal Nº2 de Manresa denegoulle a refundición das súas condenas,
argumentando que en 1988 xa se lle fixo unha refundición.

Por todo o anteriormente exposto e o grave perigo que corre a vida do sr. Amadeu Casellas,
demandamos o inicio dos trámites necesarios para a concesión da liberdade condicional - ou na súa falta a aplicación de medidas de prisión atenuada - ao sr. Amadeu Casellas Ramón.

A.............. 1 de setembro de 2008

Para adherirse ao manifesto enviar nota ao e-mail: manifiestoamadeu@hotmail.com
* O manifiesto non é para adhesions individuais.

Firman o manifesto (ata o momento) as seguintes organizacions:

Gizabanakoen eta Gizarte Eskubideen Aldeko Elkartea-Asociación para la defensa de los derechos sociales e individuales
Euskal Herriko Amnistiaren Aldeko Mugimendua-Movimiento Pro-Amnistía de Euskal Herría
Salhaketa –Bizkaia
Salhaketa de Araba
Askapena-Herriekiko
Euskal Elkartasuna-Solidaridad Vasca con los Pueblos
CNA(Cruz Negra Anarquista)-Federación Ibérica-Sección Internacional
CNT-AIT Secretariado Permanente del Comité Nacional
CNT-AIT Manresa
CNT-AIT Málaga
CNT-AIT Tarragona
CNT-AIT Iruña-Pamplona
CNT-AIT de Vitoria-Gasteiz
CNT-AIT Guadalajara
CNT-AIT Segovia Sindicato-OOVV
CNT-AIT Sección Sindical de Coressa(Viaria)
CNT-AIT Villaverde Alto (Madrid)
CNT-AIT Sindicato de Oficios Varios (Madrid)
CNT-AIT ToledoPeriódico
CNT-Órgano de la Confederación Nacional del Trabajo
FAL-Fundación de Estudios Libertarios Anselmo Lorenzo
CNT-Joaquin Costa (Barcelona)
CNT-Comite Regional de Catalunya(Joaquim Costa)
CGT-Secretariado Permanente del Comité Confederal
CGT-Federación Local de Terrassa (Catalunya)
CGT-Federació Comarcal del Baix Llobregat (Catalunya)
CGT-Federación Local de Alicante
CGT-Federación Local de Valladolid
CGT-Sindicato Único de la Región de Murcia
CGT-Sección sindical de Correos (Nafarroa)
CGT-Sindicato de Administraciones Públicas (Málaga)
CGT-Cádiz (Andalucía)
CGT-País Valenciano
CGT-Sección Sindical en el Ayuntamiento de Collado Villalba (Madrid)
CGT-CIEMAT
CGT-Sindicato de Trabajadores de Administración Pública de Zaragoza (Aragón/La Rioja)Solidaridad Obrera-Sindicato Anarquista
Trabajadores Unidos-Sindicato de clase y asambleario
IZCA-Coordinadora Nacional de Izquierda Castellana
La Haine-Colectivo Editorial
Alasbarricadas.org-Colectivo Editorial
Kaosenlared-Colectivo Editorial
Loquesomos-Colectivo Editorial
Eutsi.org-Colectivo Editorial
Federació d'estudiants Llibertàries-Secciones de Catalunya,Euskal Herría y Madrid
WSM-Workers Solidarity Movement(Irlanda)
Individualidades Anarquistas de Bologna (Italia)
Movimiento juvenil Tierra Fértil (Ecuador)
Jóvenes fetralpi (Ecuador)
Brigada Nacional Simón Bolivar (Ecuador)
Coordinadora Continental Bolivariana Capítulo Ecuador (Ecuador)
Colectivo Noticias de la Rebelión (México)
colectivo ainfosuruguay (Uruguay)
Grup de Solidaritat amb Amadeu Casellas d´Osona
Koordinadora d´Osona kontra la tortura i l´explotació laboral
“Kóktel Kontrainformatiu” programa de Radio Ona (Osona)
Zapateneo kultur elkartea
Autodefentsa taldea
Gaztetxe Lakaxita de Irun (Gipuzkoa)
Gaztetxe Itzubaltzeta-Erromo (Bizkaia)
CSO Valldaura (Manresa)
Grupo de Acción Social (Andalucía)
Ateneo Libertario Los Jubiles (Córdoba)
Ateno Libertario de Hervás (Cáceres)
Ateneo libertario al Margen (Valencia)
Ateneu Llibertari de Sants (Barcelona)
Ateneu Maig 37 (Barcelona)
Ateneu Anarquista Columna Terra i Llibertat (Berga)
Ateneu Llibertari Estel Negre (Palma de Mallorca)
Ateneu Llibertari l'Escletxa (alacant)
Habeas Corpus (grupo musical-Madrid)
Parabellum (grupo musical - Barakaldo)
Macarrada (grupo musical-Bilbo)
Milicia 34 (grupo musical-Madrid)
Diskoiraa (grupo musical-Zarautz)
Opa Hostil (grupo musical-Córdoba)
Zaratazarautz-Programa de punk en la radio libre Arraio (Zarautz)
Cercle Obert de Benicalap (Valencia)
Collectiu a Les Trinxeres (Balaguer)
colectivo libertario "Ez Jaun Ez Jabe"-Uribe Kosta (Bizkaia)
Colectivo CSJ Majadahonda
Colectivo antirepresivo y solidaria de Cantabria "Alarma Solidaria"
Collectiu Dissident (Cataluña)
Colectivo La Cizalla Ácrata
Colectivo de Lesbianas Feministas Josefa Camejo
Colectivo La Oveja Negra de Mijas (Málaga)
Collectiu A Las Trinxeres (Lleida)
Colectivo de Acción Social Somosguerrilla (Asturies)
Colectivo contrainformativo Latido de Libertad
Colectivo contrainformativo Zirikatzen-Deusto (Bizkaia)
Collectiu Negres Tempestes-CSA Can Vies (Sants-Barcelona)
CJC-Colectivos de Jovenes Comunistas (Ciudad Real)
Juventudes Comunistas-Colectivo Enrique del Amo-(Badajoz)
Comité de Solidaridad con América Latina de Xixón
CSO L'Eskondite-Molins sin rei (Baix Llobregat)
PSV-Antinazis (Valladolid)
Kolectivo Anarkopunk Utopia (Toledo)
Distribuidora Ideas de Rebelión (Zamora)
Distribuidora Entes Autónomos por la Acracia
Distribuidora Libertaria Propaganda de Guerra (Madrid)
Distribuidora Anarquista-Veganismo es Respeto
Distribuidora Libertaria Kamilosetas Muskaria-(Agramunt)
Distribuidora Anarquista El Grillo Libertario (Cornellá)
Distribuidora Anarquista Conocer para Destruir (Madrid)
Distribuidora Anarquista d.i.y. Liberación o Muerte (Gipuzkoa)
Eguzki Banaketak-Iruña (Euskal Herría)
Editora "Codo A Codo"Casapueblos-Campaña de apoyo a las juicios contra los militares genocidas
CAES-Colectivo Ambroz de Ecología Social (Hervás-Cáceres)
Asociacion Communia-desarrollo humano y sostenibilidad(Hervás-Cáceres)
Asamblea Contra Bolonia-ACB- (Badajoz)
Sare Antifaxista-Euskal Herriko Antifaxista Taldea (Euskal Herría)
Pepitas de Calabaza-Ediciones
CSOA La Traba (Madrid)
CSOA La Gotera (Leganés-Madrid)
Grupo pro revisión del proceso Granado-Delgado
Avería-Colectivo Editorial (Madrid)
Grupo de Axitación Social (Vigo)
Bajo Cero-Ediciones (Madrid)
Centre d'Estudis Josep Ester Borràs (Berga)
Emisora Libre Autogestionada Radio Ela (Madrid)
Grupo Rebelde 1992-subgrupo político del colectivo Bukaneros
Escuela Popular de Prosperidad (Madrid)
Centro social A Formiga (Redondela)
Sodepaz Balamil ( Valladolid)
Biblioteca Social La Hoguera (Santa Coloma de Gramenet)
Sección Sindical de CCOO-Atos Origin (Barcelona )
Iluna Antzerki eta Animazio Taldea-Grupo de Teatro y Animación Iluna (Santurtzi)
l'Associació de Terrassa per la Tercera Republica (Catalunya)
Associació Cultural la Fornal (Vilafranca)
Ermua Libertario-espacio local para la información y el análisis (Ermua)

Últimas novas:

Amadeu Casellas Ramon abandona 76 días en folga de fame tras acadar o compromiso dun 3º grado

http://www.lahaine.org/index.php?p=32669

O Estado español ratifica o Tratado de Lisboa [08.08]

2011-04-24T21:41:00.002+02:00

No medio do verán, de novo sen consultar á poboación e nun pleno extraordinario o Senado ratificou o (xa aprobado no Parlamento) Tratado de Lisboa, unha modicación mínima do rexeitado Tratado Constitucional europeo.

Xa son 23 os países europeos que ratificán o Tratado de Lisboa a través dos seus parlamentos, e a UE estudia facer un novo referendum en Irlanda, aproveitando as eleccións europeas, para cambiar o sentido do anterior no que gañou o "non" ao Tratado.

O "regalo" do Tratado de Lisboa

O desafío actual da Unión Europea é converterse nunha superpotencia mundial. Para iso necesitamos aumentar o territorio baixo o noso control (de aí a ampliación a países do Este e a sinatura de acordos de libre comercio) e convertérmonos nun poder político e militar de primeira orde.

O grande obxectivo da UE é o crecemento económico (art.3), e o motor que a dirixe é o principio de competencia (protocolo nº 6), a fin de eliminar os “obstáculos” ao libre comercio mundial (art.10A e 188B), garantir a libre circulación de capitais (art.56 e 57-3) e lograr a estabilidade de prezos (art.3), que será o único obxectivo do Banco Central Europeo (art.108).

Os Servizos Públicos (como a atención sanitaria, a educación, o abastecemento de auga potábel, o transporte colectivo, o correo, ou as atencións sociais ás persoas maiores) quedan suxeitos ás normas da competencia (art.86 e 87), polo que iranse convertendo en negocios mercantís xestionados por multinacionais.

A Carta de Dereitos Fundamentais non recoñece o dereito ao traballo nin ao emprego, senón só o xenérico “dereito a traballar”, e substitúe o dereito á seguridade social e aos servizos sociais polo “dereito de acceso ás prestacións de seguridade social e aos servizos sociais”.

Os estados máis ricos (Alemaña, Francia e Reino Unido) terán máis peso mediante o novo sistema de toma de decisións, avanzando así cara a unha UE a “varias velocidades”, onde os países menos poderosos terán cada vez menor capacidade de decisión.

A construción da UE implica un distanciamento cada vez maior entre os lugares de produción e os de consumo, que son conectados a través das grandes infraestruturas de transporte e de conexión enerxética. Isto implica miles de km2 de asfalto e formigón, o incremento das emisións de CO2 á atmosfera (causantes do cambio climático) e a segmentación do territorio, o cal ameaza aínda máis a biodiversidade.

O Tratado de Lisboa aumenta as desigualdades, xa que, se ben o control da inflación e do déficit son obxectivos da UE, non o son a erradicación do paro e da precariedade. A Unión non recolle o dereito a un ingreso básico universal ou o de poder residir nunha vivenda digna. Ademais, ás persoas inmigrantes non se lles recoñecen dereitos tan básicos como os referidos ao lugar de residencia ou ao voto.

Redúcense os ámbitos nos que existe dereito de veto polos estados favorecendo así que as decisións sexan tomadas pola UE.

Afírmase a libre circulación da cidadanía europea (art.18) dentro do marco de peche de fronteiras á inmigración exterior.

O Tratado recorta as liberdades. En Bruxelas hai 15.000 lobbystas dedicados a presionar para que as lexislacións que emanan da UE sirvan aos intereses dos grandes capitais. A participación popular está limitada para permitir que as decisións se tomen de forma máis áxil. Ademais, coa escusa da loita contra o terrorismo tivemos que restrinxir as liberdades individuais da poboación para garantir "seguridade”.

Por todo isto aínda que o ratifiquen vinte veces máis de costas á xente, temos que seguir denunciando e rexeitando este Tratado antidemocrático, militarista e insostible.

Crónica e fotos da acción en Vigo (Xaneiro de 2008) contra o Tratado de Lisboa: http://galiza.indymedia.org/pt/2008/01/13997.shtml

Proxeccións: "Días de Furia, Experiencias Radicais do 68 nos USA" [06-07.08]

2011-04-24T21:21:00.001+02:00

Ciclo na Cova dos Ratos r/Romil,3:

"DÍAS DE FURIA, EXPERIENCIAS RADICAIS DO 68 NOS USA”

Luns 30 de xuño ás 20:30h

"PANTEIRAS NEGRAS: TODO O PODER PARA O POBO”

Documental

1996 - USA - 116 Min.

Dirección: Lee Lew-Lee

En 1968, O movemento dos Panteiras Negras son o inimigo público número un do gobierno americano. Defenden a acción armada para conseguir a igualdade dos negros, desafían ao establecido e radicalizan a esquerda americana. O propio autor deste documental un ex-panteira negra retrata a historia deste mítico movemento, as súas actuacións e a terríbel represión que sufriron os seus militantes.

Xoves 3 de xullo ás 21h.

“THE WEATHER UNDERGROUND”

Documental

2002- USA - 92 Min.

Dirección: Sam Green e Bill Siegel

Documental sobre a loita armada revolucionaria nos Estados Unidos dos anos 60.

Weather Underground foi unha organización de persoas brancas e de clase media que cansadas da situación da época(guerra do Vietnam, falta de dereitos civís...) decidiron abandoar a loita estudiantil pacífica e tomar as armas para derrocar ao goberno. Co seu lema "Traer a Guerra a Casa" e os seus violentos e enfurecidos "Days of rage" (días de raiba) sacudiron en maior ou menor medida moitos pilares da sociedade da época e estableceron, xunto a outros grupos coetáneos como os Black Panthers, un antes e un despois na historia da desobediencia civil norteamericana.

Xoves 10 de xullo ás 21h.

“STEAL THIS MOVIE!” (rouba esta película)

Película Biográfica

2000- USA - 108 Min.

Dirección: Robert Greenwald

Actores: Vincent D'Onofrio,Janeane Garofalo

Película que narra a vida politica-social de Abbie Hoffman, activista, radical e un dos fundadores dos Yippies, e o seu paso pola clandestinidade convertíndose nunha das persoas máis buscadas polo goberno dos USA.

Organizan: Asociación Caleidoskopio e Grupo de Axitación Social

Palestra en Vigo no Día Internacional contra a Tortura [25.06.08]

2011-04-24T21:20:00.002+02:00

O mércores 25 de xuño ás 20:30h na Cova dos Ratos (r/Romil,3).

Palestras informativas sobre o informe da Coordenadora de Prevencion da Tortura do ano 2007, con novos casos de denuncias por tortura, mortes baixo custodia policial e criminalizacion dos movementos antirrepresivos...

A cargo de Joseba Agudo, avogado membro de Salhaketa e que actualmente participa na defensa legal ante a montaxe xudicial contra Askatasuna/Gestoras e Fran del Buey de PreSOS Galiza.

Estarán tamén en Compostela, na Casa Encantada, o 24 e en Ourense, no Café Trampitán, o 26.

Acto de peche de campaña contra o gasto militar e pola obxeción fiscal [13.06.08]

2011-04-24T21:11:00.003+02:00

Venres 13 de Xuño a partir das 20 Horas

No CSA "A Cova dos Ratos", r/Romil 3 baixo

Actividades:

- Sketchs teatrais a cargo de Semsumis(t)as

- Videos de accións antimilitaristas: Anti NATO (OTAN) 2008

- Música e Petiscos.

Estaremos a vosa disposición para solventar todas as dúbidas de como encher a declaración da renda para poder facer obxeción fiscal ao gasto militar

http://www.nonaogastomilitar.org/

Acción polo Dereito ao Transporte en Vigo [25.05.08]

2011-04-24T20:51:00.002+02:00

O pasado Domingo, 25 de Maio, xuntamonos arredor dunhas 30 persoas coa intención de ocupar un autobús de Vitrasa, empresa concesionaría do transporte urbano na cidade de Vigo. A acción, que se atopa dentro do marco da campaña de Precarias En Loita polo dereito ao transporte (1) consistía en que un grupo de persoas subisemos de balde a unha liña do bus e tratar de conseguir chegar ate un lugar anteriormente acordado, reclamando desta maneira o noso dereito a disfrutar dun transporte colectivo que sexa público e gratuito.

A liña elexida para realizar o acto neste caso foi a C3, que abarca no seu traxecto dende o recheo de Bouzas ata Encarnación pasando pola Gran Vía. Polo que, ao redor do mediodia, fixemos acto de presencia e subimos con éxito nunha das suas primeiras paradas no barrio de Bouzas. Xa dentro, comezamos a explicar ao conductor e as pasaxeiras que sí pagaran o billete obrigatorio, o sentido da nosa acción e que a nosa intención era permanecer no bus sen pagar ata a Praza dos Cabalos, no que, nun principio, pretenderíamos dar por rematada a nosa acción.

Tras uns primeiros instantes de incertidume o autobús deu arrancado e dentro comezáronse a corear distintos tipos de lemas como “o transporte público non se paga”, “iso, iso, iso transporte gratuito” e outros. Ao mesmo tempo, as pasaxeiras lonxe de opoñerse a nosa acción fixeronse participes tamén dela sentindo as nosas reinvidicacións como propias e comenzando un debate enriquecedor sobre a nefasta situación do transporte en Vigo e a nefasta xestión da empresa privada Vitrasa, que non saiu moi ben parada nas críticas das viaxeiras.

Logo de avanzar unhas tres paradas o conductor de autobús, o cal dera parte do que estaba sucedendo a Vitrasa xa dende o comezo da acción en Bouzas, non tivo máis remedio que parar o vehículo cerca da rúa Marín en Coia baixo rigurosas ordes dos mafiosos de Vitrasa, aos cales se lles notaba bastante nerviosos desde o outro lado do micrófono, que procederan a chamar á policía que xa se dirixía cara ao lugar. Logo da súa chegada, e tras uns minutos de posta en común a xente comenzou a baixarse do autobús e deuse a acción por rematada.

Transcurrido xa un tempo e lonxe do punto onde rematara a acción, varios axentes da policía nacional identificaron a unhas cinco persoas que se atopaban na rúa nese intre, acusándoas de ter participado na acción, mesmo levaron a unha delas á comisaría de López Mora para identificala ao non portar nese momento o Documento de Identidade soltandoa inmediatamente despois.

Precarias En Loita

(1) http://galiza.indymedia.org/pt/2007/12/13622.shtml
http://galiza.indymedia.org/pt/2007/12/13490.shtml

Máis fotos: http://galiza.indymedia.org/gz/2008/05/15903.shtml
Máis Info: http://precarias.arkipelagos.net/

Universiada 2013, Estamos preparadas? [05.08]

2011-04-24T20:48:00.002+02:00

“A vila olímpica é unha proposta elegante e respectuosa co medioambiente xa que moitos edificios estarán pintados de verde” Alberto Gago, rector da Universidade de Vigo. (La voz de Galicia, 23-04-08)

As Universiadas foron un evento “deportivo” internacional nacido en 1959 e que, suponse, intentaban reunir ás atletas universitarias de todo o planeta. Organizadas por un tal FISU (Federación Internacional de Deportes Universitarios) atópanse ao mesmo nivel que os denominados xogos rexionais, panamericanos, asiáticos ou mediterráneos. Nacidos como eventos crave do deporte mundial perderon cos anos calquera tipo de importancia neste sentido, pasando totalmente desapercibidos para a poboación e perdendo cada vez máis nivel e interese dentro dos distintos sectores do deporte. Así, co paso dos anos, a súa función converteuse unicamente en servir á clase política e financeira de cidades “de segunda” para ser usada, a cambio dunha boa suma de diñeiro (20 millóns de euros lévase a FISU de canon), como evento-excusa para financiar con cartos públicos determinadas infraestruturas e beneficiar, polo tanto, a certos intereses privados das cidades anfitrionas, como son as empresas: Patrocinadoras (Contan cun desconto dun 15% do IRPF, descontos, publicidade de balde e varias bonificacións por participar nun evento considerado “deportivo”), publicistas, construtoras, inmobiliarias, hoteleiras, hostaleiras, etc.

A última cidade do estado que tivo que albergar este macroproxecto foi Mallorca no ano 1999. Unha cidade bastante castigada de por si pola especulación e a corrupción urbanística, a Universiada non fixo máis que alimentar máis á besta “desarrollista” e deixou un rastro de malestar nas mallorquinas ademais de varias infraestruturas infrautilizadas (Aínda que daquela se prometían, igual que pasa con Vigo, como necesarias para a cidade).Unha destas construcións foi o estadio de Son Moix, que serviu ao promotor inmobiliario, construtor e imputado por corrupción urbanística, Vicenç Grande, para propor a recalificación de terreos próximos ao estadio coa fin de construir varias torres, aparcadoiros, oficinas, restaurantes, etc, a pesar de que no seu día foran expropiados para un uso exclusivamente deportivo. Xustamente o mesmo día de sair a luz esta nova, Santiago Domínguez, un fanático deste tipo de eventos e tamén vicealcalde de Vigo, atopábase de visita en Mallorca e parece ser que logo de ver todo o panorama Post-Universiada quedou aínda máis convencido e converteuse nun dos seus maiores defensores…

En Vigo (como no resto de cidades e comunidades do estado), vemos como a clase dirixente intenta converter a nosa cidade, nunha ferramenta máis na busca dos seus obxectivos, pasando esta a realizar unha función idéntica á que para a antiga burguesía desempeñaban as fábricas e, por iso a xestionan coma se dunha empresa se tratáse, polo que reducen o concepto de cidade a unha simple marca á que se lle ten que dar a máxima publicidade posible (“Proxectar Vigo ao exterior”). Para isto, cada certo tempo, proxectos como os da Universiada véñenlle como anel ao dedo. Pero neste caso apréciase unha certa subida de escalafón con respecto aos eventos que a preceden (Desde competicións como a Cutty Shark ou a saída da Volvo Ocean Race ata a abominábel Cow Parade celebrada o ano pasado) xa que esta vez as características e a trastenda que trae consigo este proxecto supón un maior impacto social, económico e ambiental para o noso territorio.

Desde o concello lévase tratando na sombra o tema da candidatura á Universiada desde finais do 2004, ao fío da confección do PXOM para tratar de xustificar con ela a Cidade do Deporte de Valadares ou a reconstrución con cartos públicos do estadio de Balaidos. A día de hoxe, con problemas aínda para aprobar o plan, o concello xa deu o pistoletazo de saída para conseguir a Universiada, que se decidirá o 30 de maio, sacando á luz un proxecto totalmente faraónico e que suporá unha total degradación e destrución do territorio: Desde unha vila olímpica que ocupa unha superficie de 175.000 metros cadrados pasando polos 500.000 que se necesitan para a construción da cidade do deporte (Realmente segundo o proxecto da Universiada a instalación necesita 90.000 m2 , aprendendo do caso mallorquín podemos sospeitar o que pretenden facer cos 410.000 restantes…) e terminando coa construción de diferentes instalacións (Algunhas como o edificio de servizos que tras un gran custo será demolido tras uns poucos días de uso…) .

Nunha época de crise mundial causada por un sistema económico baseado na especulación e nun modelo de crecemento irracional apoiado na construción, a clase dirixente non propón outra solución máis que darse ao malgaste de diñeiro público adxudicando máis de 500 millóns de euros, en principio, á realización dun proxecto innecesario como a universiada. Mentres, vemos como malgastan os cartos en viaxes de 48.000 euros a Bangkok ou se gastan varios miles en facer bandeiras, adhesivos, camisetas, etc. cada vez máis familias viguesas atópanse en situacións de pobreza extrema, onde 30.600 posúen ingresos inferiores ao limiar da pobreza e 80.000 sofren unha odisea para poder chegar a fin de mes.

Chocando con este dato os políticos dinnos que esta clase de eventos fomentan a creación de emprego (Construción, hostalería, hoteis, etc.) e traen riqueza para todas, nada máis lonxe da verdade, xa que as condicións de traballo e os salarios dese tipo de empregos son característicos dunha precariedade salvaxe. Tamén falan de que achegando este proxecto benefician á comunidade universitaria, pero día a día, vemos como varias faculdades teñen que soportar pingueiras durante todo o ano (a de Ciencias do Mar e Bioloxía por exemplo) ou sufrir unhas instalacións máis similares a un garaxe ou a unha prisión (a de Enxeñería Técnica Industrial, por exemplo), senón chegamos a ver casos como unha escola do barrio de Coia que non fai moito estivo en perigo de derrubamento.

Para intentar desprazar este tipo de carencias da cidade, e disfrazar o interese político e empresarial como un interese común xeral para todas as viguesas, a clase dirixente creou unha plataforma cidadá “pantasma” formada por sectores que non representan, nin de lonxe, aos intereses da poboación, senón máis ben a intereses empresariais depredarores: atopamonos ao presidente de Caixanova ( Famosa polas súas grandes contribucións á sociedade como ter un 48% de participación en empresas militares…), ao presidente da autoridade portuaria, ao presidente da Confederación de Empresarios de Pontevedra e da cámara de comercio de Vigo, ao presidente de Pescanova ou ao director do centro de PSA Peugeot Citroën de Vigo entre outras.
Ao mesmo tempo para evitar abrir calquera debate social e bloquear calquera indicio de disidencia ou oposición ás ideas autoritarias dos autoproclamados donos da cidade todos os medios de comunicación están volcados na promoción do evento.

Por se non fose xa bastante, outros dos efectos secundarios que virán parellos coa Universiada será a transformación de Vigo durante a súa celebración nunha zona en “estado de excepción”, que traerá consigo unha infinidade de corpos policiais , unidades antiterroristas, etc. e de medidas represivas coas que a clase dirixente pretende converter Vigo nunha cidade completamente artificial e sen vida propia, na que turistas e investidores se queden soamente coa imaxe de “marca” que pretenden darlle.

Por todo isto, opómonos radicalmente á celebración da Universiada en Vigo e de calquera outro proxecto de similares condicións, xa que non son a solución a ningún dos problemas e necesidades que temos as viguesas, senón máis ben todo o contrario, xa que ademais de supor un malgasto enorme de cartos públicos, supón unha brutal agresión ao noso territorio e perpetúan a idea absurda da cidade completamente ao servizo de intereses privados. Oporse á Universiada pasa irremediablemente por oporse á concepción do urbanismo e do progreso fomentado desde as institucións e ao contexto político e económico ao que van asociados, pasa tamén pola loita en defensa do noso territorio e, en definitiva, por unha transformación radical da sociedade.

Grupo Axitación Social e Asociación Caleidoskopio

http://grupodeaxitacionsocial.blogspot.com/
http://www.sindominio.net/caleidoskopio/